Godley + Creme - Ismism (1981)

Deze vanavond nog even gehoord. Wat is dit toch geweldige weirde muziek. Gewoon heerlijk. Niet te plaatsen, maar deze heren zijn gewoon lekker bezig met hun eigen ding.

Op die vorige staat natuurlijk hun grootste knaller, maar dit is toch de beste schijf die deze ex-10cc leden ooit gemaakt hebben.

Vooral Snack attack is zo'n gaaf nummer!

Ik herinner mij een paar songs . Snack Attack is hilarisch . Typische G&C freaksong .
Under Your Thumb vind ik misschien wel hun beste single . Enigzins electronisch , maar wel heel compact en sferisch .
Wedding Bells was ook een single ( geen hit hier volgens mij ) een wat gladde soulachtige song , maar wel heel lekker .
The Party is weer prettig lang uitgerekt en alle kenmerken die zo bij het duo horen komen weer voorbij . Weird , maar perfect inelkaar gezet . De rest moet ik weer eens terugluisteren . Ik heb het wel eens voorbij horen komen bij een vriend , maar erg lang geleden .

Under Your Thumb hoorde ik op een verzamelaar van 10cc.
Wist helemaal niet dat dit van Godley & Creme was,vond het meer een Soft Cell achtig nummer, maar wel prachtig.

Joey's Camel is een roman op mooie muziek.
een verhaal dat blijft boeien!

Als liefhebber van 10CC uit vooral de 70's, vraag ik mij wel eens af hoe het zou gegaan als
Godley & Creme gewoon in de band hadden gebleven.
Ik vind eigenlijk dat beide partijen er wellicht artistiek hun voordeel hadden kunnen uithalen.
Waar Gouldman en Stewart te belegen en te weinig uitdagend hun weg gingen ( onder de 10CC vlag) had het voor G&C een gunstiger tegengewicht kunnen betekenen.
Dit is een knap gemaakte plaat, maar vliegt weer alle kanten op.
Ik mag dat wel en kan er goed mee leven, maar is ook wat vermoeiend op ten duur.
Het gaat nog wel eens een kant op waar je op zijn minst vraagtekens bij kunt zetten.
Snack Attack, The Problem en The Party zijn nogal experimenteel, maar in dit geval te bedacht. Het vliegt hier en daar wat uit de bocht.
Het is bijzonder knap neergezet, maar wat meer structuur had misschien beter op zijn plaats geweest.
Met name een Godley heeft een prachtige engelachtige stem en in het melanchonische een absulute meerwaarde.
Beste liedje is met voorsprong Under Your Thumb, natuurlijk de single.
Een plaat met de nodige vraagtekens dit Ismism.
In de juiste stemming hilarisch en goed, maar feitelijk werkte hun bijdragen beter in hun tijd bij dat bewuste bandje.
Ik begrijp dat het duo vol ging voor artistieke vrijheid, maar de balans in 10 CC werkte toch wel heel goed.

Godley & Creme kende ik van An Englishman in New York, wat ik altijd een vage song heb gevonden, en ook de clip heeft iets beangstigend, wat ze later op dit gebied deden voor zichzelf en andere artiesten was een stuk boeiender.
Voor mij zijn het de leden van 10cc, die de band na het geniale I’m Not In Love de band de rug toe keerden, omdat ze verlangden naar meer artistieke vrijheid.
Hier klinken ze een stuk toegankelijker dan bij 10cc; blijft zonde dat ze daar weg zijn gegaan; is trouwens een mooie documentaire over gemaakt, waar The Original Soundtrack centraal staat.
Eigenlijk een paar jaar geleden verrast door het zeer aangename Under My Thumb; waarvan ik dus niet wist dat deze van Godley & Creme was.
Bij Snack Attack moet ik aan het werk van Flash and the Pan denken, eigenlijk zelfs net zo toegankelijk, al zit het allemaal beter in elkaar als wat ik in eerste instantie dacht.
Het heeft een lekkere flow, die zelfs nu nog goed zou kunnen.
Under My Thumb; al eerder aangehaald, past perfect in deze tijd, muzikaal gezien zijn er raakvlakken met Soft Cell, The Human League en Depeche Mode.
Eigenlijk een pareltje uit deze tijd die je nooit meer hoort, beter als het vervelende An Englishman in New York, die je wel nog steeds hoort; gelukkig ook steeds minder.
Ja, ik ben een liefhebber van de radio vriendelijke New Wave, en kan Under My Thumb iedereen aanraden.
Joey’s Camel is wat experimenteler, en heeft het tegendraadse van Talking Heads, maar ook de funk van Shriekback is hoorbaar.
The Problem heeft ook een Psycho Killer achtig begin, waarbij deze sound een herhalende hypnotiserende werking heeft.
De overgang naar het Foxtrot, of is het Charleston? achtige Ready for Ralph is leuk gemaakt, en het swingt ook heerlijk, zonder dat het echt heel toegankelijk gaat klinken.
Ik hou wel van de Soul van Wedding Bells, dit is de sound die The Housemartins / The Beautiful South later ook min of meer gebruiken.
Ook vind ik het ook wel een knipoog naar de eerste 10cc hits Rubber Bullets en Donna, het geluid heeft iets mierzoets en glads.
Lonnie heeft dat ook wel, maar de zang heeft wat van het donkere Barry White, en nog heerlijker Isaac Hayes (Shaft) in zich.
Sale of the Century is gewoon een heel fout kerstliedje, maar dan met een andere misschien nog wel foutere tekst.
Afsluiter The Party heeft ook iets Talking Heads achtigs, maar dan meer het side project Tom Tom Club, op een spastische manier bijna dansbaar.
Een behoorlijk goede plaat, al vraag ik mij nog steeds af of het allemaal als parodie bedoelt is, of dat je dit serieus moet nemen.
Rare jongens, die Engelse heertjes.

The problem en ready for Ralph zijn echt fantastisch, wat een fantasie! Snack attack is ook super, door de tekst ben ik Kerouac gaan lezen.
Ik vind dit hun beste plaat