Bruce Springsteen & The E Street Band - Hammersmith Odeon, London '75 (2006)

Ik doe mee met de lofuitingen. Dit concert bevat zoveel kippenvelmomenten. De band was werkelijk geweldig in vorm. De songkeuze is geweldig. Alles wat goed kan zijn is ook goed.

Het begint al met Thunder Road. Sowieso al een goed nummer maar in de kale live-uitvoering is het helemaal een parel. Ook het moment dat She's the One daadwerkelijk los gaat is heerlijk en dan is er ook nog dat fantastische gitaarduel aan het eind van It's Hard to Be a Saint in the City. Je weet eigenlijk al dat het dik in orde is als het ultieme Springsteennummer Born to Run er geeneens bovenuit steekt.

Ook de twee lang uitgesponnen nummers, Kitty's Back en The E Street Shuffle duren geen seconde te lang. Wellicht dat de Detroit Medley vervangen had kunnen worden door Incident on 57th Street en was het geheel nog beter geweest, maar ook die Medley is prima.

Ik heb het al vaker gezegd maar het blijft een feit : Deze man was live zoveel beter als op plaat. Zelfs als je denkt dat Bruce Springsteen wel een aardige artiest is maar niet echt bijzonder dan zou je eerst dit live-album moeten luisteren voordat je die conclusie echt kan trekken.

En nu op naar de 30th Anniversary Edition van Darkness on the Edge of Town met bijbehorend concert. De legende wil dat Bruce toen echt op zijn hoogtepunt was. Na beluistering van dit concert kan ik het me niet voorstellen. Ik laat me echter graag verrassen.

Echt een ongelofelijk goed live album. Zeker weten het beste live concert van Bruce Springsteen, misschien wel beste live concert ooit (dat ik ken, dan).

Alle nummers zijn zo briljant goed. Zoveel passie, energie, gevoel, kracht etc. Vooral dat laatste. In (de typische) nummers als 'Born To Run', 'Jungleland en 'Backstreets' zit er zoveel kracht in de stem van Bruce. Het past zo goed bij elkaar.
'She's The One' met een geweldige intro - de beste, zover ik weet. Het doet me denken aan stel kinderen die helemaal uit hun dak gaan. Vooral op het eind. Op CD doet het me niet zoveel maar live is het geweldig. 'Tenth Avenue Freeze-Out' ook geweldig gespeeld.
Een nummer dat ook ontelbaar vaak is gespeeld tijdens concerten is 'Rosalita', wat ik leuk vind aan het nummer is dat hij niet zo overdreven zijn band (Clarence) voorstelt +het is gewoon swingen natuurlijk:)

Enige mindere nummer vind ik Sandy, maar daar heb ik nooit iets mee gehad...

Verder is mijn favoriete nummer van het album denk ik 'The E Street Shuffle', wat een ontzettend goed nummer is dat. Beetje jazzy -achtig. Super goed. Zeker als je het albumversie in je hoofd hebt, wat totaaal anders is.
O, ik vergeet Lost In The Flood en Spirit In The Night, beide briljant gewoon, qua tekst echt te mooi, te goed.

Eigenlijk alle nummers zijn qua tekst geweldig.

Dit is voor mij Bruce Springsteen op zijn best en mooist.
Zeker aanschaffen (eigenlijk moet je DVD ook hebben).

Daar waar Bruce Springsteen mij totaal niet weet te overtuigen op welke individuele plaat dan ook, is dit een geniaal concert. Bruce is werkelijk fantastisch bij de stem, de setlist is imponerend en het enthousiasme en de overgave waarmee wordt gespeeld is verbluffend. Zijn studioplaten zal ik niet gauw opzetten, maar dit is een meesterconcert.

5.0*

Schitterend concert van Bruce Springsteen & The E Street Band. De drive, de energie, het enthousiasme en ongebreidelde spelplezier spat uit de boxen. The Boss is na drie studioplaten in jeugdige topvorm én heeft een groep ontzettend getalenteerde en gepassioneerde muzikanten rondom zich. Wat een belangrijk aspect is, is misschien wel het feit dat deze mannen ook gewoon écht goeie vrienden waren. Springfield hield van al zijn maten, en Clarence Clemmons in het bijzonder. In 2011 stierf The Big Man echter aan de gevolgen van een beroerte. Aan zijn maatje heeft Springsteen in zijn autobiografie nog enkele bijzonder ontroerende fragmenten gewijd. Dat zegt, dunkt mij, genoeg.

In 1975 had Springsteen slechts drie platen om uit te puren, maar wat voor platen. Met name Born to Run is één van die grote, onverwoestbare albums uit de jaren '70 gebleken. Deze live-plaat opent met de eerste twee nummers van die plaat, en daarbij valt vooral de ingetogen versie van Thunder Road op. Strategisch goed gekozen beginpunt, want zo krijg je het publiek wel stil, én meteen op je hand.

Daarna krijgen we twee fraaie nummers uit het debuut, waarna de intro van She's the One meteen weer de aandacht trekt. Born to Run is daarna een bijzonder krachtige klassieker (het levert één van die "Wat-heeft-die-Springsteen-toch-een-strot!-momenten op). The E Street Shuffle is ook niets minder dan heerlijk.

It's Hard to Be a Saint in the City is een wat kleiner liedje, maar daarom niet minder mooi. Het contrast met het machtige Backstreets is groot, wat ervoor zorgt dat die song inslaat als een bom. En dan zit plaat 1 er op.

Het lang uitgesponnen Kitty's Back weet vervolgens in deze live-versie 100 keer meer indruk te maken dan de studio-versie, en het epische Jungleland zorgt voor een zoveelste hoogtepunt tijdens die magnifieke concert. Daarna is de koek nog niet op, want ook Rosalita is een prachtig nummer, de medley bevat enkele geweldig begeesterde rock 'n roll-fragmenten en op het aandoenlijke For You horen we Springsteen op piano. Quarter to Three is een oude doo-wopklassieker van Gary U.S. Bonds waarmee Bruce en zijn band meer dan eens een concert afsloten. De passie en liefde voor de stiel druipen eraf, het oorverdovende applaus is oververdiend.

Dit concert was in 1975 het eerste van vier in Europa om het album Born to Run te promoten. De andere concerten gingen door in Stockholm, Amsterdam en... nogmaals de Hammersmith Odeon in Londen, omdat er zoveel vraag naar was onder de Britse fans. Na deze dikke twee uur aan succulent genot kan ik hen onmogelijk ongelijk geven.

5 sterren