Elvis Costello & The Brodsky Quartet - The Juliet Letters (1993)

Een werkelijk uniek album waar Costello zijn rauwe stemgeluid combineert met een heus strijkorkestje en dit tot uiting laat komen in composities met een bij vlagen hoog klassiek gehalte.
Dat hij de diverse hoge noten bij lange na niet haalt en dat de lange tonen zo nu en dan hoorbaar uit z'n tenen, komen mag de pret niet drukken. Integendeel.

Ik heb de uitvoering van dit album destijds bijgewoond in het Amsterdamse concertgebouw. Costello als een soort Pavarotti keurig zingend vanaf een standaard met bladmuziek. En na het spelen van de volledige CD en het enthousiaste "We want more" bekende hij eerlijk: "sorry, this is all we can".

ik vind dit geen geslaagd album van onze costello , nee, ik vind het geen goede kruising dan liever de samenwerking met burt bacharah , ik hou nu eenmaal niet van die minimalistische strijkjes en hou meer van de rocker costello , en dan vooral van zijn ballads
mislukte plaat !!

Iets klopt aan deze plaat inderdaad niet. 't is geen harmonieuze samensmelting van Elvis' stem en de strijkers. Klinkt fout, hence 2.5*

Vandaag voor appeltje en eitje (5 €) meegebracht van de rommelmarkt, in perfecte staat nogwel.
Al ben ik een grote Costellofreak, dit album behoort niet tot mijn favoriete EC platen.
Ik hoor toch te weinig pakkende melodieën - en daar gaat het mij in elke soort muziek toch wel degelijk om - die me bijblijven; Misschien groeit de plaat wel bij meerdere luisterbeurten, maar voorlopig loop ik hier niet warm voor; Dit was één van die weinige platen die ik van EC nooit eerder gekocht had, precies omdat ik er mijn twijfels over had.
Voorlopig echt niet hoger dan ***

Ik geniet gewoon iedere keer weer, prima album dus.

Voor mij is dit gewoon een heel bijzonder album, 21 jaar geleden alweer gekocht en ik genier er nu nog steeds even veel van als toen. Ik zie dat de meningen hierover nog al erg verdeeld zijn, maar dat is niet zo vreemd als een artiest die toch vooral bekend is door zijn vrolijke melodieuze nummers en zijn meeslepende ballads opeens in zee gaat met een strijkkwartet. Maar het resultaat is prachtig en ik vind dat zijn stem juist heel mooi combineert met de strijkers en deze nummers die naar het klassieke neigen, prima aankan. Elk nummer is gebaseerd op een brief en vertelt zijn eigen verhaal. De zang is soms ingetogen en mondt soms uit in een enorme climax. Alle losse nummers vormen samen een groot muziekstuk.
Voor mij een absolute 5.0. Het andere werk van Elvis C kan ik ook erg waarderem, maar dit is voor mij zeker een van de hoogtepunten.

De eerste cd van een rijtje waarin Elvis Costello zich "iets minder succesvol" op het klassiekerige pad begeeft. Ik vind Elvis's stem in combinatie met de strijkers niet om aan te horen (dat was voor mij ook voor het eerst) en dat Brodsky Quartet speelt hier zo allemachtig saai dat ik jaren heb gedacht dat het een tweederangs strijkje was. Schijnt toch niet zo te zijn... Waarom dan toch twee sterren? Voor het lef, denk ik, of om wat Costello eerder voor mij heeft betekend...

Gelukkig zijn de meningen verdeeld. Ik vind dit allerminst een saai album, integendeel. Maar ieder zijn meug.

De combinatie van een rockzanger met een gevoelige vibrato en een strijkkwartet is een gedurfde combinatie. In de jaren '90 was er een stroming die de grenzen tussen stijlen wilde doen vervagen. De muziek is geschreven door een zekere Declan MacManus, maar dat is de echte naam van Costello. De teksten zijn van de verschillende leden van het strijkkwartet. Het zijn niet letterlijk brieven aan Romeo's Juliet, maar liefdesbrieven die nooit verstuurd zullen worden. Het mooiste is wel het wanhopige Taking My Life in Your Hands.

Intrigerend album van Costello . Indringende teksten , niet van zijn hand, en mooie dreigende arrangementen. Het is wel een hele zit en lang niet alles beklijft ,maar toch blijf ik luisteren .Het strijkkwartet oogt wat vlak ,maar kan toch wel redelijk uit de voeten met de composities. Voor sommigen misschien erg saai en zeker niet wat men gewend is van de beste man , maar geef het eens een kans zou ik zeggen. 4 sterren