Elvis Costello & The Brodsky Quartet - The Juliet Letters (1993)

Voor mij is dit gewoon een heel bijzonder album, 21 jaar geleden alweer gekocht en ik genier er nu nog steeds even veel van als toen. Ik zie dat de meningen hierover nog al erg verdeeld zijn, maar dat is niet zo vreemd als een artiest die toch vooral bekend is door zijn vrolijke melodieuze nummers en zijn meeslepende ballads opeens in zee gaat met een strijkkwartet. Maar het resultaat is prachtig en ik vind dat zijn stem juist heel mooi combineert met de strijkers en deze nummers die naar het klassieke neigen, prima aankan. Elk nummer is gebaseerd op een brief en vertelt zijn eigen verhaal. De zang is soms ingetogen en mondt soms uit in een enorme climax. Alle losse nummers vormen samen een groot muziekstuk.
Voor mij een absolute 5.0. Het andere werk van Elvis C kan ik ook erg waarderem, maar dit is voor mij zeker een van de hoogtepunten.

De eerste cd van een rijtje waarin Elvis Costello zich "iets minder succesvol" op het klassiekerige pad begeeft. Ik vind Elvis's stem in combinatie met de strijkers niet om aan te horen (dat was voor mij ook voor het eerst) en dat Brodsky Quartet speelt hier zo allemachtig saai dat ik jaren heb gedacht dat het een tweederangs strijkje was. Schijnt toch niet zo te zijn... Waarom dan toch twee sterren? Voor het lef, denk ik, of om wat Costello eerder voor mij heeft betekend...

De combinatie van een rockzanger met een gevoelige vibrato en een strijkkwartet is een gedurfde combinatie. In de jaren '90 was er een stroming die de grenzen tussen stijlen wilde doen vervagen. De muziek is geschreven door een zekere Declan MacManus, maar dat is de echte naam van Costello. De teksten zijn van de verschillende leden van het strijkkwartet. Het zijn niet letterlijk brieven aan Romeo's Juliet, maar liefdesbrieven die nooit verstuurd zullen worden. Het mooiste is wel het wanhopige Taking My Life in Your Hands.