Neal Morse - Songs from November (2014)

Net binnengekregen om te recenseren, klinkt niet verkeerd. Neal slaagt erin om pop, big-band, gospel en dat tikkeltje typische "Neal" (moeilijk te omschrijven; laat ons zeggen, veel overgave, de ooh-oe-ooh's, harmonische zang, het eindigen van een riff met de akkoordencombinatie G-D) te versmelten tot een volwaardig singer-songwriter album. Verwacht hier dus allerminst prog à la Transatlantic of zijn bombastische solo-albums. Hoogstens zijn deze nummers vergelijkbaar met de occasionele ballads op zijn progalbums. De moeite waard, maar het geheel is bevattelijker (dus beter behapbaar?) dan wat hij gewoonlijk uitbrengt. Meer persoonlijk en minder religieus getint dan de Worship Sessions, al passeert hier en daar wel een Lord of God, maar de teksten storen me sowieso nooit echt bij Neal. Oprechtheid primeert ook hier weer.

Mijn recensie voor iO Pages

Hoewel Neal zelf het nooit zo zou bedoelen, is Songs From November toch een kleine vinger aan het adres van zij die hem alsmaar in herhaling vinden vallen. Zoals werd aangekondigd, is dit een pop-, folk- en jazz- uitstapje waarin Neal Morse zijn kwaliteiten als singer-songwriter verder uit de doeken doet en allerminst het zoveelste bombastische progepos (niet dat daar iets mis mee is, integendeel).

Voornamelijk geschreven in november vorig jaar, vat Songs From November aan met Whatever Days (met 4:47 het langste nummer), een enthousiast en positief chantons tous ensemble lied met blazers en een vrouwelijk gospelkoor, dat handelt over zijn sombere dagen in de jaren negentig, zoals uitgebreid behandeld op de Testimony-albums (denk California Nights). Heaven Smiles is al meteen een ommekeer die de melancholische en nostalgische kenmerken eigen aan Morse in de verf zetten. Deze ballad had op een van zijn “normale” soloplaten kunnen staan. Het siert Neal om met iets anders op de proppen te komen. Je herkent zijn muzikale identiteit in elke vers en melodie en tegelijk hoor je dingen die je niet meteen aan hem zou koppelen, maar toch zo vertrouwd klinken. Hij zegt zelf naar zowel prog, jazz als pop en klassieke muziek te luisteren en dat hoor je hierin, ja zelfs die herkenbare proggy clichés hier en daar. Dit is een echter een huiselijk geheel over familie, vrienden, de kleine des levens.

Dit album kan je gemakkelijk aan je vrienden voorleggen, die niets van progrock moeten weten. Er wordt niet overmoedig gemusiceerd en alles staat in het teken van het lied (dat is wel eens anders geweest!). Het geheel luistert lekker weg en maakt als het ware de woonkamer wat warmer. God blijft een rol spelen, maar minder dan je zou verwachten (nog het meest in My Time Of Dying, met dat prachtige aanstekelijke refrein).

De gelouterde progfanaat zal hier misschien niets aan vinden, maar Neal moet doen waar hij zin in heeft. Stiekem hoop ik ook op een nieuw uit de kluiten gewassen symfoprog-dubbelalbum, maar dit schijfje bevat parels die zich kunnen meten aan de betere ballads die Neal Morse al uit zijn mouw geschud heeft. Denk aan Wind At My Back, Sing It High, Thoughts Part II, Heaven In My Heart en June. Geniet van de sereniteit en kom tot rust met Neal Morse. Nooit gedacht dat ik dat laatste ooit zou neerpennen.

moet ém nog beluisteren. Waardering volgt later

Ik mag Neal maar dat Heaven Smiled is wel echt een slecht nummer yo.

Vind het zelfs behoorlijk ver gaan om met zoiets voor de dag te komen.

Volgens mij komen er bij de beste SS'er van Nederland nog dingen voorbij die beter zijn.

Tegen het einde een kleine opleving in de vorm van een gospel uitspatting maar bijzonder is ook dat allerminst te noemen.

Wel leuk dat onze eigen Berget Lewis ook meedoet.

Iets poppier dit keer inderdaad, maar toch nog steeds duidelijk herkenbaar als Neal Morse; Mindscapes verwoordt het wat mij betreft prima! Gewoon degelijke, luistert-makkelijk-weg muziek. Het album zou mss beter 'Songs for November' kunnen heten.

Wat betreft muzikanten geen Mike Portnoy maar ene Gabe Klein op drums deze keer, nog maar 18 jaar naar het schijnt. Verder hier en daar wat ondersteuning in de vorm van blaas- en strijkwerk, voor de rest speelt Neal alles zelf in. Het gospelkoortje bestaat uit 2 van de McCrary zussen, die in het verleden ook al met bv Stevie Wonder en Bob Dylan samengewerkt hebben. Berget Lewis doet dus niet mee...

Toch weer gewoon 4* voor deze Songs from Neal!