Neal Morse - Songs from November (2014)

Mijn recensie voor iO Pages

Hoewel Neal zelf het nooit zo zou bedoelen, is Songs From November toch een kleine vinger aan het adres van zij die hem alsmaar in herhaling vinden vallen. Zoals werd aangekondigd, is dit een pop-, folk- en jazz- uitstapje waarin Neal Morse zijn kwaliteiten als singer-songwriter verder uit de doeken doet en allerminst het zoveelste bombastische progepos (niet dat daar iets mis mee is, integendeel).

Voornamelijk geschreven in november vorig jaar, vat Songs From November aan met Whatever Days (met 4:47 het langste nummer), een enthousiast en positief chantons tous ensemble lied met blazers en een vrouwelijk gospelkoor, dat handelt over zijn sombere dagen in de jaren negentig, zoals uitgebreid behandeld op de Testimony-albums (denk California Nights). Heaven Smiles is al meteen een ommekeer die de melancholische en nostalgische kenmerken eigen aan Morse in de verf zetten. Deze ballad had op een van zijn “normale” soloplaten kunnen staan. Het siert Neal om met iets anders op de proppen te komen. Je herkent zijn muzikale identiteit in elke vers en melodie en tegelijk hoor je dingen die je niet meteen aan hem zou koppelen, maar toch zo vertrouwd klinken. Hij zegt zelf naar zowel prog, jazz als pop en klassieke muziek te luisteren en dat hoor je hierin, ja zelfs die herkenbare proggy clichés hier en daar. Dit is een echter een huiselijk geheel over familie, vrienden, de kleine des levens.

Dit album kan je gemakkelijk aan je vrienden voorleggen, die niets van progrock moeten weten. Er wordt niet overmoedig gemusiceerd en alles staat in het teken van het lied (dat is wel eens anders geweest!). Het geheel luistert lekker weg en maakt als het ware de woonkamer wat warmer. God blijft een rol spelen, maar minder dan je zou verwachten (nog het meest in My Time Of Dying, met dat prachtige aanstekelijke refrein).

De gelouterde progfanaat zal hier misschien niets aan vinden, maar Neal moet doen waar hij zin in heeft. Stiekem hoop ik ook op een nieuw uit de kluiten gewassen symfoprog-dubbelalbum, maar dit schijfje bevat parels die zich kunnen meten aan de betere ballads die Neal Morse al uit zijn mouw geschud heeft. Denk aan Wind At My Back, Sing It High, Thoughts Part II, Heaven In My Heart en June. Geniet van de sereniteit en kom tot rust met Neal Morse. Nooit gedacht dat ik dat laatste ooit zou neerpennen.