Bernie Marsden - Shine (2014)

Wat een ongelofelijk positieve verrassing is dit album van de ex Whitesnake gitarist (onder andere). Van blues, naar pop, stevige rock...het staat er allemaal op met prima bijdragen van David Coverdale en Joe Bonamassa. Een zeer aangename plaat die 13 prima tracks bevat!

Helemaal mee eens

Eindelijk eens een paar keer kunnen luisteren naar deze soloplaat van dit voormalige Whitesnake icoon. Dat de man lekker kan spelen, zingen èn schrijven was me al bekend. Sommige stukken (You Better Run, Kinda Wish She Would) hadden ontzettend goed bij (classic) Whitesnake gepast. Walk Away neigt juist naar de Whitesnake periode waarin hij zelf geen deel maar van uit maakte. Beetje meer AOR. Op andere stukken gaat hij meer de authentieke blues kant op. Zo lijkt Hoxie Rollin' Time wel een tribute aan Stevie Ray Vaughan.

De plaat heeft zo zijn mindere momenten. Dragonfly is een beetje een (mislukte) mengeling tussen oude Fleetwoord Mac en Pink Floyd, niet erg geloofwaardige sixties-zweverigheid. Who Do We Think We Are is een enorm zeiknummer over het milieu. Bah.

Bernies stem vind ik op de plaat wat te weinig tot zijn recht komen. De man kan nog steeds geweldig zingen, maar zijn stem is wat vlak en teveel naar de achtergrond uitgemixt. Jammer, hij verdient beter. De remake van de Whitesnake klassieker Trouble (met David Coverdale) is wat mij betreft geen verbetering ten opzichte van het origineel, alhoewel het wel eens leuk is om Coverdale weer eens in zijn eigen bereik te horen zingen. Het geforceerd aandoende moderne arrangement verpest het echter.

Al met al best een leuke plaat, maar niet eentje die ik vaak zal draaien.

Sinds begin december verdiep ik me in de carrière van Bernie Marsden. Niet dat ik veel van hem wist en een grote fan was ik evenmin. De directe reden was zijn overlijden in augustus: een vriend van me kocht daarom diens biografie die ik vervolgens te leen kreeg.
Dus heb ik zijn carrière bij (opsomming in chronologische volgorde) Skinny Cat, Wild Turkey, Babe Ruth, Whitesnake, solo, S.O.S, Alaska, (The) Moody-Marsden (Band), The Snakes, Company of Snakes en M3 voor zover mogelijk beluisterd.

Na zijn vertrek uit Whitesnake in 1982 was ik hem uit het oog & oor verloren. Pas in 2014 kwam daar met dit Shine voorzichtig verandering in. En dan ook alleen maar omdat David Coverdale gastzanger is van een reprise van Whitesnakes Trouble.
Marsden heeft dan zijn solocarrière alweer twaalf jaar nieuw leven ingeblazen, te beginnen met Big Boy Blue. Shine is geen puur bluesalbum, iets wat je bij Marsden-solo zou verwachten. Hij doorloopt de stijlen van zijn verleden, verpakt in nieuwe liedjes, op Trouble na. Daarom klinken op Shine ook adult oriented rock / poprock en hardrock. Het levert onvermijdelijk een afwisselend plaatje op, wat ik liever heb dan slechts blues.
Wat mij betreft de volgende hoogtepunten: de broeierige blues van opener Linin’ Track; aor in Walk Away; boogiehardrock op z’n ZZ Tops in Kinda Wish She Would, een nummer dat eerder op livealbums van hem met Micky Moody verscheen; de moderne productie van klassieker Trouble bevalt mij goed en Coverdales gruizige stem is heerlijk; uptempo hardrock op het titelnummer en bovendien is gitarist Joe Bonamassa te gast, wat Shine nog lekkerder maakt; de shuffle van You Better Run is lekker, sterker nog, had ik voor extra kwaliteit door Coverdale laten inzingen!

Vermeldenswaardig zijn popnummer Who Do We Think We Are? ; de bluesrock van Bad Blood is niet per se opvallend, maar als duet met Cherry Lee Mewis toch aangenaam; de dromerige blues van Dragonfly en akoestische blues van NW8.
Op streaming twee bonussen die volgens mij nooit op geluidsdrager verschenen. Daarbij een instrumentale versie van Shine, wat extra duidelijk maakt hoe lekker het gitaarwerk is.

Een krappe vier sterren voor dit gevarieerde album, liefhebbers van bluesrock zullen er meer voor geven.