John Hiatt - Terms of My Surrender (2014)

Gek genoeg heb ik nog nooit een volledig album van John Hiatt beluisterd. ”Terms of My Surrender” is het eerste album van John Hiatt dat ik heb aangeschaft. Best vreemd, want ik heb de liedjes van John Hiatt altijd wel mooi gevonden. Ook zijn live optredens heb ik altijd als bijzonder prettig ervaren. Waarom dan nu pas overgaan tot het aanschaffen van een album? Ik denk dat het ermee te maken heeft dat ik ergens had gelezen dat ”Terms of My Surrender” zijn meest bluesy album ooit zou zijn. Of dat echt zo is, laat ik over aan de kenners van het gehele oeuvre van John Hiatt. Puur afgaand op ”Terms of My Surrender” vind ik het in ieder geval een album met een behoorlijke portie blues. En dan heb ik het niet alleen over muziek, want die is niet eens traditioneel blues. Maar gaat meer over het gevoel dat ”Terms of My Surrender” bij me oproept. Alleen al de titel van het album en de bijbehorende titeltrack ademt de blues van begin tot eind. Er zijn een paar luchtige momentjes, Maar over het algemeen is de sfeer best broeierig. Dit past overigens ook wel bij John Hiatt en zijn immer donkere maar warme stem. Het gitaarspel is niet al te complex, maar het is doeltreffend in al zijn eenvoud. Naast de blues sijpelt de roots, americana en folk door alle liedjes heen. ”Terms of My Surrender” is een behoorlijk verslavend album gebleken. Na al die tijd ben ik dus toch overstag gegaan en zullen de echte kenners en fans me waarschijnlijk wijzen op het gemis van nog zoveel andere goede albums van John Hiatt. Wie weet waag ik me daar nog eens aan. Voor nu is ”Terms of My Surrender” een van mijn favoriete albums van 2014.

verdeelde meningen bij dit album van John Hiatt die in de 80's en 90's een hele reeks geweldige albums uitbracht. sluit me aan bij de minder enthousiaste reacties.

11 eigen nummers zonder echte uitschieters. gebruik het wordt "voortkabbelen" niet graag, maar dat woord schiet mij helaas te binnen bij "Terms of My Surrender", waar weinig memorabele liedjes op staan. bovendien mis ik wat bezieling en vuur bij de uitvoering, zoals dat op "Dirty Jeans and Mudslide Hymns" wel het geval was.

de opener "Long Time Comin" steekt er boven uit met als goede tweeden de up-tempo blues rock van "Baby's Gonna Kick" waar nog enig vuur inzit en "Nobody Knew His Name" met een fraaie slide gitaar partij.

"Face of God", "Nothin' I Love", "Here to Stay" en "Come Back Home" ontstijgen de middelmaat, waar de overige 4 nummers dat helaas (althans voor mij) niet doen.

dit album valt buiten mijn Top 10 van John Hiatt albums. samen met "The Tiki Bar is Open" 1 van zijn mindere albums uit de periode 2000 t/m heden, waarbij gezegd mag worden dat hij zelden of nooit teleur stelt. zijn laatste album "Leftover Feelings" met de Jerry Douglas band dateert van 2021. benieuwd of we nog nieuw werk van de man mogen verwachten.

Album werd geproduceerd door Doug Lancio die meespeelde op "guitars, banjo and mandolin"
Recorded at Studio G, Nashville, Tennessee