John Hiatt - Terms of My Surrender (2014)

Van dit album verschijnt ook een deluxe versie.

John Hiatt heeft zo onderhand toch een imposant lijstje aan albums gefabriceerd. Ik kijk toch elke keer weer uit naar nieuw werk. Na het fantastische Mudslyde Hymns etc. kwam hij iets te snel met de opvolger, die mij nogal tegenviel. Nu lijkt hij even iets meer de tijd te hebben genomen. Ik ben benieuwd. Zijn het allemaal nieuwe songs of zitten er ook covers bij?

Volgens mij allemaal eigen songs. Bij deluxeversie zit een live-album opgenomen in het Franklin theatre in zijn woonplaats Franklin, Tennessee. Volgens betrouwbare bronnen schijnt het een geweldig album geworden te zijn.

Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar dit album, ik hoop dat het in de buurt komt van Bring the family want dat album heeft hij m.i. nooit meer geëvenaard.

Ken je Slug line, Shangri-la? Voor mij nog steeds zijn mooiste.

Kijk altijd uit naar een nieuwe Hiatt! Heeft inderdaad inmiddels een imposant lijstje. Vanaf Bring The Family geen album meer overgeslagen. Op een of twee mindere na constant van hoog niveau.
Wat ik gelezen heb over deze is dat het een 'bluesy'', overwegend akoestisch album is. Het titelnummer is al te beluisteren op Spotify.

Ja dat album ken ik Lura, vind ik ook mooi maar voor mij is Bring The Family iets beter.

Ha, Slug line (destijds werd dat Slug Line album van deze singer songwriter als new wave act binnengehaald, zeg maar rijttje Graham Parker, Elvis Costello, Joe Jacson).
Slug line vind ik ook wel de mooiste.

Die informatie klopt, Joshua. En je kunt gerust zijn, het is een prachtig album!

Dat titelnummer is fantastisch. Doet me een beetje aan de stijl van Dylan's Modern Times denken en dat is bepaald geen belediging. Als de rest zo klinkt heeft 2014 wederom een historisch album erbij. Wat een topjaar.

Off-topic 2014 kan inderdaad nu al een topjaar genoemd worden.
Het titelnummer behoort tot de mooiere nummers op het album.

Heb je hem al in huis of zo?

Een dikke maand wachten nog voor de gewone man, hoe houden we dat vol?

Moet je ook maar recensies gaan schrijven, Kistenkuif!

als je bij Bol.com voor 21 euro deze plaat besteld, wie weet of je dan die live plaat erbij hebt? m.a.w. is dit de deluxe versie?

te beluisteren bij NY TImes. Ik ben onder de indruk bij de eerste luisterbeurt.

Dank voor de link. Net een eerste luisterbeurt achter de rug. Mijn eerste indruk is positief. Niet zo goed als Dirty Jeans & Mudslide Hymns, maar beter dan Mystic Pinnball. Zijn stem begint steeds meer te kraken en daar hou ik van. De bluesy rokerige sfeer doet de rest. Het titelnummer steekt er wel behoorlijk bovenuit moet ik zeggen, samen met Here to stay. Zal even wachten met een oordeel, maar het lijkt op een naar boven afgeronde 4 sterren uit te draaien.

Fan vanaf het LP tijdperk, heb alles. Gaan we gewoon weer kopen.

Prachtige plaat, heb altijd een zwak gehad voor hem. Zijn hoogtepunt ligt volgens velen in de jaren '80, maar ikzelf vind zijn laatste platen (laatste 5) onovertroffen goed. Met 'Terms of My Surrender' als voorlopig hoogtepunt, de blues past hem uitermate goed. Luisteren dus!

Vanaf mijn tienerjaren loopt John Hiatt als een rode draad door mijn vinyl en cd collectie.

Met TOMS wordt er wederom een pareltje aan zijn oeuvre toegevoegd, met een stem die door de jaren steeds wat donkerder wordt, maar onmiskenbaar John's kenmerk blijft, zingt John de sterren van de hemel, veelal begeleid door zijn eigen akoestische gitaar en natuurlijk door zijn onvolprezen Combo met daarin al jaren Ken Blevins op de drums.

Een elftal aan bluesy songs met af en toe de gitaar van Doug Lancio maar vooral is het John die met zijn akoestische gitaar de show steelt, hoogtepunten voor mij, het lieve Marlene, de titelsong en ach eigenlijk zijn ze allemaal prachtig.

Het klinkt bijna eentonig: alweer een goed album van Hiatt. Alsof het een makkie is om elke keer aan de verwachtingen van de luisteraar en vooral van jezelf te blijven voldoen. Inmiddels toch wel één van de grootste meneren in zijn genre. De rootsrock van de twee ook al niet misselijke voorgangers maakt op dit album pas op de plaats voor akoestische gospel/blues als vertrekpunt met mooie bijpassende productie. Tekstueel persoonlijk, zonder bluf en nergens klef. Pet af.

Mijn interesse is gewekt, kist! Ik wist helemaal niet dat hij weer met een nieuw album op de proppen was gekomen. John Hiatt kan schitterende muziek maken en zijn karakteristieke stem klink altijd zeer authentiek. Het vorige album vond ik best goed, maar zijn kindje uit 2011, Dirty Jeans and Mudslide Hymns, vind ik echt een juweel. Evenals bijvoorbeeld Walk On trouwens. Hij weet zijn muzikale niveau elke keer weer erg hoog te houden. Een bijzondere artiest.

Deze trek ik vanavond maar eens naar binnen en bij tevredenheid trek ik de portemonnee ook maar.

Zat in 1980 opeens naast hem aan de bar in Haarlem. Voor zijn optreden in Het Patronaat in Haarlem. De oude baas volg ik al vanaf 1979. Vele malen gezien en dus gehoord. Het vuur is er een beetje uit, maar zonder opsmuk is en blijft het een fenomeen. Never a dull moment.

Terms of My Surrender - John Hiatt's crackling back-porch 'blues'

Zijn muzikale hoogtepunt bereikte heer Hiatt in de tweede helft van de eighties met een paar onvergetelijke albums. De laatste jaren leek hij zich te revancheren van zijn muzikale dip in de early noughties.

Helaas gaat het nu muzikaal weer bergaf. Ondanks de lof voor dit album valt het mij tegen! Wat een saaie en zouteloze hap vaak. Soms op het irritante af & dat terwijl ik me toch zie als een trouwe Hiatt-fan.

M.i. is deze 'Terms of Surrender' muzikaal bijna van hetzelfde bedenkelijk niveau als 'The Tiki Bar Is Open' (2001) en 'Beneath This Gruff Exterior' (2003). Een 'surrender' van John ? Jammer, maar misschien dat hij dan ook maar eens met Rick Rubin moet bellen.

Of anders een voorbeeld moet nemen aan die andere muzikale dinosaurius Richard Thompson die op zijn laatste album 'Acoustic Classics' een aantal van zijn eigen klassiekers 'unplugged' speelt. De back catalogue van heer Hiatt biedt daar in ieder geval meer dan voldoende materiaal voor.

Deze nog niet beluisterd van John Hiatt, gaan we op zeker doen want vrijwel al zijn albums zijn van een constant hoog niveau.

Ik zou het zeker doen, want zoals hier vaker gezegd; dit is gewoon een heel fijn en goed album. Soms vind ik het heel fijn als artiesten gewoon doen waar ze goed in zijn. Dan vind ik het niet erg dat ik niet verrast wordt, omdat John Hiatt niet iets nieuws probeert, of er wezenlijke andere invloeden ingooit. Je krijgt 'gewoon' een album met erg goede, lekker in het gehoor liggende nummers, zonder dat het simpele muziek is.
Ik kan me dus erg in Kistenkuif zijn beschrijving vinden.

Ik kan niet anders zeggen dat van alle platen die er na pakweg half juni uitgekomen zijn, ik elke keer weer bij Hiatt uit kom. Dit is een ontzettend mooie feelgood plaat van een constant hoog niveau. Zoals eerder al aangegeven steken alleen het titelnummer en Here to stay er echt bovenuit, maar heel het album is gewoon heerlijk. I.t.t. tot Vento vind ik Hiatt juist de 2e helft van zijn carriere veel beter. Met eerder all Crossing Muddy Waters en het in mijn ogen beste album van Hiatt, Dirty Jeans and Mudslide Hymns als hoogtepunten. Dit album komt daar niet ver achter. Ik sluit een verhoging met een halfje zeker niet uit. Terms of my surrender neemt voorlopig nummer 6 in mijn jaarlijstje in.

Slug line blijft voor mij met afstand zijn beste album, Hendrik68

Helemaal eens met Lura Slug line (mijn eerste Hiatt) is ook wat mij betreft de mooiste.

Ik hoor hier best mooie dingen, maar een nummer als 'Old People' trek ik echt niet. Ik krijg dan een beetje het idee te maken te hebben met een parodie, of erger nog... Loudon Wainwright III met zijn grijnzende, kalende kop, duikt dan ineens op in mijn hoofd... Dat maakt vooral het laatste stuk van deze plaat een vervelende zit. Hij blijft zich maar herhalen...