John Martyn - Solid Air (1973)
mijn stem
236 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Folk / Rock
Label: Island
-
Solid Air (5:46)
-
Over the Hill (2:51)
met Richard Thompson en Simon Nicol
-
Don't Want to Know (3:01)
-
I'd Rather Be the Devil (6:19)
-
Go Down Easy (3:36)
-
Dreams by the Sea (3:18)
-
May You Never (3:43)
-
The Man in the Station (2:54)
-
The Easy Blues (3:22)
0
geplaatst: 14 oktober 2005, 19:02 uur
Geweldig album van een hoogst interessante (en veel te onbekende) singer-songwriter. John Martyn is een Schot die een mix maakt van folk, rock en jazz. Daarbij is het een bijzondere vocalist. De beste man heeft een eigen zangstijl ontwikkeld, die in feite is gebaseerd op een zeer losse articulatie van de woorden. Harde medeklinkers worden door hem verzacht, een k wordt bijv. een gh. Heel bijzonder en erg oorvriendelijk.
Dit album staat vol pareltjes: Solid air, Over the hill, Don't want to know, Go down easy, May you never, The man in the station. Er zijn eigenlijk geen zwakke momenten, kortom: never a dull moment.
1973 is Martyn's gouden jaar, ook zijn andere hoogtepunt 'Inside out' kwam in dat jaar uit. Beide zijn verplichte kost voor liefhebbers van jazzy folkrock. 4/5
Dit album staat vol pareltjes: Solid air, Over the hill, Don't want to know, Go down easy, May you never, The man in the station. Er zijn eigenlijk geen zwakke momenten, kortom: never a dull moment.
1973 is Martyn's gouden jaar, ook zijn andere hoogtepunt 'Inside out' kwam in dat jaar uit. Beide zijn verplichte kost voor liefhebbers van jazzy folkrock. 4/5
0
geplaatst: 7 september 2016, 15:20 uur
HolyGrailzegt:
Tsja, dat is wat John Martyn -1 van de allermooiste stemmen uit de popmuziek- op zijn beste momenten met je doet. Wat is deze man toch verschrikkelijk ondergewaardeerd! Ik heb hem twee keer live mogen aanschouwen/-horen en was toen ook zeer onder de indruk; vooral zijn fingerpicking-set in Paradiso was subliem. Dat is de kant van John Martyn die je hier volop kunt beluisteren. John Martyn forever!
Ook hier is het onduidelijk waarom het juist dit album was dat ik aanzette, maar het effect was in ieder geval verpletterend. Zo gauw (het nummer) Solid Air de kamer begon te vullen - want dat is het: een nummer dat je omarmt en je er binnen laat zweven, alsof alle natuurwetten even niet meer gelden- was ik in een soort merkwaardige trance.
Tsja, dat is wat John Martyn -1 van de allermooiste stemmen uit de popmuziek- op zijn beste momenten met je doet. Wat is deze man toch verschrikkelijk ondergewaardeerd! Ik heb hem twee keer live mogen aanschouwen/-horen en was toen ook zeer onder de indruk; vooral zijn fingerpicking-set in Paradiso was subliem. Dat is de kant van John Martyn die je hier volop kunt beluisteren. John Martyn forever!
2
geplaatst: 15 augustus 2024, 16:15 uur
Was al weer een tijdje geleden dat ik dit album heb beluisterd. Nu wil het nogal eens voorkomen dat ik het vele jaren later een tikkeltje minder vind dan vroeger. Maar bij dit album is dat geenszins het geval. Blijft een heerlijk album.
Ik snap best dat veel mensen bij zo'n artiest afhaken. Je weet gewoon niet waar je aan toe bent: nu eens klassieke folk, dan weer jazzy, soms zelfs een beetje poppy, soms reggae en af en toe weer wat ruiger of experimenteler. In mijn omgeving merk ik dat veel mensen dan liever in een genre willen blijven luisteren.. Maar ik houd best van artiesten die niet onder een hoedje te vatten zijn. Hetzelfde speelt bijvoorbeeld ook bij Lyle Lovett.
Ik snap best dat veel mensen bij zo'n artiest afhaken. Je weet gewoon niet waar je aan toe bent: nu eens klassieke folk, dan weer jazzy, soms zelfs een beetje poppy, soms reggae en af en toe weer wat ruiger of experimenteler. In mijn omgeving merk ik dat veel mensen dan liever in een genre willen blijven luisteren.. Maar ik houd best van artiesten die niet onder een hoedje te vatten zijn. Hetzelfde speelt bijvoorbeeld ook bij Lyle Lovett.
* denotes required fields.