John Martyn - Solid Air (1973)

Geweldig album van een hoogst interessante (en veel te onbekende) singer-songwriter. John Martyn is een Schot die een mix maakt van folk, rock en jazz. Daarbij is het een bijzondere vocalist. De beste man heeft een eigen zangstijl ontwikkeld, die in feite is gebaseerd op een zeer losse articulatie van de woorden. Harde medeklinkers worden door hem verzacht, een k wordt bijv. een gh. Heel bijzonder en erg oorvriendelijk.

Dit album staat vol pareltjes: Solid air, Over the hill, Don't want to know, Go down easy, May you never, The man in the station. Er zijn eigenlijk geen zwakke momenten, kortom: never a dull moment.

1973 is Martyn's gouden jaar, ook zijn andere hoogtepunt 'Inside out' kwam in dat jaar uit. Beide zijn verplichte kost voor liefhebbers van jazzy folkrock. 4/5

helemaal met jouw berichtje eens
ken ook zijn andere album "One World", met dan gaat mijn voorkeur duidelijk uit naar deze
deze is meer folk-getint en juist dat past precies bij deze man

geweldige plaat

Dan ga ik eens snel achter ''Inside Out'' aan, want dit is een heel fijn album. Mooie stem, mooie akoestische composities en een intense, warme feel. Prachtig.

Probeer ook eens de plaat ervoor: Bless The Weather en het schitterende live album Live At Leeds.

Grappig, lees ik hier over de voor mij onbekende John Martyn blijkt dat er een nummer (Solid Air) van hem op een Q-Music verzamelaar staat (Essential Chill Out). Martyn staat temidden van Underworld, Oasis, Goldfrapp, Garbage en Moby. Vreemde combi.
Maar een mooi, apart nummer dat naar meer smaakt.

Solid Air, het nummer dat Martyn schreef voor medemuzikant en vriend Nick Drake, die een jaar later zou overlijden...

Dat nummer vind ik nog niet super, de manier van zingen van Martyn in dit nummer stoort me een klein beetje, wat in de andere nummers niet het geval is. Maar er komt denk ik wel een keer dat ik die ook waardeer.

Daar twijfel ik niet aan. Laat 't binnenkort maar weten!

En ik ben inmiddels overstag, mooi nummer. Vooral instrumentaal zit hij erg mooi in elkaar.

mooi om te weten

ik ben nu bezig dit album te ontdekken...

May you never zweeft al dagen door mijn hoofd, schitterend. Sowieso fijne plaat, 4,5 *.

Een paar erg sterke tracks; als je kennis wil nemen van deze bijzondere artiest dan is dit een goed startpunt. De titeltrack is een ode aan generatiegenoot Nick Drake en is de voorbode van veel meer jazz-folk in latere albums. "One World" is minstens net zo goed!

One world is goed maar Bless the Weather (die hiervoor kwam) ligt meer in dit straatje. Dat album vind ik ook een tikkeltje beter dan Solid Air.

Een van de hoogtepunten van zijn oevre. Zwoel en duister.
Helemaal eens met Paalhaas dat het verplichte kost is voor liefhebbers van jazzy folkrock.
Briljante plaat! Veel beter dan wat ook uit het oevre van bijv. NorahJones, ook jazzy folk. Waar zit hem dat in? In diepgang, primaire emotie en veel whisky door de keel.

Toch wel zijn mooiste, heerlijk lui en loom en gelukkig niet zo opgewekt als veel van zijn latere werk.

Standaardkost voor liefhebbers van folkmuziek.
Alleen maar mooie songs, deze heb ik wat gedraaid indertijd.
Ook belangrijk: John Martyn wordt ondersteund door (in mijn idee) de beste akoustisch bassist die er geweest is in de folkhoek.....Danny Thompson.
Deze bassist speelde met alle groten uit die wereld, ook Drake bijv en Pentangle.
Hele mooie plaat.

Erg mooie plaat, de stem, de muziek, alles klopt. Ik heb Martyn live 'easy blues' zien spelen, zonder begeleiding, heel erg indrukwekkend.

'Solid Air', het nummer dat Martyn schreef voor de veel te vroeg overleden mede muzikant Nick Drake, is echt een heel mooi nummer van ongekende klasse. Een geweldige sfeer weet hij hiermee neer te zetten, die haast iets mysterieus heeft.
Het album moet het dan ook wel hebben van dit soort nummers. De opgewektere stukken zijn ook erg mooi, maar doen mij vaak net wat minder.
Overigens vind ik zijn manier van zingen erg mooi. Het pakt mij in ieder geval wel altijd.

Absoluut een aanrader dit, voor de liefhebbers van de wat vroegere folkmuziek. Deze man krijgt helaas nog niet de aandacht die hem toebehoord, want dit is toch wel erg indrukwekkende muziek.

John Martyn is vandaag overleden. Vanavond Solid Air maar weer eens draaien. Mooie plaat.
RIP John Martyn.

yup , het was te verwachten , ik had ergens gelezen dat ze enkele jaren geleden zijn voet moesten amputeren ???

de man heeft zeer goede muziek gemaakt eind jaren 70 begin jaren 80 met voor mezelf ' grace and danger ' als zijn beste , een beetje jazzy sfeer in de pop-rock muziek van toen en met een hele goede stem

ze hebben hem verleden jaar nog een soort life achievement gegeven , ik dacht ze wisten dat john niet lang meer te leven had,

enfin ik leg vannacht grace & danger op

zoals een prachtnummer op deze plaat : may you never (be forgotten )

john,

Dat is sneu nieuws maar niet geheel onverwacht. John Martyn is van een grotere invloed geweest op de popmuziek dan z'n bekendheid doet vermoeden.
Net als Beaster vind ik Grace And Danger ook beter dan Solid Air. Ik heb mij lange tijd 's morgens laten wekken door Sweet Little Mystery
Enfin, geluk bij een ongeluk is dat hij nu na zo'n 35 jaar eindelijk weer kan bijkletsen met z'n vriend Nick Drake.

Dat is erg sneu nieuws. Ook hij is net als Nick Drake veel te vroeg overleden.

toch vind ik deze plaat een stuk minder dan Bless the weather.. of ligt dit aan mij?

Mijn eerste kennismaking met John Martyn en werd even uit het veld geslagen door de eerste noten.. de mix van jazz/folk is heerlijk! Zo doe ik toch wel erg veel goede ontdekkingen dit jaar!

Een plaat die me van mijn stokken blaast! Wauw! Ik had al enkele nummers gehoord van Martyn, die me wat aan Nick Drake doet denken soms;beetje dromerig, mengeling van wat folk met singer-songwritermuziek en jazzy invloeden... Maar zo verschrikkelijk mooi.
Als het woord tijdloos een keertje niet misbruikt kan worden, is het vast hier.
Ook aan vroege Van Morrison platen als Moondance en Astral Weeks doet dit me denken. Vooral het zweverige en jazzy van de muziek spreekt me zeer aan.
En die mooie wat mystieke stem.
En die zalig mooie arrangementen. Ik kocht de Deluxe versie met outtakes, zijn geld méér dan waard!

Prachtplaat, zoveel is me duidelijk.
***** voor minder doen we het niet.

Het eerste album van John Martyn dat ik heb aangeschaft (met dank aan Father McKenzie) en ik ben er na 3 luisterbeurten zeer over te spreken.
Heel aparte stem en stijl, folk al dan niet vermengd met rock en/of jazz met een donker randje. Een beetje te vergelijken met Nick Drake. Vooral de eerste 3 nummers vind ik top, John Martyn verdient beslist meer belangstelling.

Moet deze ook maar eens aanschaffen. Maar jullie kan ik dan weer Grace and Danger van deze helaas te vroeg overleden zanger aanraden.

Het is tijdje geleden dat ik direct bij mijn eerste luisterbeurt zo onder de indruk was van een artiest of album.

Ik heb het titelnummer wel een stuk of drie keer opnieuw beluisterd, om zeker te zijn of dat nummer werkelijk zo mooi was, die stem werkelijk zo magistraal was en het antwoord was "Ja!".

Een mix van Folk, Jazz en Rock - in de trant van Tim Buckley - en het pakt uitstekend uit . Samen met de dromerige stem van John Martyn - die inderdaad doet denken aan Nick Drake - zorgt het voor een mystieke sfeer. Ik ben als kind ooit naar Pakistan geweest en de in nevel gehulde bergen gezien. Het gevoel dat toen in mij opkwam, kun je vergelijken met de sfeer van deze plaat.

Het album staat vol prachtige nummers, geen moment zakt het in. Alleen al de manier waarop John Martyn "no, no, no" zingt in Dreams by the Sea doet mij al zuchten van de schoonheid. Ik versta hem niet altijd, hij lijkt maar wat te mompelen soms, maar het doet me wel wat.

Prachtig muziek, die zeker meer erkenning hoort te krijgen.

4,5*

Edit: Ik zie net staan dat Richard Thomspon ook zijn bijdrage heeft geleverd op Over the Hill. Leuk om te weten .