Crosby, Stills, Nash & Young - CSNY 1974 (2014)

Ik zat gisteren nog eens te kijken op Sugar Mountain, naar de setlistst van 1974. Alles bij elkaar heeft Neil Young (inclusief de nummers van On the Beach) tijdens deze tour 15(!) nieuwe nummers ten gehore gebracht. Crosby, Stills & Nash samen in totaal maar 5 of zo. Dan snap ik de frustratie van Young wel.

Ondanks alle negatieve berichten over deze tour heb ik toch hoge verwachtingen van dit album. Zelfs tijdens het Wembley Concert waren er enkele prachtige momenten, het lijkt mij dan ook dat men uit 8 shows 40 goede uitvoeringen heeft weten te halen. Pushed it Over the End (van 27 augustus, in Italië uitgebracht als single, met overdubs van C&N) moet in ieder geval al heel erg goed zijn. Nog een maand wachten maar...

Ik vraag mij toch wel af waarom dit album zo lang op zich heeft laten wachten. Het zal zeker een beter livealbum zijn dan "Déjà Vu Live" van een aantal jaren geleden. Toch zie ik liever weer eens een nieuw studio album verschijnen van CSN of CSNY. Het blijft uitmelken van (live)albums. Leuk voor ons verzamelaars maar verder zijn 'the good old days" toch wel over vrees ik.

CS&N waren bezig met een coveralbum met Rock Rubin, maar de heren vonden Rubin wat te bijdehand (who the F*ck does Rick Rubin thinks he is to tell CSN what to do, of iets van die strekking) en toen zijn de sessies afgebroken. Her en der is er wel wat verschenen, op live albums en de verzamelbox van Stills, maar ik denk dat met name Neil Young niet zit te wachten op 3 heren die met halfbakken liedjes aankomen waar hij dan zijn materiaal aan moet lenen, zoals op Looking Forward.

Deze box is trouwens wel heel erg prijzig op bol.com e.d. Rond de 80 euro! Op amazon.com is ie rond de 50 dollar! Wacht wel ff tot ie goedkoper wordt, of bestel 'em wel via de VS.

Neil Young heeft de boel tussendoor in de war geschopt door nog betere geluidskwaliteit te eisen. Nash kon toen weer opnieuw beginnen. En in 2014 is het veertig jaar geleden.


De beste uitvoeringen kiezen is wel de opzet geweest, dus wat dat betreft zal het best een goed live album kunnen worden (maar niet per se een realistische afspiegeling).

Deze tour was overigens min of meer het officeuze begin van de grote stadiontours (ook in technische zin, naar het schijnt). Nog voor de Stones het deden. In die zin best wel invloedrijk, al had een willekeurige andere band met een groot publiek hetzelfde kunnen doen.

Bridge School 2013 zou je als test kunnen zien, maar CSN is duidelijk niet geslaagd voor Neil Youngs test. Nieuw werk of zelfs een tour zie ik niet snel gebeuren. CSN wil wel touren om dit live album te promoten, maarja er is er maar één de baas.

Promo: Crosby, Stills, Nash & Young - CSNY 1974 3CD/1DVD Box Set - YouTube

Ik word er niet echt enthousiast van. De kwaliteit is wel wat gepimpt, maar ik hoor nog steeds die middelmatige stemmen van de bootlegs.

De box met 3 CD + dvd gaat 80 euro kosten.. er komt een enkele CD versie van 16,50 a 20 euro.
Ook nog een Bluray + DVD (ik snap die combo niet), prijs weet ik niet... nog een kleine maand!

Ik snap de combi Bluray en DVD ook niet maar hij komt steeds vaker voor. Bevatten deze het volledige concert in beeld of is het enkel een audio-versie?

Denk beide (DVD audio en Bluray beeld?)

De dvd bevat maar een aantal nummers van verschillende concerten.

Oh dat is erg jammer. Dan blijven we voor een volledig concert dus aangewezen op de DVD bootleg van Wembley 1974.

Klinkt inderdaad niet heel erg overtuigend, maar misschien verwachtte ik er toch wat teveel van. Ik ben eigenlijk al tevreden met een opgepoetste versie van Wembley, daar was de mix en de geluidskwaliteit gewoon erg slecht, los van de performance. Maar Love the One Your're With en Wooden Ships klinken in die promo inderdaad niet meesterlijk of zo.

Ik ben stiekem eigenlijk wel blij dat het allemaal wat rommeliger en minder gepolijst klinkt. Daarvoor wil ik juist een live album, anders kan je net zo goed de studioplaat op zetten. Zo klinken ze wat minder lief

€80 bij Bol of Plato terwijl Amazon een kleine 40 dollar rekent, en Wowhd iets meer dan €40. En die hebben nog vaak kortingsakties die tot 15% oplopen. Op welke planeet zitten die NL retailers eigenlijk?
En wie koopt dat dan nog bij deze verkooppunten?

Besteld, dat wel. Ben wel nieuwsgierig. Maar niet voor NL prijzen.

Het is bizar dat in andere landen de prijzen (en niet alleen wat betreft deze CSNY release) zoveel gunstiger zijn. Soms gaat het inderdaad om meer dan de helft... Ik snap hier helemaal niets van.

Ik kijk overigens uit naar de box, al hoopte ik op veel meer live materiaal: 8 clips op een DVD is echt te weinig. Er moet toch meer te vinden zijn, want alleen al het Wembley concert zou veel kunnen bieden. Desalniettemin mooi dat er weer iets van CSNY uitkomt.

De verkoopprijs ligt in bijv. GB lager dan de inkoopprijs hier. Is gebaseerd op een oud systeem dat geen rekening houdt met Internet, de euro en het nieuwe winkelen. Eigenlijk een oneerlijke situatie die NL-winkels op deze manier nooit kunnen winnen.

De bijgevoegde dvd is inderdaad nu al mislukt. Doe het goed of doe het niet.

Interessante release. Eindelijk weer eens iets uit de topjaren van deze artiesten.

Tof artikel over deze tour: The Oral History of CSNY's Infamous 1974 'Doom Tour' | Music News | Rolling Stone - rollingstone.com

Interessant artikel. Lees daarin dus ook dat er geen Guinevere was gespeeld tijdens een van de negen shows. Die komt dus van een live show uit december, van Crosby & Nash. Verder lees ik dat er wel degelijk wat autotuning is toegepast en her en der wat stukjes uit andere opnames is geknipt en geplakt om dingen netjes te krijgen. Beetje jammer, maar als dit in 1974 of 75 was uitgebracht hadden ze ook wel wat geoverdubt denk ik.

Ook wordt verklaard waarom Carry On er niet opstaat: ze hadden gewoon geen goede opname ervan. Ze hebben vij mixen gemaakt, maar het was gewoon niet van het zelfde niveau als de rest, dus is het eraf gelaten. Als ik Wembley als referentie neem, dan snap ik dat goed, de zang was abominabel, wel een beetje zonde, want die jam was best wel tof. Aan de andere kant, een vergelijkbare jam staat ook op 4 way street.

Grappig (of eigenlijk irritant) is de bewering dat de heren CSN elke avond bezig waren met het schrijven van nieuwe liedjes. Dat is gewoon pertinent niet waar. Als je de setlists vergelijkt zie je dat CSN elk maar 1 of 2 nieuwe nummers hadden, Young 15.

Er staan ook wat linkjes bij naar live versie van Change Partners en Pre-Road Downs.

Op Thrashers Wheat spreken ze over een herschrijving van de geschiedenis, al zijn veel liveplaten niet live.

'Guinevere' is al zo vaak verschenen, ik zou dat nooit ergens anders vandaan halen (al is de CSNY-versie nog steeds C&N ). Ik zou denk ik gewoon de show van de dag dat Nixon aftrad uitbrengen. Die heeft het meeste sfeer en het is een aardige anekdote.

Stills heeft 'Carry On' nooit fatsoenlijk gezongen rond die tijd. Op Winterland met Manassas was 't echt heel erg. Crosby en Hillman hadden net zo goed van het podium kunnen stappen: met zulke dramatische leadzang heeft harmonie helemaal geen zin.

Graham Nash zegt eigenlijk áltijd dat ze áltijd zijn blijven schrijven. In zijn boek, live shows en recente interviews wordt dat ook zo schaamteloos gemeld. Ik denk echt dat hij er inmiddels zelf in is gaan geloven.

Zojuist aangeschaft. Box ziet er fraai uit...

Inderdaad fraai, jammer alleen dat ze er niet bij vermelden van welke concerten ze welk nummer pakken. En wat ik ook erg zonde vind is dat ze er dus wel een DVD bij doen, maar daar vervolgs maar 8 nummers op zetten = 2/5e van de ruimte? Had er nog een docu bij gemaakt over de tour ofzo..
Voor de rest is de geluidskwaliteit goed en de uitvoerigen zijn, wat rauwer welliswaar, erg goed.
Dan blijft bij mij het gevoel hangen dat ik stiekem meer van Young had willen horen uit deze periode. Leuk om van hem bv. Hawaiian Sunrise en (het grappige, korte) Goodbye Dick te horen. Long May You Run is in deze gestalte ook erg mooi. De nummers van On the Beach zijn formidabel. Buiten dat komt Stills toch ook wel erg goed tot zijn recht, bijvoorbeeld met fraaie vocalen op de achtergrond van Old Man.

Daar lig ik nou geen seconde wakker van. Wat ze wel vermelden is het instrumentarium per song, en dat vind ik nou wel weer boeiend. De beeldkwaliteit van de DVD is matig, dus ik vind het verdedigbaar dat er slechts voor 8 songs is gekozen.

Ik ben gewoon erg blij met deze box. Het klinkt allemaal erg goed, wat mij betreft beter nog dan het ook niet misselijke 4 Way Street. En dat komt absoluut door de Neil Young songs! Vooral On The Beach, Revolution Blues, Don't Be Denied en Pushed It Over The End zijn om van te smullen. Indrukwekkend zijn ook de uitvoeringen van Black Queen en Almost Cut My Hair. We moeten er diep voor in de buidel tasten, maar het is het meer dan waard. Staat ook erg mooi naast de drie Rhino-boxen van Crosby, Stills en Nash...

Nouja, oke dan. Maar dan is er nog altijd niet echt een noodzaak voor die DVD, dan hadden ze nog wel een extra disc met muziek kunnen doen vind ik.
Disc 1 is wat rommelig. Wel met een mooie jam op Love the One You're With. Stills klinkt hier alleen niet te best. 'Traces' vind ik dan wel weer een aardig nummer, had dit nummer nog niet eerder gehoord van Young. Daarnaast is deze uitvoering van 'On the Beach' natuurlijk subliem, Young in topvorm. Het valt me sowieso op dat de show een beetje wordt gestolen door Young, die toch altijd een streepje voor lijkt te hebben op CSN. Ergens vind ik het ook jammer dat Crosby 'Cowboy Movie' niet ter gehoren brengt, maar met de achterliggende gedachten is het misschien ook maar goed dat hij dat niet deed.
Disc 2 is eigenlijk vrij constant, maar ook daar wordt de show een beetje gestolen door de nummers van Young. Young op de banjo op Mellow My Mind
Disc 3 ligt weer meer in het verlengde van disc 1. De nummers die Nash hier ter gehoren brengt lijken wat gehaast en rommelig. Milliary Madness verzuipt daar een beetje in en Chicago mist daarmee ook wat richting. Wat Crosby hier doet met Long Time Gone.. Het lijkt bijna wel een audience recording, zijn stem lijkt wat op de achtergrond.. terwijl dat toch een van mijn favoriete Croz nummers is.

Maar al met al is dit toch wel een hele fijne box. Dat rauwere mag ik wel. Ik weet ook niet wat Nash allemaal voor handen had met het samenstellen van de box en hoe de kwaliteit van die shows was.
Al met al toch goed voor 4 sterren.

Nu maar Archives 2 van Young en dan hopen op wat live shows rondom On the Beach en Tonight's the Night. Daar zal ik van smullen.

Die elektrische 'Black Queen' vind ik juist erg lomp. Stills weer eens zonder articulatie met extra grombrom.

Het is niet te doen om aan te geven waar elk nummer vandaan komt, omdat er soms geknipt en geplakt is uit verschillende bronnen.

Overigens wel grappig: als je een lijstje maakt met alle Neil-nummers die CSNY heeft gespeeld, komt er een beter album uitrollen ('Cowgirl in the Sand', etc.)

Vooral de solo-delen van de individuele leden vind ik erg interessant. Elektrisch, met zijn allen klinkt het gauw slordig, maar akoestisch merk je dat je hier met vier genieën te maken hebt.

Tijdens Change Partners vroeg ik me af of Stills wel betrokken is geweest bij het samenstellen van deze box want hij is daar écht niet 'in vorm'. Hij herstelt echter op fenomenale wijze op Word Game!

Carry Me en Traces staan me verder bij, en de nummers van Graham Nash's 'Wild Tales' album worden hier ook prima vertolk. Grave Concern vind ik hier misschien zelfs beter dan op het studio-album!

Mijn hoge verwachtingen zijn na het beluisteren van de eerste CD aardig getemperd. Oké, de geluidskwaliteit is stukken beter dan de bootlegs (zoals Wembley) maar het klinkt allemaal behoorlijk ruw, met name Nash zijn stem is erg rauw, Stills klinkt voorlopig voor geen meter. Gelukkig maken Young en Crosby een hoop goed, al is Carry Me wel slordig en zit ook Young er af en toe naast.

Eigenlijk was het ook wel wat naïef om te denken dat dit hetzelfde niveau zou hebben als 4 Way Street. Dat is het voorlopig niet bepaald.

Al met al een aardig document en een beter alternatief dan de eerdere bootlegs. Ik hoor wel een hoop stukken waarvan ik me niet kan herinneren dat ze op de publieksopnames ook zo goed klonken. Toch was Stephen Stills’ stem kennelijk niet meer te redden. Vooral op de eerste nummers overschreeuwt hij zichzelf aan de lopende band.

De stemmen van Crosby en Nash komen beter uit goed uit de verf, ze klinken op veel bootlegs echt een stuk schorder en rauwer. Neil Young steelt inderdaad de show, maar in werkelijkheid maakte hij ook regelmatig een verveelde, ongeïnteresseerde indruk. Zijn harmoniezang op ‘Immigration Man’ en ‘Change Partners’ is wel van een bedenkelijk niveau. Ook ‘Carry Me’ en ‘My Angel’ zingen de vier musketiers niet bijster goed.

Het is bovendien kenmerkend voor Stills’ grootheidswaanzin in deze periode dat hij zich op ‘Wooden Ships’ en ‘My Angel’ even als namaaksoulio voordoet. Net zoals dat richtingloze gepingel op ‘Black Queen’. Wat moeten Crosby, Nash en Young gedacht hebben? Nash kan verbloemen, knippen en plakken, maar de excessen blijven sporadisch hoorbaar.

Stills is overigens geniaal op ‘Word Game’, dat bleek eerder al op Wembley 1974 en Stills Live. Veel beter wordt akoestische blues niet, zelfs niet als je Robert Johnson of Mississippi John Hurt heet. Ook ‘Mellow My Mind’ in full harmony is schitterend en met ‘Blackbird’ herleeft Woodstock heel eventjes. Aansluitend heb ik ‘Long May You Run’, met fraaie, spaarzame harmoniezang van Stills, niet vaak beter gehoord dan hier. Mede kijkend naar de bijdragen van Stills op ‘On the Beach’, met een huiveringwekkende vocale prestatie van Young, zou je haast gaan denken dat de Stills-Young Band nog niet zo’n slecht idee was.

Het akoestische blok is qua zang het sterkste en je hoort daar duidelijk de meeste chemie tussen de vier. De elektrische sets benaderen niet het niveau dat CSNY in 1969 en 1970 haalde. Akoestisch vind ik het redelijk vergelijkbaar met de CSNY reünie van 1973, opgepoetst en wel zelfs nog iets beter.

Ik mis wel een aantal pareltjes: ‘Another Sleep Song’, ‘Southbound Train’, ‘Cowgirl in the Sand’ en ‘Human Highway’. Frappant dat Nash twee van zijn beste nummers over het hoofd ziet. En als je in het boekje de harmonieversie van ‘4 + 20’ uitlicht, ben je verplicht deze op te nemen. Je had hier ook een aardige On the Beach Live van kunnen maken door ‘Walk On’ en ‘Ambulance Blues’ toe te voegen. Of ‘Sugar Mountain’ met close-harmony? Drop dat akelige ‘Our House’ nu eens voor een verrassende keuze!

Het blijft denk ik een boxset voor diehards en dat is ergens wel jammer. Wat meer aandacht voor gerelateerde platen als Wild Tales, Stills Live en Stills zou leuk zijn.

Toen deze boxset werd aangekondigd dor Graham Nash en hij te pas en te onpas riep hoe goed het materiaal was, had ik al zo mijn bedenkingen. Ik heb verschillende bootlegs van deze tour en uiteraard de Wembley DVD en ook al zitten daar enkele wonderschone uitvoeringen bij, er wordt toch soms ook aardig vals gezongen en hier en daar domweg geschreeuwd.

Maar goed, volgens Nash waren er genoeg erg uitvoeringen om een mooie representatie van een CSNY concert uit 1974 samen te stellen (pareltjes had hij het zelf over geloof ik). Achteraf was dat wat overdreven, maar als je het complete concertgevoel wil nabootsen kun je moeilijk de nummers van Stephen Stills weglaten. Carry On was in ieder geval al met geen mogelijkheid te redden, autotune ten spijt. Wel een beetje zonde, want die jam op het einde was wel de moeite waard.

Zoals ik al aangaf waren mijn verwachtingen na de eerste samples al enigszins getemperd. Het grootste manco van de Wembley DVD was namelijk (buiten de vaak erg slechte zang van Stills en het geschreeuw van Nash hier en daar) de abominabel slechte mix (ironisch genoeg staan de zang en gitaar van Stills te zacht, het orgel en gitaar van Young en de zang van Nash veel te hard). Deze box heeft daar dus geen last van, maar ondanks dat Nash een stuk of 10 concerten had om uit te kiezen is dit niet per se veel beter dan Wembley.

Stills zingt met name tijdens de elektrische set erg slecht (Love the One You're With, Wooden ships en Black Queen zijn gewoon bijzonder matig gezongen en hij articuleert slecht). Zijn gitaarspel is echter bij vlagen erg goed, met name op de nummers van Young voegt hij (zoals in 1970 al het geval was) een hoop toe. Johnny's Garden is wel oké, beetje rommelig en de harmoniezang van Crosby & Nash is niet al te best maar het kan ermee door.

Het is ook niet voor niks dat tijdens de tweede elektrische set er slecht één nummer van Stills vertolkt wordt. My Angel heb ik nooit wat gevonden, maar deze versie is best te pruimen, klinkt af en toe een beetje als Grateful Dead.

Tijdens de akoestische set heeft hij zo zijn momenten. Change Partners is wat saai, maar tijdens Word game is hij echt op zijn best. Ook Blackbird en Suite: Judy Blue Eyes zijn gewoon erg goed, al vermoed ik bij die laatste op het eind wat autotune. Over Myth of Sisyphus wil ik niet veel woorden vuil maken, wat een draak van een nummer en dito uitvoering.

Dan Nash. Hij kan zichzelf vaak gewoon niet horen en dat helpt niet echt. Hij staat vaak gewoon te schreeuwen. Tijdens de akoestische nummers is hij ook best schor. Immigration Man, Military Madness en Chicago zijn eigenlijk net over het randje, Pre-Road Downs kan het wel hebben, dat was op 4 Way Street ook al een rauw nummer. Grave Concern is, net als de rest van de eerste CD wel oké, beetje middenmoot.

Tijdens de akoestische set rehabiliteert hij zich ondanks zijn was schorre stem. Hij doet zichzelf wat tekort door Southbound Train, It's Alright en Another Sleep Song er niet op te zetten, maar Fieldworker maakt dat meer dan goed. Our House en Teach Your Children zijn verplichte kost, maar wel goed vertolkt, de laatste mede dankzij het spel van Stills. Zijn grootste verdienste is de harmoniezang bij de nummers van Crosby (al is Guinevere niet van deze tour) en Young.

Crosby is eigenlijk van de drie heren CSN het best in vorm. Is gewend wat harder te zingen tijdens elektrische sets dankzij zijn ervaring in the Byrds en is eigenlijk nergens echt slecht. Van Almost Cut My Hair zijn er misschien betere uitvoeringen, maar deze is gewoon ook goed; één van de betere nummers van de eerste CD. Hij red Wooden Ships nog een beetje van de ondergang, al is Carry Me wat ongepolijst, die had hij beter kunnen bewaren voor de akoestische set, zonder de andere heren was dat wat beter uit de verf gekomen.

Tijdens de akoestische set had hij wat meer ruimte mogen krijgen, Time after Time is gewoon heel erg goed evenals Lee Shore en Guinevere. Ook Crosby krijgt credits voor de buitengewoon goede harmoniezang bij de nummers van Young (en uiteraard ook Stills en Nash).

Het is misschien een beetje flauw om het andermaal te roepen, maar Young is met afstand de beste van de drie, ook al klinkt hij af en toe wat verveeld, zoals op Helpless en On the Beach, de eerste is wat saai gespeeld en de tweede is niet heel briljant gezongen, maar als je kijkt wat voor keur aan nummers er van Neil Young op deze drie CD's staan die destijds nieuw waren en zelfs tot aan de dag van vandaag niet uitgebracht zijn, dan snap je ineens waarom Young zo teleurgesteld was in de andere drie.

Traces komt niet helemaal uit de verf, maar Pushed it Over the End zeker wel, wat een performance! Idem dito voor Revolution Blues en Don't Be Denied (al is die niet zo goed als de albumversie). Ook tijdens de akoestische set weet hij met een aantal nieuwe nummers als wat verrassende keuzes de shop te stelen, ik noem een Love Art Blues (één van mijn favoriete nummers van Young), Hawaiian Sunrise, Mellow My Mind, Old Man, Only Love Can Break Your Heart en Long May You Run (met overigens ook een prachtige bijdrage van Stills).

Toegegeven, de harmoniezang (op Immigration Man bijvoorbeeld) is niet altijd even best en op Black Queen staat hij behoorlijk te beuken, dat doet het nummer ook niet veel goed.

Al met al kom ik op vier sterren uit. Het is een stuk minder gepolijst als 4 Way Street (en dat was al best rauw af en toe, zeker vergeleken met de albums) en natuurlijk is het jammer dat er niet nog een CD extra bijzit met nog meer materiaal van met name Nash en Young, maar goed, je kan niet alles hebben. De 'sound' van deze box is even wennen, maar na een paar luisterbeurten wordt ie een stuk beter.

Dat het allemaal wat rauw klinkt is ook wel een realistische weergave, want de heren maakten af en toe een missertje. Dat is ook precies wat die Wembley DVD zo interessant maakt, het is echt een tijdsbeeld. CSNY dat op het toppunt van hun roem aan het afbrokkelen was. Capsized in Excess zoals Neil Young later zo mooi wist te omschrijven. Goed van Nash dat hij deze kant van CSNY niet schuwde. Daarbij, als dit album in 1974 was uitgekomen was het bij een dubbelaar gebleven, nu een drie dubbel CD (6 LP's).

En dan nu graag een Blu-Ray van Fillmore East, menner Nash, met bijbehorende 3CD box (inclusief een complete Suite:Judy Blue Eyes, een elektrische Helplessly Hoping en On The Way Home en Only Love can Break Your Heart).

Kan 'm nog niet vinden op spotify.
Komt dat nog?

inmiddels gevonden, maar niet op spotify.
we gaan er maar eens voor zitten