Kate Bush - The Kick Inside (1978)

Oef, nee, deze plaat ga ik niet snel nog een keer opzetten

Nou zoutzak, fijn dat je dat even met ons deelt.

Ach, iedereen ervaart muziek anders en heeft bovendien recht op zijn mening. Toch vind ik het moeilijk voor te stellen dat je dit album helemaal niets vind. Zulke knappe nummers en zo'n unieke, persoonlijke aanpak...
Ik vermoed dat het aan de zang van Kate ligt; kan me enigszins voorstellen dat niet iedereen dat trekt. Tip van mijn kant: als deze niks voor je is, moet je vooral niet aan haar andere albums beginnen. Deze Kick inside lijkt me namelijk per saldo haar meest toegankelijke plaat.

Het stormt. De ramen zijn gesloten. Allemaal? Nee, niet allemaal. Heathcliff sluit het raam dat staat te klapperen in de wind. Ineens schiet het uit zijn hand, net voordat hij het dicht heeft gedaan. De stem van Cathy buldert, ongewoon donker en dreigend: 'Laat mij erin! Laat mij erin!'
Eind jaren 60 was dit mijn kennismaking met Wuthering Heights. Dit angstaanjagende fragment is het enige dat ik mij nog van deze miniserie van de BBC kan herinneren (ik was 8 of 9).

Van de klassieker van Emily Brontë zijn talloze series, films en zelfs een musical en theaterstuk gemaakt. Wat wil het geval? Kate Bush heeft zich voor het nummer door dezelfde serie laten inspireren. Het idee van de ronddwalende geest van Cathy die geen rust vindt vóór ze Heathcliff voor eeuwig aan haar zijde weet, heeft ook op haar een diepe indruk gemaakt. Pas daarna is ze het boek gaan lezen - en kwam ze erachter dat schrijfster Emily Brontë op dezelfde dag is geboren (140 jaar eerder).
Misschien dat Kate toen op het idee van de tekst van Strange Phenomena is gekomen?

Eén keer slechts heb ik Wuthering Heights afgelopen weken in zijn geheel gedraaid. Het is al die tijd in mijn hoofd blijven hangen, als een echte "oorwurm" – een prettige oorwurm.
Huiveringwekkend mooi, net als de tekst: 'oh let me have it, let me grab your soul away’. Ik hou zo veel van je, dat ik het leven uit je ruk zodat we eeuwig samen kunnen zijn!

De video, met Kate die in de studio in een wit gewaad zogenaamd over "the moors" zwerft, het camerabeeld geblurd om mist te suggereren (de video met Kate in het rood kwam echt later pas), sloeg destijds in als een bom. Recensenten van Muziekkrant Oor die erom lootten wie er bij La Kate in Engeland op audiëntie mocht gaan.

De hooggespannen verwachtingen voor Kate's debuutalbum werden volkomen ingelost. Sterker nog, ik vind dat ze dit bijna meesterwerk nooit meer heeft geëvenaard, al komt Hounds Of Love heel dichtbij.
Het meest indrukwekkend zijn voor mij 1, 2, 5, 6, 10 en 13.
Maar ach, waarom waarom volgt er precies na de pareltjes 5 en 6 het niemendalletje James And The Cold Gun, een rechttoe rechtaan-nummer? Het is de enige dissonant, al is het geen slecht nummer. Op elpee is dit nog niet zo storend (het is het 1e nummer van kant 2), maar op cd is het alsof je bruut uit een prettige droom wordt gewekt.
Al met al is The Kick Inside een prachtig, oorspronkelijk album met een hemels zingende Kate Bush.

Opmerkelijk: Het outro van The Saxophone Song, met de synthesizerriedel, doet denken aan de instrumentaaltjes waar Alan Parsons Project het patent op had. Maar waar ik het sterk op vind lijken: het nummer The Forge Of Vulcan van Hawkwind. Toevallig ook uit 1978.

Heerlijk album van Lady Bush. Schitterend gezongen en knappe composities. Laat je betoveren.

Prachtig!! Betoverende stem, one of a kind. Heerlijk chill album 4*

Moving (3:01)  --- 4,0
The Saxophone Song (3:52) --- 3,0
Strange Phenomena (2:58) --- 4,0
Kite (2:57) --- 3,0
The Man with the Child in His Eyes (2:41)  --- 3,5
Wuthering Heights (4:29)  --- 5,0
James and the Cold Gun (3:36) --- 3,5
Feel It (3:02) --- 3,0
Oh to Be in Love (3:18) --- 4,0
L' Amour Looks Something Like You (2:28) --- 3,5
Them Heavy People (3:05)  --- 3,5
Room for the Life (4:05) --- 4,0
The Kick Inside (3:34) --- 3,5

Het heeft echt belachelijk lang geduurd voordat ik Kate Bush pas op waarde ben gaan waarderen. Iedereen om me heen op de middelbare school had die plaat en ook mijn zus. Dus ik heb hem al vanaf het begin vaak gehoord. Maar ik vond die krijsstem van haar zo verschrikkelijk in het begin, dat ik daar niet doorheen kon luisteren en horen wat een onwijs mooie nummers er toch op deze plaat stonden. Die ook nog eens fantastisch gearrangeerd en gespeeld en gezongen zijn. En inmiddels heb ik gelukkig ook al helemaal geen hekel meer aan die stem. Al snap ik het nog wel een beetje als ik me terug inleef in die tijd. En ze bleef nog een tijdje doorgaan met mooie platen maken. Al is ze ook relatief nooit echt heel productief geweest. Alleen de eerste paar jaar. Daarna zakte het tempo van platen maken heel rap.

The Man with the Child in His Eyes kan je toch wel mijn levensnummer noemen.

Kate Bush is Engeland's grootste vrouwelijke muzikale talent.

Een talent? Die fase is ze volgens mij inmiddels wel voorbij

Een talent zegt niet enkel wat over een aanvangsfase, wat in het geval van Kate Bush een onuitwisbare herinnering aan een grandioos debuut opleverde.

Maar haar talent ligt vormt daarbij de grondslag van haar hele oeuvre, wat van absoluut top niveau is.

Kortom talent(en) heb je of heb je niet, maar wanneer dat aanwezig is/zijn kun je ermee woekeren om daarmee alles wat je creëert van uitmuntende kwaliteit te maken. En dat heeft zij gedaan.

Talentvolle omschrijving Roxy6. het schrijven van liedjes/ verhalen is sowieso een magisch proces (kan er als auteur van de roman De erfenis van Karlijn en Verhalenbundels Blozend Blij en Dromen stromen over meepraten). Kate Bush heeft altijd iets ongrijpbaars, iets mysterieus, iets betoverend over zich gehad, maar potverdorie wat een magistrale arrangementen en liedjes.

Bijzonder album van een bijzondere vrouw. Ik was 18 toen het album uitkwam. De single Wuthering Heights werd een wereldhit en de bijhorende clip die ik zag in "Toppop" was voor die tijd bepaald vooruitstrevend te noemen en maakte diepe indruk op mij. Ik heb Kate Bush altijd erg goed gevonden: vernieuwend, prachtige stem, sterke teksten, mooie vrouw. En met "mooi" bedoel ik niet uitsluitend haar uiterlijk, maar geheel wie zij is. Al moet ik wel zeggen dat dit debuut wel meteen haar beste werk is, wat er daarna verscheen vind ik niet altijd even geweldig.
Wuthering Heights blijft voor mij toch wel het hoogtepunt op deze plaat, maar er staan meer juwelen op: de opener "Moving" is zo'n juweel en verder natuurlijk het super gevoelige "The Man with the Child in his Eyes."

Ik vind The Kick Inside van Kate Bush een heel bijzonder debuutalbum. Het kwam uit in 1978 en dat hoor je ook een beetje terug in het geluid, maar tegelijk klinkt het nog steeds fris en eigen. Wat mij meteen opvalt, is dat ze toen al precies wist wat ze wilde. Haar stem is anders dan die van andere zangeressen en haar muziek voelt vaak een beetje dromerig en soms zelfs vreemd, maar op een goede manier.

Het album begint met Moving. Ik ervaar dit als een mysterieus en spannend nummer. Vooral de piano valt op en trekt mij direct het album in. Het heeft iets rustig maar tegelijk ook iets ongrijpbaars. Daarna komt The Saxophone Song. Normaal gesproken ben ik niet zo fan van een heel aanwezige saxofoon, maar hier werkt het toch best goed. De piano houdt het nummer in balans, waardoor het prettig blijft om naar te luisteren.

Strange Phenomena is wat rustiger in het begin, maar het refrein maakt veel goed. Dat blijft echt hangen en geeft het nummer meer kracht. Bij Kite merk ik dat het wat minder soepel loopt. Het klinkt een beetje stoterig en daardoor pakt het mij net iets minder, al blijft het nog steeds interessant.

Dan komt voor mij een hoogtepunt: The Man with the Child in His Eyes. Dit is echt een prachtig nummer. Haar zang maakt het bijna magisch. Ik snap goed waarom dit zo’n geliefd lied is, want het raakt meteen. Ook Wuthering Heights is zo’n nummer dat je niet vergeet. Het is apart, met haar hoge stem, maar juist daardoor blijft het hangen. Dit is echt een klassieker.

Met James and the Cold Gun gaat het album een iets meer rechttoe rechtaan kant op. Het is wat normaler dan de andere nummers, maar door haar stem blijft het toch boeiend. Feel It is daarna weer heel rustig en leunt bijna helemaal op haar zang. Dat maakt het kwetsbaar en intiem.

Oh to Be in Love heeft een sterk meerstemmig refrein. Dat geeft het nummer energie en maakt het vrolijker dan sommige andere liedjes. L'Amour Looks Something Like You laat goed horen hoe goed ze haar stem beheerst. Ze speelt ermee en dat maakt het interessant om te volgen.

Bij Them Heavy People krijg ik een vrolijk gevoel. Vooral het refrein maakt het luchtig en toegankelijk. Daarna komt Room for the Life, waarin ze opnieuw laat horen hoe bijzonder haar stem is. Het voelt een beetje als een showcase van wat ze allemaal kan.

Het album eindigt met The Kick Inside. Ik vind dit een heel mooi slot. Het is gevoelig en rondt het geheel goed af. Het laat nog één keer horen hoe sterk ze is in het overbrengen van emotie.

Als ik naar het hele album kijk, dan hoor ik veel afwisseling. Sommige nummers zijn rustig en klein, andere juist opvallend en eigenzinnig. Wat alles bij elkaar houdt, is haar stem en haar manier van schrijven. Ik heb het idee dat ze echt haar eigen wereld creëert in deze muziek.

Voor een debuut vind ik dit indrukwekkend. Ze klinkt al volwassen en uniek, terwijl ze nog zo jong was. Niet elk nummer is perfect, maar dat maakt het juist menselijk. De hoogtepunten zijn echt heel sterk en blijven lang hangen.

Kort gezegd: The Kick Inside is een album dat laat horen wie Kate Bush is. Creatief, eigenzinnig en emotioneel. Ik begrijp goed waarom dit album nog steeds zo belangrijk wordt gevonden.

WAARDERING:  7.8

www.jorrosmuziekkeuze.nl / www.mijn-beste-muziek.nl