Kate Bush - The Kick Inside (1978)

Kate Bush, de dame die mij ooit wist te betoveren, me wist te overtuigen dat ze magische krachten bezat en me het gevoel wist te geven er alleen voor mij te zijn.
En dat op 19 jarige leeftijd toen ze met dit verpletterende debuut op de proppen kwam!

Moving is al zo'n nummer waar ze dat gevoel weet te geven: 'kom maar bij mij, ik troost je wel'. Met haar hoge, ijle stem zweeft ze over alles en iedereen heen en even denk je haar te verliezen, maar telkens weer keert ze terug bij jou, alleen bij jou.
Die Dave Gilmour wist toch maar mooi wat ie in huis haalde.
Moving vloeit mooi over in The Saxophone Song, een melodieuze song die gracieus tot je weet te komen. En even vrolijk fladdert ze het nummer ook weer uit om te komen bij Strange Phenomena. Bijzondere tekst, bijzonder mooie muziek. Het is typisch Kate en maakt haar tot zo'n pracht-zangeres die volstrekt haar eigen ding doet.
Kite is voor mij meer een fun-nummer. Het gaat niet diep en het huppelt vrolijk door. Toch is het hier vooral de zang (en vergeet de background niet) die dit nummer boven de middelmaat weet uit te trekken.
Als we over middelmaat spreken moeten we niet zijn bij het nummer The Man With The Child In His Eyes. Dit nummer verdient simpelweg een standbeeld. Wat een zeggingskracht heeft dit nummer zelfs nog na bijna 30 jaar.
Dit soort nummers maken mij helemaal week en laten me telkens weer sprakeloos achter. Terecht een grote hit.
Nergens ook een noot te veel en nergens duurt het ook maar een minuut te lang.
Als je achter zo'n nummer dan ook nog eens het overbekende Wuthering Heights kunt presenteren dan behoor je tot de allergrootsten. U zegt dat Madonna de Queen of Pop is. Dan is Kate Bush Goddess of Pop. Qua impact hoort dit nummer zonder ook maar een seconde na te denken in mijn singles top 10.
Dat het nummer gebaseerd is op het boek Wuthering Heights van Emily Brontë hoef ik niemand meer te vertellen mag ik hopen.
James And The Cold Gun klinkt een beetje over the top op bepaalde momenten. 'It won't be funny when they rat-a-tat-tat you down'.
Ik kan er goed mee leven, maar de dreun die voorgangers The Man With the Child in His Eyes en Wuthering Heights hebben uitgedeeld is nog iets te hard voelbaar waardoor dit nummer nogal eens een beetje aan me voorbij gaat.
Op Feel It is Kate weer duidelijk achter haar piano aanwezig. Heerlijk intiem en dit is een prima voorbeeld van wat ik bedoelde te zeggen met het feit dat Kate er alleen voor jou is.
Oh To Be In Love is tot op de dag van vandaag een persoonlijk lievelingetje gebleven. Het kleine broertje (of moet ik zeggen zusje) van die 2 verpletterende hitsingles.
Als ik dit hoor is het net of ik zelf transformeer tot dat kleine heksje dat ook in Kate schuilt, nog even en ik zweef zelf tussen de bomen door.
L'Amour Looks Something Like You grijpt misschien niet meteen naar de strot maar kruipt wel geniepig onder de huid. Het lijkt wat minder op te vallen, maar voor je het beseft heeft het je wel degelijk te pakken.
Hierna komt Them Heavy People waar ik ook zo ongelooflijk blij van kan worden. Een pakkend ritme dat je welhaast dwingt mee te bewegen op de maat van de muziek. Kate mag mij zo vaak pakken als ze maar wil op deze manier.
Room For The Life herbergt weer het intieme. Vocaal ook weer heel sterk, alhoewel ik ook kan begrijpen dat er mensen zijn die hier voor weglopen. Echt alledaags is het niet te noemen natuurlijk.
Aan alle moois komt een eind en hier is dat in de vorm van titelnummer The Kick Inside, een bezwerende afsluiter kan ik wel zeggen. Een moment om even stil te staan bij alles wat mooi is in het leven. Dat dit debuut-album van Kate Bush daar zeker een onderdeel van is moge duidelijk zijn.
Ze zette zichzelf hiermee zeer duidelijk neer en ze volgde al snel met een nieuw album. Helaas nam de produktiviteit later wat af, maar luister ook eens naar haar laatste album Aerial en hoor wat een progressie deze dame heeft gemaakt.
En bijzondere vrouw, dat is ze.

Prachtig popalbum. Mooie mystieke nummers met stuk voor stuk schitterende melodieën. Een zeer aangename ontdekking. Pas het tweede album van een vrouwelijke solo-artieste en deze is voor mij volledig raak. Wuthering Heights is natuurlijk fantastisch, maar eigenlijk mogen alle nummers er wel zijn. Mijn favoriet is het titelnummer, adembenemend........

Ik zet hem nu op 4*, maar het kan makkelijk nog 4,5* worden.

THE KICK INSIDE 1978

Hoe definieer je de stem van Kate Bush?
Ze is vaak elfje en heks op één en dezelfde plaat.

Sirene ... zingende walvis ... zo begint dit meesterlijke debuut.
Met het zingen van een walvis in de blauwte van de oceaan.

Moving ... en meteen is daar die associatie met de moederschoot
die heel haar oeuvre doorloopt als een rode navelstreng bijna.
Omgeven door water zwommen wij ooit in de baarmoeder;
En af en toe voelde mama onze stamp in haar schoot.

Moving dus ... onbewogen blijven bij dit debuut is onmogelijk.
Begeleid door warme pianoklanken zingt Kate over het lief en leed.
In The Saxophone Song zelfs omweven door een blazers arrangement.
Strange, want Kate zal op haar volgende platen zelden of nooit blazers inzetten.

Strange Phenomena vervolmaakt het sterke openingstrio.
Een vleugje musical (Sound of Music) is haar niet vreemd.
De nummers vloeien organisch in elkaar over ...

In Kite en James and the Cold Gun laat tante Kaat haar tanden zien.
Een geluid dat ze op de toepasselijk getitelde opvolger Lionheart
verder zal uitwerken ... een geluid dat mij minder kan bekoren.

Over The Man with the Child in His Eyes is al vaak geschreven.
Ze was een jaar of 16 toen Pink Floyds David Gilmour haar demo hoorde.
Het werd ook de tweede en laatste single van dit album.
Een breekbaar liedje, iets te akoestisch voor een hit.

Wuthering Heights is een klassieker.
Bekender misschien nog dan het boek waarop het gebaseerd is.
Kate's pensioennummer ... een totaal performance waar ik U tegen zeg.

Op Feel It dwaalt Kate in een bos van witte en zwarte pianotoetsen.
Het lied beklijft iets minder, maar opent wel een reeks van absolute
hoogtepunten ... elk nummer staat als een huis.

Oh to Be in Love klinkt als een toverformule.
Met dit lied tussen de oren wordt iedereen verliefd op jou.

L'Amour Looks Something Like You is aardig.
Them Heavy People misschien de verloren gewaande single.
Want dit lied heeft de hitpotentie ... maar bleef netjes op het album.

Room for the Life is mijn favoriet van het album.
Hier hanteert Kate voor het eerst uitgebreid de moederschootmetafoor,
wat ze later meermaals zal herhalen (Breathing, Mothers Stand for Comfort).

Het titelnummer The Kick Inside is een gepast coda
van een bijzonder intrigerend debuut, een album waarop
Kate haar akoestische en organische zelf is ... later wordt
soms te nadrukkelijk geflirt met rockgitaren en synthesizers.

Op Hounds of Love zal Kate op bijna even intrigerende wijze
als op dit debuut de balans vinden tussen muziek en sprookjestekst.
Dit keer met het 80s synthgeluid, hier nog met akoestische pianoklanken.

Er zijn weinig platen waar ik een brok in mijn keel van krijg en als "grote vent" zelfs traantjes moet wegpinken. Ben ook normaal niet zo'n fan van zangeressen maar Kate Bush is daar een hele grote uitzondering op. Bij de eerste klanken van Kate op "Moving" moest de zakdoek al tevoorschijn komen. Jezus wat is dit briljant (nee niet ieder nummer maar who cares?). Zwaar klassiek en nog steeds schitterend, heeft absoluut niets van z'n kracht verloren.

Nog steeds verpletterend mooi.

Ik denk dat het voor menigeen niet te begrijpen is dat een een negentienjarige vrouw met zo'n debuutalbum aan komt zetten (om nog maar te zwijgen over het feit dat ze sommige teksten vanaf haar dertiende schreef). Dit album is ruim dertig jaar na dato nog even origineel en betoverend als waarschijnlijk destijds (ik ben dertien jaar later pas geboren dus kan 't een beetje moeilijk weten).

Voor mij is dit album een van de beste debuutalbums die ooit door een artiest is gemaakt. Zelfs de twee nummers 'Kite' en 'James and the cold gun' die eigenlijk buiten de rest van dit album vallen (qua sfeer en stijl) vind ik absoluut niet storend. Natuurlijk zijn nummers als 'Moving' en 'The man and the child in his eyes' waanzinnig goed, maar de hoogtepunten vormen voor mij de nummers -uiteraard- 'Wuthering heights' maar ook zeker 'Strange phenomena' dat minstens het zelfde kaliber heeft als het eerdergenoemde lied.

Maar ook 'The saxaphone song' klinkt erg aangenaam en datzelfde geldt voor alle overige nummers de nummers acht tot en met twaalf waarvan nummer negen, 'Oh to be in love' het meest catchy is (het refrein blijft echt hangen). Het laatste nummer, de titeltrack, 'The kick inside' vind ik erg bijzonder qua tekst en arrangement. Ik weet niet of ik het wel kan zeggen, maar misschien is dit wel mijn favoriete nummer van het hele album, misschien heeft dat mede te maken met de tekst die zo waanzinnig mooi is. Maar datzelfde geldt voor het arrangement dat trouwens misschien op zijn eigen manier nog wel betoverender is dan 'Wuthering heights' of 'Strange phenomena'.

Wanneer je dit als debuutalbum uitbrengt leg je de lat voor jezelf wel erg hoog om dit te kunnen overtreffen. Ik vind alle albums die volgen niet beter dan 'The kick inside' alhoewel sommigen wel even goed zijn, qua niveau staan ze dan op gelijke hoogte. De gehele sfeer op dit album is zwaar in orde en afswisseling wordt er ook zeker geboden. Tijdens het luisteren van een album als deze laat je je gewoon meeslepen in de wereld van Kate Bush, en dat is een hele mooie wereld.

Sprookjesachtige verschijnsel.
Angstaanjagend en beminnend.
Wuthering Heights is een beleving.
Perfecte combinatie van dans en zang.
Niet alleen muzikaal een openbaring.
Wat Kate Bush laat zien is bepalend voor de latere ontwikkeling van Modern Dance.
Hier nog de klassieke achtergrond.
Later in Running Up That Hill de omzetting in emotie.
Om je zo wereldwijd openbaar te promoten.
Met goedkeuring van de grote meester David Gilmour himself.
Dat moet wel een Kick Inside veroorzaken.
Tenminste wel bij de familie Raven.

Bij ons thuis werden vroeger maar twee programma’s op televisie gevolgd tijdens etenstijd.
Studio Sport en Toppop.
Als kind zijnde maakte ik totale verbijstering mee bij mijn ouders.
Deze jongedame liet ze ademloos naar het kastje staren.
Alsof een Poltergeist via testbeeld het gezin terroriseerde.
Jarenlange inspanning van Penny de Jager werd neergesabeld.
Terug gebracht tot vrolijk gehuppel.
Vanaf nu werd er maar over een persoon gesproken.
Kate Bush.
Magie.
Ultieme assistent van Hans Klok.

Probeer dit maar eens om te zetten op albumformaat.
Onmogelijke opgave.
Moving is een uitnodiging.
Ga het duel aan..
Breng me op mijn knieën.
Openbaar jezelf.
Durf te bewegen.
Ongeacht hoe de omgeving er op reageert.

Geheimen prijs geven.
Vanuit een donkere hoek tevoorschijn komend.
Ondersteunend door klanken.
Komend vanuit een instrument.
Bespelend als een slangenbezweerder.
Kronkelend en wurgend.
Hypnotiserend.
The Saxophone Song.

Spookachtig.
De goede fee?
De boze toverheks?
Als Doornroosje jezelf overgevend.
In slaap wiegend.
Om pas 100 jaar later te ontwaken.
Strange Phenomena.

Zwevend in de zomerlucht.
Als een duivelse drakenvlieger.
Made In Japan.
Zichzelf in vreemde bochten wringend.
Neerkijkend op de aarde.
Kite.

Geborgenheid zoekend.
Keuze voor de verkeerde persoon.
Als beschermer onder het bed.
Ontaarden als het gevreesde monster.
Geflirt met pedofilie.
Nachtelijke bezoekjes.
Onschuldig ogende blik.
Verkeerde romantiek vanuit een minderjarige.
The Man With The Child In His Eyes.

Verkleurde poster op een tienerkamer.
The Man With The Golden Gun.
Roger Moore als tieneridool.
In zijn rol als James Bond.
James With The Cold Gun.
Voorliefde voor vaderpersonen.

Feel It.
De deur op slot.
Denkend aan die onbereikbare prins op het witte paard.
Schaamteloos met hem de liefde bedrijven.
Angst voor voyeurs.
Genietend van het moment.
Overgang van pubertijd naar volwassenheid.
Gevangen in anderhalf uur aan sex.

Dagenlang volkomen verdoofd.
Onbereikbaar voor conversaties.
Zelfbekering.
Oh To Be In Love.
Hou het gevoel vast.

Bevestigend in L' Amour Looks Something Like You.
Die paar minuten extra genieten.
Als bonus voor de romantici onder ons.

Them Heavy People.
Groepstherapie.
Zwaargewichten die verplicht moeten lijnen.
Een balspel in een kring.
Deze pogen naar elkaar over te gooien.
Terwijl vettige ledematen in de weg zitten.
Waardoor het onmogelijk is om voorwerpen vast te pakken.
Als het met enige inspanning lukt.
Voorover tuimelen.
Niet meer overeind kunnen komen.
Een tragikomisch schouwspel.

Verdriet weg mediteren.
Samen met David Gilmour op zoek naar stenen.
Zodat je een muur kunt opbouwen.
Veilig voor Roger Waters.
Die net als jij tijdelijk zal kiezen voor het leven in een cocon.
Room For A Life.

Om na een geweldig debuutsingle het onmogelijke mogelijk maken.
Je naam voor eeuwig bestempelen in de muziekwereld.
Blauwdruk voor verdere ontwikkeling.
Komend tot het ultieme meesterwerk.
The Hounds Of Love.
The Kick Inside.

Wat een heerlijke plaat is dit; Kate Bush heeft een echte hate it or love it stem en ik hoor bij het kamp van de liefhebbers.

De arrangementje zijn bij vlagen om je vingers bij af te likken (Man With The Child In His Eyes); dit wordt mede gewaarborgd door sterke sessiemuzikanten en de prima productie van Andrew Powell.

Dit is pas de eerste plaat van haar die ik heb, dus er valt nog genoeg te ontdekken.

4.0*

Ik ben nooit een Kate Bush liefhebber geweest mar dit is toch haar beste.
Kant A is sowieso het beste dat ze heeft gemaakt met voor mij Kite, Moving en The Man with the Child in His Eyes als beste nummers. Wuthering Heights heb ik te vaak gehoord en hoef ik niet meer te horen (overkilled).

Wel opmerkelijk dat dit album met gemak de tand des tijds heeft weerstaan, zou nu ook uitgebracht kunnen worden.

Op kant B springt voor mij het vrolijke Oh to Be in Love eruit.

Tsa Kate heeft zo'n typische stem die je wel of niet geweldig vindt.

Eerste album van Kate Bush dat ik lang op een bandje heb gehad, want opgenomen van een vriend.
Ergens rond de eeuwwisseling heb ik hem als LP op de kop kunnen tikken in de kringloopwinkel voor 1 gulden .
Helemaal puntgaaf en van een meisje geweest, die erg zuinig op haar platen was .
Op de (geplastificeerde!) binnenhoes heeft zij namelijk het artikel/interview met Kate Bush uit de Muziek Express van maart 1978 geplakt. Jongens doen dit niet.
Ik kon mij dit artikel ook nog goed herinneren, ik heb pas een jaar of 3 geleden mijn oude Muziek Expressen (1978 t/m 1982) bij het oud papier gezet .

Zo weten we nu zeker (het is een interview) dat Kate vanaf haar 14e liedjes probeerde te schrijven en dat David Gilmour door een vriend van de familie werd uitgenodigd om naar haar te komen luisteren en zij daar doodzenuwachtig voor was. En zij daarna een demo mocht opnemen met 3 nummers, waarvan er 2 op deze LP terecht zijn gekomen.
Dat was in 1975 reeds.
Zij kreeg een platencontract en 3000 Pond mee om van te leven en in alle rust songs te schrijven.
Ook leuk om te weten is dat Kate thuis vroeger Cathy werd genoemd en dat zij op 30 juli jarig is, dezelfde dag als Emily Bronte (de schrijfster van het boek Wuthering Heights).
Haar favoriete songschrijvers zijn David Bowie, Stevie Wonder, Bryan Ferry en George Gershwin.
En ze heeft daadwerkelijk modern dance gestudeerd, vandaar die al die fraaie bewegingen in haar clips. Ook voelt zij zich aangetrokken door Japanse kunst, hetgeen overduidelijk in het hoesontwerp is terug te zien.

Ondertussen blijft dit een van de hoogtepunten van de late jaren 70.
Album dat de tand des tijds glansrijk heeft doorstaan (hoewel er toch enkele glazuurmomenten
op staan ) en nog steeds klinkt als een klok vanaf vinyl (producer Andy Powell).
Wuthering Heights blijft een bonafide klassieker, waarbij ik fijne herinneringen bewaar aan de clip en The Man With The Child In His Eyes is wat mij betreft een van de mooiste liedjes aller tijden.
Andere hoogtepunten zijn Moving, Strange Phenomena, Oh To Be In Love, James And The Cold Gun, The Kick Inside en Them Heavy People.
En eigenlijk geen inzakkertjes of opvullertjes.
Een van de allerbeste vrouwelijke debuten ooit van dit kleine meisje met de unieke stem, die alle 13 songs zelf schreef.
En nee, de gitaarsolo in Wuthering Heights is niet van David Gilmour (had zomaar gekund), maar van Ian Bairnson.

En 4,5 ster zekers nog.

Na vroeger getraumatiseerd te zijn na de hoge stem in het intro van wuthering heights ben ik het 10 jaar later gaan realiseren dat dit nummer me elke keer rillingen bezorgd, het is ook gebruikt in het nummer free van will i am ft natalia kills, ik vind het een stemkunstenares en beschouw wuthering heights nu als all time favorite

Kate Bush - The Kick Inside

De walvissen nemen me mee op reis. Ze begeleiden me en brengen me in beweging, als vloeistof, als water... De hemelse stem, als van een zeemeermin, voert me verder in deze prachtige droom, “moving liquid, you are just as water”. De walvissen begeleiden me verder en ik bevind me plots aan een bar in Berlijn. De hemelse stem smeekt; “ tuning in on your saxofoon”. Het café vult zich met de klanken van de prachtige saxofoon solo. De reis gaat verder, waar ben ik in terecht gekomen? Ik val van de ene in de andere verbazing en vreemde verschijnselen passeren mijn ogen, maar vooral mijn oren. Op eens hang ik in de lucht en word mee gevoerd door een warme windstroom. Bevind ik me echt aan een immense vlieger? Een diamanten vlucht, door het hemelse licht van de maan boven en onder me. Alhoewel het een prachtige vlucht is vraag ik me af; “hoe kom ik in hemelsnaam weer met beide benen op de grond?”. De klanken van de piano bezorgen mij een veder zachte landing. Ik word toegezongen door de meest wonderlijke stem die ik ooit heb gehoord. Ze zingt over een man met het kind in zijn ogen, heeft ze het over mij? Tranen biggelen over mijn wangen, tegen zoveel schoonheid ben ik niet bestand. Ik krijg geen kans om bij te komen. Omgeven door woeste hoogte bevind ik me. Het is koud en wanhopig zingt ze me toe, dat ze van me houdt en dat ze me haat. Ze had me nooit mogen verlaten en smeekt; “ ik heb het zo koud, laat me binnen door het raam”. Dan verschijnt plotseling ene James ten tonele. Althans, ze schreeuwt hem toe om naar huis te komen en zijn ziel niet voor een koud wapen te verkopen. “Loop niet weg voor de mensheid en de werkelijkheid, we missen je. De jongens uit jouw team voelen zich eenzaam en wachten op je, oude vriend”. Dan voel ik een ongemakkelijke spanning. Ik ben daar waar ik niet hoor te zijn. Ze lacht nerveus, haar kousen laat ze vallen op de vloer. Ze smeekt me om meer. “synchronise rhythm now, feel it”. Ik word er verlegen van maar ook ik wil meer. Alle kleuren lijken veel helderder dan ooit, oh ik ben verliefd. Ze lijkt op een engel, “ I’’m dying for you to touch me, l’amour looks something like you”.
Enigszins zwaarmoedig laat ik me de troostende woorden aanleunen, “them heavy people”. En ze leert me om verlichting te halen uit haar spiritualiteit. Vervolgens laat ze me fijntjes weten dat er met vrouwen niet te sollen valt, “ wij zullen er niet aan onderdoor gaan, we zijn vrouwen”. “There’s room for a life in your womb, woman, mama woman”.
Verstilt zingt ze me vervolgens toe dat ik het gezicht van een genie heb en ze stuurt mijn liefde naar Zeus, de oppergod die heerst vanaf de berg Olympus. “ You must Lose me, like aan arrow shot into the killer storm”... ik begrijp het niet...
De droomreis is voorbij. Zoveel inzichten, zoveel vragen. Maar vooral, zoveel schoonheid. Ik ontwaak maar ik wil meer. Druk vervolgens op “play”. Daar zijn de walvissen weer, ze laten me de droom herbeleven...

Van een fladderend wicht in een mistige zwartwit video, bij ons thuis dan, bij Toppop, naar wereldster. (Ik zag bij 50 jaar Toppop in december pas dat de video in kleur is geschoten.) Het gebeurde allemaal via 'Wuthering Heights' en The Kick Inside. Deze plaat blijft geweldig, al draai ik hem nooit meer. Als ik de tracklist zie, dan gaan alle nummers direct aan in mijn hoofd. De twee hits komen natuurlijk nog heel vaak voorbij ergens. Al vind ik 'Never For Ever' op zich de beste plaat, deze blijft toch mijn favoriet. De eerste en de mooiste. Daarna haakte ik langzaam af, Vanaf 'The Dreaming' had ik steeds meer moeite haar te volgen. En 'Wuthering Heights'? Dat blijft een majestueus nummer natuurlijk. Episch!

Extreem goed album van een toen nog piepjonge kate bush.
Veruit mijn favoriete plaat van haar met moving als mijn favoriete song, maar deze plaat is gevuld met prachtige songs.

Dit is wellicht by far het allerbeste debuutalbum ooit uitgebracht door een soloartiest!

En dan te bedenken dat Kate -pas- 18 jaar oud was toen ze het album opnam en 19 toen ze 4 weken de Britse charts aanvoerde met haar debuut single "Wuthering Heights". David Gilmour heeft een rol gespeeld bij haar ontdekking en hielp haar bij het produceren van een demo. En belangrijk: Kate componeert en schrijft haar nummers zelf.

Dat Kate geen one trick pony is bewees het prachtige oeuvre dat zij sindsdien heeft geproduceerd, 25 singles heeft ze de `Britse charts in gezongen.

Enkel jaren geleden was er een seminar in New York waar een aantal academici en deskundigen de klassieke componisten vergeleken met hedendaagse componisten. Hieruit kwam naar voren dat Kate Bush over een der grootste talenten beschikt in de hedendaagse muziek, haar talent werd vergeleken met dat van Mozart. (die ook op zeer jonge leeftijd tot ongelofelijke prestaties in staat was)

Toen Kate in maart 2014 aankondigde weer op te gaan treden en vijf concerten overwoog in The Hammersmith Apollo bleek al bij de aankondiging dat het absoluut niet voldoende zou zijn, dus het werden er uiteindelijk 22, die in 15 minuten waren uitverkocht.

Veel van haar collega musici / artiesten kwamen haar concerten bezoeken (waaronder Bowie).
Van deze reeks is later het live album Before The Dawn uitgebracht.

Terug naar haar magistrale debuutalbum met de fantastische titel: "The Kick inside".
Er staat een enkele zwakke song op. Als tweede single werd het mooie "The man with the child in his eyes" uitgebracht, hiermee kwam ze ook binnen in de Amerikaanse Billboard lijst.

Mijn favoriet is : "Oh to be in love", vocaal is Kate een absoluut mirakel, schijnbaar moeiteloos beweegt ze zich door ingewikkeld songstructuren.

Ik hoop dat ze ons in de toekomst nog weet te verblijden met nieuwe releases, want er zijn niet veel zangeressen met een vergelijkbare statuur. Alice Visconti, Lana Del Rey, Dido, Tori Amos en Alison Moyet komen in aanmerking met hun eigenzinnige en originele producties die rijk gelaagd zijn.

Maar een Billie Eilish zoals hierboven word gesuggereerd moet zich eerst nog verder bewijzen lijkt mij. Daarbij heeft haar stem en de manier van zingen zeker niet de impact van La Bush.

Dit album is de Poolster aan een donkere nachthemel!

Een tijdloos meesterwerk,

Een van mijn vroegste herinneringen met betrekking tot muziek heeft te maken met dit album. 12 jaar geleden (was destijds 6 jaar) zette ik dit album bijna altijd aan op de stereoinstallatie als ik ging douchen. Ik hield van hoe haar stem galmde in de badkamer. Mijn zusje was destijds doodsbang voor dit album en moest vaak al huilen bij de 'geestachtige' geluiden van Moving (wat voor mij nog een reden was om het album nog eens aan te zetten .)
Goed lezen kon ik nog niet, dus ik bedacht bijnamen voor de cd's van mijn moeder. Dit was het geestenalbum.

Dit album valt niet na te maken en heeft een duidelijke handtekening. Deze authenticiteit is wat ik het meest waardeer aan Kate Bush. Naast haar (natuurlijk) fantastische stem is ook de instrumentatie en flow gewoon geweldig.

5*

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Op een paar losse nummers na kende ik het album nog niet. Toch bijzonder hoe een stem op zichzelf al zoveel sfeer mee kan geven aan muziek. Wel een stem waar je even aan moet wennen, of misschien wel gewoon een stem die je wel of niet ligt. Ik vind het mooie muziek over het algemeen. Bijvoorbeeld met het prachtige The Man With the Child in His Eyes, het onmiskenbare Wuthering Heights, de krachtige titeltrack en het leuke The Saxophone Song.