Kate Bush - The Kick Inside (1978)

Komende maand is de 40e verjaardag van The Kick Inside. Een album dat zichzelf heeft bewezen een klassieker te zijn. Mede door de single waarmee Kate Bush de volle aandacht kreeg. Zo iets anders, mysterieus en kwetsbaar hadden we in jaren niet meer gehoord op de radio. Het album neemt mij mee op haar muzikale reis, waarin heel uiteenlopende onderwerpen perfect aansluiten bij de diverse composities. Wat een wonderkind dat dit alles in haar tienerjaren schreef.
Vanaf de eerste keer dat ik Wuthering Heights hoorde, heeft Kate me geraakt, zoals geen andere artiest mij dat blijvend heeft geflikt. Ok, er waren momenten dat het vertrouwen even inzakte (release van The Red Shoes, 1993), maar haar overige werk bood ruim voldoende houvast tot 2005, toen Aerial verscheen. Toen barstte de emotie echt bij mij los. Wat een verrassing was dat album. 6 jaar later overtrof ze dat met 50 Words For Snow. Het was wel een crime om daarvan de ingang te vinden, om mezelf daarna terug te vinden in een emotionele rollercoaster.
Met Before The Dawn krijgen we een geschenk van Kate: uivoeringen van o zo bekende composities, soms zonder de overdadige productie die veel van haar werk laat horen. De songs krijgen dan de kans zich van hun meest kwetsbare kant te laten beluisteren. Wat een genot is dat!
Kate heeft bewezen dat haar muzikaliteit waarmee ze de wereld veroverde in 1978, een houdbare kracht bleek te zijn.

Vandaag precies 40 jaar oud. Nog steeds één van de mooiste albums ooit wat mij betreft.

Blijft een erg goed album

Maar het album kan wel een remastering gebruiken. Vooral het nummer James and the cold gun klinkt ten opzichte van de andere nummers doffer.

Wat is haar debut toch een machtig mooi plaatje. Ik weet nog goed dat ik verguisd werd door m'n broer vanwege m'n liefde voor Wuthering Heights maar de pa van een goede vriend van me had The Kick Inside op LP en die mocht ik lenen. Begin van een fascinatie die nooit meer over zal gaan.

En ik weet nog precies waar ik werkte ( niet verkeerd met damaals 4 of 5 verschillende uitzendbaantjes per jaar ) en waar ik 'm in de pauze gekocht heb toen ie net uit was. Op z'n minst een speciale plaat voor mij dus ........

In herinnering werd ik omver geblazen door Wuthering Heights, wat ik zag op Toppop.
Je zag en hoorde eigenlijk gelijk dat deze dame enorm talentvol was.
Mooi ook dat Kate haar eigen weg volgde.
Het album opgepikt via mijn broer toendertijd, maar pas later echt gaan waarderen.

Tja, het concert in Carré ('79) was bijzonder; herinner me dat het de eerste keer was dat er een zendmicrofoon (gedragen zoals een call centre-medewerker een headset draagt) werd gebruikt en dat gaf Kate heel veel bewegingsvrijheid: gracieus als een balletdanseres.

Mooie ervaring Mjuman.
Ik had haar ook best eens live willen zien. Nooit van gekomen helaas.

Toch maar al mijn Kate Bush lp's vervangen door de remasters. En way klinkt The Kick Inside weer lekker fris zo. Wilde er eerst niet aan en alleen de ontbrekende vinyl versies kopen, maar nu ik dit zo hoor heb ik er geen spijt van even gek gedaan te hebben bij Ducoz (Plaatboef)

Las dat deze nieuwe geremasterde versie een misprint heeft aan de zijkant van de hoes: "The Kick Insde"? De letter i ontbreekt dus. Weet niet of het op alle exemplaren zo is.

Op de mijne ontbreekt de i ja

Misschien heeft het te maken met het dorp waar ik opgroeide maar Kate Bush werd daar in die tijd echt verguisd. Een heks, zo hoorde een vrouw niet te zingen. Nee, dan liever de Beegees, pffff. Ik durfde als klein jongetje ook niet toe te geven dat ik het mooi vond, ik denk dat ik niet de enige was want ondertussen werd het wel een nummer-1 hit. Echt een geweldig album!

Een mijlpaal van een plaat uit de jaren 70! Deze sloeg in als een bom. Ze schreef songs toen ze nog een bakvisje was, werd onder de hoede van David Gilmour genomen. Pas op haar 19e werd de plaat uitgebracht, ze hadden daarmee vanwege haar leeftijd nog even mee gewacht. De reden waarom ze zo hoog Wuthering Heights song. Lol
Met Toppop brak ze in Nederland door en Nederland was toen ook de poort voor de rest van Europa. Bands die hier geaccepteerd werden hadden een grotere kans op succes in de andere landen.
Wat ik knap van dit album vind is wel de gelijkwaardigheid van de songs. Er zit voor mij geen zwakkere nummers tussen.
Nummer als Room for the Life bv, een opsteker voor vrouwen die het even niet zien zitten. Maar dat zij iets bijzonders bezitten om voor te leven.
De hele album is op de vrouw gericht. Dat maakt deze zo bijzonder ook. Ze heeft de weg vrijgemaakt voor vele vrouwelijke artiesten na haar! Zang, dans en de show!

PUbuzegt:Dat zal ik zeker niet ontkennen. Haar muziek paste ook goed in het tijdsgewricht; ambachtelijk en melodieus zodat de progrockers er ook wat mee aan konden en mysterieus & stemmig zodat het ook goed paste in het (alom aanwezige Gothische) levensgevoel van destijds. En meer dan dat is het album ook 40 jaar na dato goed overeind gebleven. Zeer bijzonder dat ze al op zo'n jonge leeftijd tot zoiets kon komen. Waar het de dames aangaat moet ik Joni Mitchell medio '75-'77 toch nog voor laten gaan. Duidelijk is wel dat Kate Busch een grote verrijking voor de popmuziek was en is.

De weg was al vrij. Kate Bush heeft hooguit wat takken gesnoeid. En ja, ze was jong. En ja, het is een prachtig album.

Sinds jaren weer eens het oude vinyl beluisterd én .... prachtig en tijdloos. Remaster toch maar aanschaffen? Wat een kwetsbaarheid.

Tijdje geleden de remaster vinylbox aangeschaft met daarin haar eerste 4 albums. Altijd lekker om Kate te horen op dit prachtige album. Klinkt top tov het originele vinyl. Verantwoorde investering (denk ik dan maar)

Kate Bush - The Kick Inside

De walvissen nemen me mee op reis. Ze begeleiden me en brengen me in beweging, als vloeistof, als water... De hemelse stem, als van een zeemeermin, voert me verder in deze prachtige droom, “moving liquid, you are just as water”. De walvissen begeleiden me verder en ik bevind me plots aan een bar in Berlijn. De hemelse stem smeekt; “ tuning in on your saxofoon”. Het café vult zich met de klanken van de prachtige saxofoon solo. De reis gaat verder, waar ben ik in terecht gekomen? Ik val van de ene in de andere verbazing en vreemde verschijnselen passeren mijn ogen, maar vooral mijn oren. Op eens hang ik in de lucht en word mee gevoerd door een warme windstroom. Bevind ik me echt aan een immense vlieger? Een diamanten vlucht, door het hemelse licht van de maan boven en onder me. Alhoewel het een prachtige vlucht is vraag ik me af; “hoe kom ik in hemelsnaam weer met beide benen op de grond?”. De klanken van de piano bezorgen mij een veder zachte landing. Ik word toegezongen door de meest wonderlijke stem die ik ooit heb gehoord. Ze zingt over een man met het kind in zijn ogen, heeft ze het over mij? Tranen biggelen over mijn wangen, tegen zoveel schoonheid ben ik niet bestand. Ik krijg geen kans om bij te komen. Omgeven door woeste hoogte bevind ik me. Het is koud en wanhopig zingt ze me toe, dat ze van me houdt en dat ze me haat. Ze had me nooit mogen verlaten en smeekt; “ ik heb het zo koud, laat me binnen door het raam”. Dan verschijnt plotseling ene James ten tonele. Althans, ze schreeuwt hem toe om naar huis te komen en zijn ziel niet voor een koud wapen te verkopen. “Loop niet weg voor de mensheid en de werkelijkheid, we missen je. De jongens uit jouw team voelen zich eenzaam en wachten op je, oude vriend”. Dan voel ik een ongemakkelijke spanning. Ik ben daar waar ik niet hoor te zijn. Ze lacht nerveus, haar kousen laat ze vallen op de vloer. Ze smeekt me om meer. “synchronise rhythm now, feel it”. Ik word er verlegen van maar ook ik wil meer. Alle kleuren lijken veel helderder dan ooit, oh ik ben verliefd. Ze lijkt op een engel, “ I’’m dying for you to touch me, l’amour looks something like you”.
Enigszins zwaarmoedig laat ik me de troostende woorden aanleunen, “them heavy people”. En ze leert me om verlichting te halen uit haar spiritualiteit. Vervolgens laat ze me fijntjes weten dat er met vrouwen niet te sollen valt, “ wij zullen er niet aan onderdoor gaan, we zijn vrouwen”. “There’s room for a life in your womb, woman, mama woman”.
Verstilt zingt ze me vervolgens toe dat ik het gezicht van een genie heb en ze stuurt mijn liefde naar Zeus, de oppergod die heerst vanaf de berg Olympus. “ You must Lose me, like aan arrow shot into the killer storm”... ik begrijp het niet...
De droomreis is voorbij. Zoveel inzichten, zoveel vragen. Maar vooral, zoveel schoonheid. Ik ontwaak maar ik wil meer. Druk vervolgens op “play”. Daar zijn de walvissen weer, ze laten me de droom herbeleven...

Deze debuut van Kate nog maar eens opgezet. Blijft een klassieker. Had toen nog totaal geen idee wat deze Dame allemaal ging uitbrengen. Maar nu weten we dat zij alleen maar hoogstaand materiaal heeft uitgebracht in al die jaren...…….. waaronder deze Kick Inside

Sowieso niet lollygaggen met dit in je kielzog.

De tijd van hersenloos loltrappen dan ook finaal voorbij.

Dit is serious muziek.

Kate doet haar zieke moves super sensueel en helemaal heavenly in de Efteling jawel.

Hier de enige fatsoenlijke clip van een live zingende Kate die ik tot dusver tegenkwam. Woorden als engelachtig en betoverend komen uiteraard opborrelen.

Kate Bush - Strange Phenomena - LIVE @ Hammersmith Odeon - YouTube

Soon it will be the phase of the moon
When people tune in
Every girl knows about the punctual blues
But who's to know the power
Behind our moves

A day of coincidence with the radio
And a word that won't go away
We know what they're all going to say
"G" arrives, funny, had a feeling he was on his way

En jij wou mij gaan vertellen dat deze muziek niet serious is.

Deranged, ik begrijp niks van je berichtenstroom.

Wie zegt dat Kate Bush geen serieuze muziek maakt?
En wat is lollygaggen?

Ik heb het over serious muziek.

Wat dit precies is moet iedereen voor zichzelf bepalen.

Denk ik.

Wel muziek die ten grondslag aan bepaalde serieus te nemen ligt.

Dit.

Denk ik.

Verder:

lollygaggen

Genietbaar album, waarvan de eerste helft duidelijk het betere songmateriaal bevat. Kate heeft wat de pech dat haar unieke stemgeluid ook snel een overkill creëert. Tegen het einde van het album heb ik dan ook mijn maximaal Kate-uithalen wat gehad.

Wat een pech voor jou.

Is helemaal niks dat Kate Bush. Dat wordt nooit wat.

James and the cold gun!
Ik zat mij bij dit album juist af te vragen of ik het moest bestempelen als het beste album van Kate Bush ooit.
En dat gelijk bij het debuut.

Het verveelt nooit, de songs zijn sterk en ik heb eigenlijk nooit méér van een Kate Bush album genoten als juist het debuut.
Aerial is ook mooi, Hounds of love, maar het is allemaal wellicht net als je eerste kalverliefde, het blijft, naast een bijzondere ervaring, altijd een aparte plaats houden.

Net zo goed, als dat je precies weet waar welke song precies naar toe gaat. Je weet zelfs de titel van alle nummers, een luxe die bij latere albums inmiddels allang is vervlogen.
Met mijn leeftijd ten tijde van het verschijnen van The Kick Inside maakte het ook nog eens een imponerende indruk in meervoud.
Dat heet, geloof ik, het juiste album op de juiste tijd en plaats.

Dit magische album komt vreemd genoeg altijd half december weer boven gedreven. Uit het niets, als een soort onweerstaanbare kracht. Is het de weemoed, de kwetsbaarheid of de schoonheid waaraan ieder zijn eigen kleur kan geven.