Mick Flannery - By the Rule (2014)

Dat White Lies indertijd goed aankwam bij mij is een feit. De opvolger, hoe goed ook, deed het op langere termijn toch ietsje minder. Ietsje, want ook dat was een prachtplaatje.

Flannery bevindt zich in een genre waar ik de laatste tijd wat minder op zoek ben naar de parels omdat er al zoveel zijn dat het nog maar zelden voorkomt dat ik er echt nog iets bijzonders weet te ontdekken.
Voor Flannery kan ik een uitzondering maken omdat ik van tevoren al weet dat het wel goed moet komen. Althans dat hoop ik dan..... zou By the Rule weer net zo goed zijn? Zou hij hier definitief zijn vakmanschap onderstrepen?

Het antwoord is ja met gelijk de gedachte erachteraan: waarom is dit album hier zo lastig te krijgen?
Al bij het tweede nummer The Watcher lukt het Flannery om te ontroeren. Zijn warme stem zuigt je een album in dat warm klinkt, aan je trekt, ontroert, verwondert maar waar je vooral heel gewoon met veel plezier naar kunt luisteren zoals hij dat ook doet op de voorgangers.

Het is vooral de subtiliteit die hij overal aan weet te brengen in de vorm van strijkers bijvoorbeeld maar ondertussen wel zoetigheid en klefheid weet te vermijden en zelfs een bijna explosieve opbouw weet te creëren zoals in The Small Fire.

Tom Waits-invloed komt ook nog even om de hoek kijken op By the Rule maar dan uiteraard zonder de rasperige stem van meester Waits zelf. Als je dit soort nummers hoort heb ik gelijk zin in de eerste albums van Tom.

Of het nu die stem is, de piano, strijkers of zijn gevoel voor vernuftige composities... het is allemaal even mooi. De productie van het album is prachtig en daarmee levert Mick Flannery dus een album af waar je u tegen zegt. Op dit moment durf ik zelfs te stellen dat het zijn mooiste is.