T.C. Matic - L'Apache (1982)

Arno als altijd (en nog steeds) vol gas en passie vocaliseren.
Verder zwaar gedateerde belgische new wave.

1e tc matic is een ware kraker. Deze 2e LP klinkt een beetje te soft (het geluid bedoel ik dan) ; echter live klonken deze nr's super ....

Gedateerd? What's in a word? Dat zeiden de critici waarschijnlijk ook al toen de plaat gereleased werd. Een hoop herrie, dat is wat ze ervan vonden. Ik vond en vind het nog altijd vooruitstrevend wat T.C. Matic gedaan heeft. Een eigen, Europese rocksound gegeven aan muziek die geïnspireerd was op Amerikaanse rhythm & blues.
En de lyrics zijn ook wel Europees te noemen:

(uit 'Middle Class and Blue Eyes'):

Et maintenant, je suis cocu
Ich bin verrückt
Mais elle est partie
Middle class and blue eyes, yeah...

Als er iemand was die ze hadden moeten vragen om het europees volkslied te componeren, dan was het Arno wel


Ik vind ze alletwee machtig op hun manier. Kan vaak niet kiezen welke van de twee ik nu eigenlijk de beste vind. Wat dat soft geluid betreft... op allebei mijn platen van T.C. Matic staat steevast het zinnetje "Play it loud!". Meer moet ik niet zeggen, zeker

(uit 'Le Java'):

I'm gonna sing about the birds and the bees
Red socks in a black box
On danse le Java
Kiss me quick
Alles ist slecht
Alles ist gut
Tanzen macht frei
Blumen und Rosen
Rozen voor Sandra
Kussen van Lola

Dat kan enkel ontsproten zijn aan het brein van A. Hintjens, die naar 't schijnt gestopt is met roken. Ik wens hem alle succes toe!

Akkoord met freddze!

Helemaal niks gedateerde new wave... maar staat nog steeds al een stevig huis. Europese, withete keiharde soul! Ook live maakte dit begin jaren '80 brokken, wie het ooit mocht meemaken kan er van meespreken.

De beste Belgische band in de eerste helft van de jaren '80 die ten onrechte nooit in het buitenland is doorgebroken, misschien omdat de muziek van T.C. Matic te eigenzinnig is. In ieder geval had T.C. Matic een zeer aparte sound die vooral bepaald werd door Jean Marie Aerts en zijn gitaarwerk. Ook de monotone ritmes die evenwel zeer functioneel en dansbaar zijn en de bizarre rauwe vocalen van Arno spelen een belangrijke rol.

Nu staat de muziek nog steeds als een huis. Vooral "Mon ami Louis", "Le Java" en "les Zazous" vind ik erg leuk.

Middle Class and Blue Eyes, Le Java, Les Zazous en La-bas zijn mijn favorieten.

En vroeger hebben we ons steevast ook geamuseerd met het achtste nummer, I'm not gonna listen. Nu kan je de lyrics van deze songs gewoon van het internet halen, maar in de tijd was het vaak gissen wat de heer Hintjens nou eigenlijk allemaal brabbelde, vooral omdat hij wereldtalen als het Engels, het Frans en het Westvlaams met elkaar combineerde

Wij dachten dus dat hij zong: I'm not gonna listen. My god, 'k moe pissen!, dus altijd als er iemand van onze vriendenkliek naar het toilet moest tijdens een cafébezoek deed die dat dan ook met die woorden

Maar eigenlijk is wat hij zingt dus veel braver, nl. I'm not gonna listen, I'm gonna whistle. (eigenlijk moest dat duidelijk zijn, want hij fluit ook effectief in het nummer en op het einde zingt hij gewoon I'm not gonna listen, I'm gonna *GEFLUIT*)

Maar hij zingt dan weer wel Win an election, get an erection, vandaar ook dat we dachten dat dat nummer over zijn "zizi" ging

Que Pasa? is altijd mijn favoriet geweest van deze cd... Arno is een held

Ik heb deze plaat indertijd zowat grijs gedraaid,

PS: vlgs mij is het wel degelijk "pissen" ipv "whistle", niet ongebruikelijk toen dat de geschreven lyrics afweken van wat er gezongen werd (lees: opgekuist door platenfirmas e.d.), dus "I'm not gonna listen, I'm gonna pissen" (west-vlaams: 'k goane pisse)... Ik wil het hem bij gelegenheid wel eens vragen, maar ik verwacht geen duidelijk antwoord, die is zo tegendraads als wat en doet niet liever dan mensen op het verkeerde been te zetten, dat hoort bij zijn cool, vandaar dus dat ik er ook van overtuigd ben dat het "pissen" is...

De Talking Heads op zondagmorgen. David is ontslagen en Chris doet nu de vocalen. Chris heeft trouwens een ongelofelijke kater. De rest heeft een creatieve kater. Oh en ze komen nu eens uit België.

Nee, hier word ik niet bepaald warm van. *3

L'APACHE 1982

TC Matic nodigt uit ten dans.
Een Parijse dans of een indianenfeest?
Arno integreert Europese invloeden in de muziek.

Toch vind ik dat een aantal nummers in het moeras blijven zitten.
Ik beperk me dan ook tot de tracks die echt het verschil maken.

Middle Class and Blue Eyes had een hit moeten zijn.
Que Pasa werd een culthit: Arno goes Manuel.
Touch Me rockt recht voor zich uit, als een metalen speer.
Le Java danst zich op new wave laarzen de Parijse nacht in.
Les Zazous heeft een wervelende synthsolo om van te snoepen.

Het album snakt 9 tracks lang naar een rustpunt.
Stay Sacred Stay Alive is welgekomen, maar geen hoogvlieger.

Het tragere Mummy had op ook het album moeten staan.
Het werd de b-kant van Middle Class and Blue Eyes en is samen
met de extended remix van de a-kant terug te vinden op verzamelaars.

Welnu, ik heb TC Matic ooit zien spelen op zondagmorgen.

Ze begonnen ongeveer om een uur of half vijf, ik zie Arno nog het podium opstappen in z'n hagelwitte driedelige pak. Een paar nummers later stond ie kletsnat in z'n onderbroek Jean-Marie Aerts van achteren te berijden, terwijl ie diens zak klemvast had. En inderdaad, JM ging er nog wat feller van spelen.

De Talking Heads op zondagmorgen ? Je mocht willen dat je er bij was geweest ....

Meen je dat nou écht?

Van de begintonen van het eerste nummer Middle Class & Blue Eyes (wat een intro trouwens!!) tot het slotakkoord van Là-bas is deze plaat gewoon puur genieten, vind ik.

De zang van Arno H., daar hou je van of niet. Dat kan ik nog begrijpen. Er is het verhaal dat ie in z'n begindagen eens stond op te treden op een straathoek. Er zou toen een man zijn langsgekomen die 'm 500 frank wou geven (veel geld in die tijd). Maar enkel op voorwaarde dat Arno 'm de belofte zou maken dat hij nooit van zijn leven nog zou gaan zingen. Gelukkig voor mij is hij daar toen toch niet op ingegaan

Maar van creatieve katers kan je deze heren toch niet beschuldigen? Deze plaat hangt juist aaneen van de creativiteit! En dat zeg ik nu eens niet omdat ze uit België komen. Wie trouwens een betere Belgische gitarist kent dan JM Aerts mag het me nog altijd eens laten weten. Ik vind Talking Heads uiteraard heel goed. Maar T.C. Matic vind ik gewoon beter. Voilà! En wederom zeg ik dit nu eens niet omdat ze uit België komen

En deze plaat kan ik net als het titelloze debuut en Choco niet minder dan een welverdiende 4,5* geven.

Haha, daar zullen dan nu net eens géén beelden van bestaan, waarschijnlijk

/edit:: opnieuw een mooie samenvatting van dazzler (3 posts hierboven), trouwens

Jefke goâ nuuit gin kommissies niemi doen
Mee zaan klei klei klein veloooootjen
Joepie ya yé. Joepie ya yoooh.

Ik zal hier nog eens beter naar luisteren dan. Ik vind hem zelf niet echt super, maar wel aardig. Hij begint me alleen soms erg op de zenuwen te werken. Nou ja, dan zal ik eens door de zure appel heen proberen te bijten.

Het zal vast echt geweldig zijn geweest als je het mee hebt gemaak, maar ja, ik was er dus niet.

Ik vind hem nog steeds niet geweldig, maar ik kan jullie dit niet onthouden:
Ik had weer zo'n vage droom die allerlei kanten op ging. Opeens was er een koe en die zei: "I'm not gonna listen, I'm gonna pissen."

Zo begon het bij mij ook. Het komt wel goed ... probeer Choco.

Laatst nog eens opgezet; dit klinkt echt te 80'ies . In het kader van klassiekers zouden ze dit album eens moeten remixen, veel en veel zwaardere bas zou que pasa goed doen (gelijk de live concerten). Hoe vreemd dat het 1e album nou juist perfect klinkt ..

Prima tweede album van TC matic,ik draai het nog regelmatig.Touch me en Le java zijn mijn favorieten maar Mon ami Louis komt steeds dichter in de buurt.Unieke band,unieke sound.

Als je het debuutalbum van TC Matic hebt dan heb je volgens mij echt de beste te pakken. De rest is eigenlijk (euh...ik mag het misschien niet zeggen...) plagiaat. Het kunstje wordt herhaald, en dat met minder intensiteit dan dus het eerste album. Maar toch nog steeds de moeite waard hoor. Want deze Zuiderburen zijn altijd een beetje een buitenbeentje geweest in de muziek met hun zeer eigen opzwepende stijl.

Het allereerste grote 'rockfestival' dat ik ooit bezocht, en ja dat was in 1982, daar trad prompt TC Matic op. Voorgoed heb ik sindsdien mijn hart aan de energieke Arno Hintjens verpand, wat een performer! En de muziek is trouwens ook bepaald niet kinderachtig.

Hun optreden in Hotel Suburbia, zie post van Oldfart, zou op album uitgebracht moeten worden. Vooral de gitaar van Aerts is heerlijk op de voorgrond gemixt

Eerste concert ooit in Patronaat Haarlem. Dampend! Fantastisch!
Draai nu I'm Not Gonna Listen en dat haalt alles weer helemaal omhoog. Ja alles!

vorig jaar Arno gezien op Breda Barst, nog net zo dampend rock & roll als 30 jaar geleden, HELD!!
Binnenkort weer live te bewonderen in Nederland. Aanrader!

Oké, iedereen zin loftuigingen gedaan over de belgische band die ikzelf ook fantastisch vind hoor!
Ik speel ze op mn I-phone als ik op mn racefiets zit, lekker opzwepend.
En als je dan een klik hebt met Arno en je fietst door het belgisch land......
Maar nu dus even een vraag: het gaat over het nummer Lá-Bas ( gelukkig heb ik het digitaal ).
Onbegrijpelijk dat er niets meer over te vinden is. Elk zoekcommando op YouTube laat een hit zien met het nummer en de clip, maar verder krijg je niets.
Of het nummer bestaat niet meer op YouTube of het laden loopt spaak.
Het lijkt er bijna op dat het gecensureerd is.
Ook nu ben ik op zoek naar de songtekst van het nummer maar ook dit blijkt een vruchteloze poging, snap er niks van! Wie kan duidelijkheid scheppen?

Ik vrees dat het wachten is op iemand die het koeterwaals van Arno in woorden kan vatten.

Stiefmoederlijke behandeling van jaren '80 belpop is niet zo vreemd op internet.

Fantastisch album van een fantastische band. Dit rockt anno 2020 nog steeds als een op hol geslagen goederentrein, wat een vaart... En daar gooiden ze live nog een dikke schep bovenop...

They're scared of your walk
They're scared of your talk
They're scared of your beat
They're scared if you show
Your emotions

Wat Arno deed met T.C. Matic was lawaai naar je kop gooien. En net toen je dacht "Dit kan ik wel aan!", dan gooide hij er nog wat lawaai achteraan. Lieve deuntjes combineren met die snerpende electric guitar van Jean Marie. Wat een plaat, wat een plaat