Thé Lau - Platina Blues (2014)

Ik heb een kopie van de CD inmiddels een week of twee in huis (een origineel exemplaar uiteraard al besteld!!) en al vele malen beluisterd.
The Scene en Thé Lau vullen een aanzienlijk deel van mijn CD collectie, dus ik ben misschien wat bevooroordeeld!!

Maar wat is dit mooi gedaan. Natuurlijk de gedachte die erachter zit is niet niks, maar zonder die verdomde chemo was Thé nooit tot zo'n mooi 40 minuten lang epos gekomen.
Toch is de typische gitaarsound van Thé weer aanwezig en dus is het geheel herkenbaar.

De muziek van heel ingetogen naar bijna uitschreeuwend aan het einde. Een beste track is niet aan te wijzen, omdat het één lied is welke verdeeld is in vier stukken.

Online hier te beluisteren! Platina Blues

verplichte kost.

'De Dood is op jacht naar Mij'.

Soms wordt muziek gemaakt door gekmakende liefde, door diepvoelende pijn na het verliezen van een geliefde of andere heftige emoties. Daardoor zijn de mooiste muziekwerken gemaakt..

Dit is er ook zo één..

Deze komt zo binnen vanaf de eerste noot, de woorden die gezongen worden waarvan je weet waar het om gaat..

Pure literatuur, muzikale pijn en emoties.

Een geschiedkundig muzikaal historisch Nederlands(talig) document.

Godver...

Muzikaal een uitstekende cd en tekstueel absoluut een topper maar de stem van Thé heeft me nooit echt gelegen en doet dat helaas ook nu niet.

Apart album, zit erg goed in elkaar.
Als ik er na luister dan stel ik mij voor dat de zanger in een ziekenhuisbed zit te wachten op de dood. Het tikken van de klok door het hele album heen.
Wel een album wat je een keer geluisterd moet hebben.
Enige wat ik een beetje jammer vind dat ik de zang soms moeilijk kan verstaan, aan de andere kant past het er ook wel goed bij.

Eindelijk binnen ... maar na een tweede beluistering val ik nog niet achterover van dit werk van één van mijn grote helden.
Ondanks de diepgaande en diepgravende teksten raakt deze cd me (nog) niet.
De muziek van de nummers - die vaak een doorslag lijkt te zijn van zijn minder sterk werk - kan ik moeilijk vernieuwend, pakkend of groots noemen.
Voor mij zijn de nummers te lang en ééntonig en zijn stem (een schim van vroeger) raakt mij niet.
Jammer, dit kan me niet boeien hoe graag ik het ook zou willen.
Misschien even wegleggen en later opnieuw proberen ...
Yep, 'verplichte kost' en 'Pure literatuur, muzikale pijn en emoties' maar mijn muzikale honger is voorlopig groter dan mijn empathisch vermogen ...
Ik draai intussen regelmatig 1998 (RIVIER!!!, bestaat er een mooier testament?) en zijn andere solo cd's en ... wens Thé al het beste toe.

Links en rechts wat opmerkingen over de stem van Thé Lau (moeilijk verstaanbaar/een schim van vroeger).

Volgens mij komt dat puur van de chemo/kanker en juist daarom zo heftig..

Zijn stem is zijn instrument. Nu gehavend.. En dan toch dit doen. Juist dat raakt mij. Dan hoeft het niet mooi/verstaanbaar te zijn.

Ik heb de cd gekocht bij het afscheidsconcert in de hmh. Erg onder de indruk van de avond heb ik hem 's avonds in de auto voor het eerst gehoord. Een prachtige ervaring en een mooie start in het leren kennen van de cd. Een paar luisterbeurten verder geniet ik nog steeds. 4 tracks beschrijven een nacht in het ziekenhuis en terugkomende thema's houden de sfeer vast. Toch ervaar ik een grote variatie in het verloop van dit werk. Instrumenteel gebeurt er erg veel moois, maar tekstueel wordt ik echt gepakt. Thé Lau verwoord gedachtes en droombeelden welke hij had in de nacht.
Wat fijn dat hij dit deelt. Ik geniet van de stem.
Het is een tragisch gegeven, maar de context heeft ervoor gezorgd dat ik nu opnieuw de muziek van The Scene beleef en meer open sta om deze cd in me op te nemen. Prachtig!

Zo, wat grijpt dit je ontzettend bij de keel. Terwijl ik het opschrijf realiseer ik me pas hoe ongelofelijk wrang deze uitspraak is, terwijl ik het zo absoluut niet bedoel. Maar het omschrijft het beste het gevoel wat deze plaat bij me oproept.
Het haast bezwerende van de muziek, door het steeds weer terugkerende ritme met de diepe tekst (dat je gevoelens en ervaringen zo weet te verwoorden!) door de steeds meer krakende stem van Thé zorgt voor (vooral onaangenaam) kippenvel. Niet zo zeer een meesterwerk, wel een meesterlijke en historische plaat.
Inderdaad Godver...

THE SCENE LAATSTE OPTREDEN NU LIVE

Is om 20:30 uur reeds begonnen..
o.a. Arno Hintjens te gast en ze speelden samen Le Java!

Ik was vanavond bij het laatste concert in de AB. Niet uit te leggen hoe de sfeer was. Zo raar om voor het laatst een Scene concert beleven.
En het klinkt raar, maar het was zo'n mooi concert ondanks de gedachte erachter. Deze gaat voor altijd in mijn gedachten blijven.

Nooit gedacht dat deze plaat mij zo emotioneel kon raken. Zijn teksten over de dood, en het overleven daarvan zijn zo treffend weergeven. Gadverdamme, wat is dit ongelooflijk goed!

DeKoning Ik snap helemaal wat je voelt. Ik krijg vooral dat eerste nummer (Part 1-slapen) niet meer uit mijn hoofd. Zo treffend en huiveringwekkend gezongen. De angst, die ik toch al had voor alles wat gaat komen, word zo goed beschreven door Thé en hij moet het allemaal meemaken. Te triest en dramatisch voor woorden. Unbelievable....

Nee, dit is duidelijk niet iets voor mij. Begeleiding e.d. prima, maar ik irriteer mij aan de stem. Overigens nooit echt een liefhebber van The Scene/Thé Lau geweest en een aantal hitjes kon ik wel waarderen.
Teksten en het verhaal achter dit album is natuurlijk triest, maar dat maakt het album voor mij niet ineens goed.

Thé Lau is de zanger en tekstschrijver van de Nederlandse band The Scene, die nederklassiekers voortbracht als Blauw en Iedereen Is Van De Wereld. Vorig jaar werd bekend gemaakt dat Lau leidt aan keelkanker, en in april dit jaar werden er uitzaaiingen in de long geconstateerd, waarvoor geen behandeling mogelijk is. Dit leidde tot een afscheidstournee met The Scene, die onder meer langs Pinkpop en een uitverkochte HMH ging. Daarnaast schrijft Lau nog aan een roman en bracht hij dit album uit. Niet gehinderd door enige vorm van commercie of de druk om singles te maken.

En dat is ook te zien in de tracklist. Vier nummers, met in totaal 40 minuten aan muziek. Het album beschrijft een morphine-droom, en dat begint al meteen stemmig. Strijkers die het ritme aangeven, daarbij ondersteund door het tikken van de klok. Vervolgens komt daar een piano-stuk overheen, waarbij de gespeelde melodie het hele album terugkeert. Soms in lichtelijk gewijzigde vorm, maar altijd herkenbaar. Maar denk nu niet dat er niets te ontdekken is op muzikaal gebied. Er is genoeg ruimte voor strijkers, piano, drum en een heerlijk schurende gitaar om voor afwisseling te zorgen. Ook de stem van Lau biedt genoeg afwisseling. Soms mijmerend en mompelend (en niet altijd even goed verstaanbaar), dan weer ruig, strijdbaar en vol vuur.
Maar het echte hoogtepunt op dit album zijn de teksten. Simpele woorden, maar oh zo sterk. Hierin zijn ook de verschillende fases te ontdekken. Zo is er berusting (Ik ga slapen, mij wacht de nacht, en ik kan niet wachten) terwijl op andere momenten juist het gevoel van vluchten overheerst (De dood is op jacht naar mij, vuile uitzichtloze dood, de dood is op jacht, maar ik verdwijn in mijn dromen).

Dit album is dan ook onmogelijk los te zien van de ziekte van Lau. Het album op zich is goed, erg goed. Maar het is juist die extra lading, die alles nog een stuk heftiger maakt en ervoor zorgt dat de woorden nog harder aan komen. Gelukkig is er dan het laatste nummer, waarbij ontwaakt wordt uit de droom. Hier komen teksten als 'dit wordt een mooie dag' en een gospelkoortje voorbij. Tot dan ineens de stilte valt...

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

tja...moeilijk om te beoordelen. intriest wat the lau meemaakt, maar dit is - los daarvan - voor zover het kan, een geweldige conceptplaat. Ik heb hem nu al 5 keren helemaal uitgezeten en het blijft een trip. Te vergelijken met wat cash deed de laatste jaren, alleen is dit gebalder.

Een ongelofelijk sterk testament.

het ga je goed tussen de engelen, Thé.

Volgens mij kan er nog wel een albumpje af bij Thé !

Inderdaad want hij brengt dit nu ook uit in het Engels...

De jacht is voltooid. De dood heeft hem gehaald.

Vandaag deze muziek...

Rust eindelijk zacht, Thé !

Om eerst een completer beeld te geven van wat deze muziek met mij doet dien ik te vertellen dat mijn moeder in 2009 is overleden aan kanker en nu mijn vader terminaal is aan longkanker. Het is een zware periode want de zorg voor vader komt op mijn nek en die van m'n zus terecht. Hij heeft geen levensmoed meer sinds moeder er niet meer is wat het al vele jaren zwaar maakt.

Vandaag deze cd nog eens opgezet en om een of andere reden haalde ik er een beetje zielenrust uit voor mezelf. Het onderwerp is loodzwaar maar hoort bij het leven evengoed als alle positieve zaken. Feit is dat dit een unieke plaat is door de opzet; een langgerekte koortsdroom lijkt het, geschreven tijdens een doorwaakte nacht in een ziekenhuis na een chemobehandeling hangend aan de morfine. Wat Thé Lau hier doet is zondermeer bewonderenswaardig; hij verzet zich tegen de demon genaamd kanker en ook al heeft hij het gevecht verloren dit album is een geweldige middelvinger naar die kanker en naar de dood (klerelijer zoals hij het zelf noemt).
Een album dat je in zijn geheel moet ondergaan en hoe dan ook een essentieel album en een mijlpaal in het schitterende oeuvre dat Thé in zijn leven heeft gemaakt.

Dit album blijft maar rondjes draaien in de cd speler. Om een of andere reden haal ik er toch hoop en kracht uit en weet het mij over de hele lijn te ontroeren. Prachtig ook hoe hij speelt met wederkerende zang en melodieën op dit album om perfect neer te zetten hoe het die nacht was in het ziekenhuis tussen 01:00-06:00 zoals de achterkant van de cd mij vertelt. Een album dat, of je het nu wil of niet, met 2 benen in het volle leven staat dat overschaduwt wordt door de kille dood maar waar toch de vecht- en de levenslust van afstraalt. Ik verhoog naar 5*. Het ga je goed Thé...

De tijd vliegt soms echt voorbij. Thé Lau is bijna acht jaar niet meer onder ons, maar om de een of andere reden heb ik nog steeds het idee dat zijn einde nadert...

Sinds mijn vorige bericht heb ik me verzoend met Laus zang en heb ik het werk van The Scene alsnog ontdekt - beter laat dan nooit. Zijn indringende stem vind ik inmiddels zelfs perfect passen bij de broeierige sfeer, mooi aansluiten bij de nerveuze melodieën. En dan natuurlijk de fraaie, aangrijpende, maar ook wel beklemmende teksten, mooier - en vooral ook functioneler - ben ik ze zelden tegengekomen.

Platina Blues is vooral ook echte avondplaat: lichten uit, hoofdtelefoon op en dan helemaal opgaan in dit meesterwerkje...