FKA twigs - LP1 (2014)

Mooie cover, ontworpen door Jesse Kanda (die ook al de visuele kantjes van Arca zijn muziek behandelde) en Water Me, dus veronderstel dat deze in grote lijnen verder gaat waar EP2 is geëindigd.

De video van Two Weeks. Waar blijft de hype hier op MuMe?

Two Weeks is alvast een fantastisch nummer

nummer vant jaar??????

Album van het jaar!!! Tenminste, ik verwacht niet minder na de vorige EP en de huidige single.

Na zo'n 2/3 keer luisteren vind de 3,5 toch maar een zwakke stem. Dit album heeft enorm interessante, soort van ongestructureerde producties, misschien nog zelfs extremer als EP2. Arca hoor ik op veel tracks terug, maar Twigs zelf heeft ook meer haar inbreng. Daarbovenop haar prachtige, sensuele stem; dit is minstens een 4 waard in mijn ogen. Vooral Kicks, Two Weeks en Lights On zijn pareltjes.

Hetzelfde niveau's als de eps. Veel Arca productie ja, een van de meest interesante producers van de laatste twee jaar. Extreem gelaagde beats die erg terug doen denken aan een soort vale versie van jaren 90 R&B en Janet Jackson's prachtig pleasure principle. Het klinkt allemaal zo simpel maar als je goed luistert zitten de beats zo goed in elkaar.

Twigs heeft nog steeds niet de beste stem maar met haar hoge hijgerige stem heeft zijn het perfecte geluid voor dit soort muziek. Meer nuttigs heb ik er niet echt over te zeggen maar zeker met dit klamme warme weer een top plaat.

ik vind de beats geweldig, ik kan alleen niet zo goed tegen die stem, ik voel het niet, het voelt niet echt aan.

Luister dan vooral arca's prachtige &&&&& mixtape, man deed de meeste producties op deze plaat en een nummer op Kanye West's Yeezus.

Hij heeft vooral wat aanpassingen aan de eerste helft van Yeezus gedaan. Ik vind dat je hem het hardst hoort op 'Hold My Liquor' (vooral op 2:15 is die beat puur Arca), maar inderdaad, persoonlijk ben ik echt fan van de stem van Twigs, maar je moet er voor zijn denk ik. Ik wou liefst een mix tussen de vocalen van EP1 en de beats van EP2, en dat is het uiteindelijk soort van geworden imo. 2 Blunted is waarschijnlijk het vetste nummer dat Arca ooit solo heeft geproduced.

Tahliah Barnett, beter bekend als (FKA) Twigs, brengt na twee EP's eindelijk haar eerste debuut album uit, logischerwijs LP1 gedoopt. Al na 'EP1', die nog onafhankelijk uitgebracht werd, heeft deze jonge, mysterieuze Britse/Caraïbische zangeres mijn interesse gewekt. Haar eerste EP bedroeg vooral haar vocalen over meer minimalistische beats, terwijl de Arca-geproduceerde EP2 op alle vlakken bombastisch en opgeschroefd leek te zijn, maar wel in prachtige harmonie met de hijgende, hoge, misschien zelfs semi-erotische zang van Tahliah. Nu is het dus tijd voor haar eerste LP; LP1.

Het album opent met 'Preface', een chaotisch en ongestructureerde opening die eigenlijk nietszeggend en blindelings de luisteraar binnenlaat in de muzikale wereld van Twigs, althans op een turbulente manier. Veel elementen die terugkomen in haar muziek; het koorgezang, de beats gevuld met sub bass en de hoge synth stelt ze hier voor een klein minuutje tentoon op een onsystematische manier. Daarna begint het album met Lights On, en wordt de toon gezet.
"When I trust you we can do it with the lights on" gaat natuurlijk over seks, maar ook over onzekerheden. Over hoe Twigs haar partner moet vertrouwen, voordat ze het licht aanlaat. Ineens wordt ook duidelijk hoe gedetailleerd de producties zijn. High-pitched gesuis, ratelende snares, zacht getik.. Alle details die niet meteen uitblinken tijdens de eerste luisterbeurt vallen na de tweede, derde, vierde keer steeds meer op.
"My thigs are apart, for when you're ready to breathe in", zingt Twigs in Two Weeks op een melodie die doet denken aan All Out Of Love, als dit bewust was, een vreemde keuze, maar het werkt. Hours viel me bij de eerste luisterbeurt niet veel op, maar bij het intensief luisteren zijn het weeral de details, zoals de diepe kicks, die dit nummer zo geweldig maken. En zo gaat het verder, en verder. Pendulum wordt nu al door velen vergeleken met het vorige werk van Twigs. De diepere hi-hats die versnellen en vertragen doen meteen denken aan een soort van Water Me upgrade, maar met een prachtig melodieus refrein (inclusief gitaar riff!) is het zelfs tien keer beter. Na de eerste helft van de LP komen we aan bij 'Video Girl', een nummer geschreven over de muziek video's waarin Twigs mee heeft gedanst (verschillende video's van Jessie J, Kylie Minogue, Ed Sheeran...) en is veruit het meest poppy nummer op de plaat. Gelukkig schuwt Twigs de 'mainstream' ook niet en leunt, of flirt, ze soms met de meer toegankelijke kantjes van r&b, maar dat blijven dan wel de marges, want het Arca-gehalte blijft hier hoog. Numbers is een leuk, bijna hypertechnisch tussendoortje, maar in het refrein wel sprookjesachtig en verfrissend. Jammer genoeg wordt de prachtige vlotheid in de tweede helft naar beneden gehaald door 'Closer', het enige nummer op de LP dat ik niet kan uitstaan. De vocalen klinken erg extatisch, bijna kerkelijk, maar ook erg lui, en de beat, die de eerste tien seconden vrij veelbelovend klinkt, is oftewel gewoon erg zwak, of wordt oftewel naar beneden gehaald door de luie zangpartijtjes van Twigs. Ik gok op dat laatste.
Dat wordt gelukkig goed gemaakt met 'Give Up', een nummer met prachtige verses, en een heerlijk zoet refrein. De teleurstelling van Closer is ondertussen verwerkt en dan komen we bij mijn persoonlijke favoriet; Kicks (de gay-gasp inclusief.)
Kicks begint met een intro die me doet denken aan de muziek van Holly Herndon, waarna Arca invalt met de drums, inclusief een wobble hier en daar. De opbouw naar het refrein is ideaal, alsof het technisch gezien allemaal perfect uitgewerkt is. De tekst past prachtig op refrein, met een diepe, melodieuze synth die genoeg ruimte geeft aan Twigs om zelfs te experimenteren met verschillende tonen. Hierna vallen prachtige samples in, die als snares worden verwerkt in de bridge. Kicks is een meesterwerk.

LP1 is geen 'poppy' album dat je op de achtergrond opzet in de hoop wat catchy deuntjes op te vangen. Het is een album dat ideaal is om intensief te beluisteren met headphones, op een koude zomeravond. Het is een prachtig, mysterieus staaltje muziek dat de hedendaagse R&B & Pop muziek eer aandoet. Als dit slechts is begin is, ben ik benieuwd wat er nog allemaal zal volgen na dit debuut.

dit smaakt beter, bedankt

Heel mooie review hond racisme. Kan ik mij helemaal in vinden.

Da's wel het understatement van het jaar; dit kind zit zowat elk nummer met d'r tong aan de binnenkant je oren te sabbelen.

Kan me verder wel vinden in je review! Ik zal er niet ver naast zitten...

Weet iemand welke nummers door wie zijn geproduceerd? Want lang niet alles is door Arca. Sampha heeft blijkbaar "numbers" geproduced en ook Inc. zou er eentje inzitten hebben.

Ja, heb ik me ook afgevraagd. Zal wel bij de booklet zitten als de CD uitkomt na het weekend. Pendulum is bv. ook mee geschreven door de producer van o.a. Adele. Closer/Give Up klinken ook niet echt als Arca en Two Weeks heeft Twigs zelf geproduceerd. Meer weet ik ook niet.

Je zou ze zo in twee breken, twigs, met d’r porseleinen snoet. Dat zulk fijn poppetje tot zulke vleselijke daden in staat is en zulke vreselijke nachten ondergaat...

Het lijkt wel of alle grote emoties dubbel zoveel impact hebben op dit kleine meisje. Dat er iets gebroken is, versmelt ze in een verontrustende mantra. “I love another and thus I hate myself,” zet de obsessieve toon van FKA twigs vs. een wereld van wellust en onrust.

FKA twigs brengt lichamelijke muziek, in de breedste betekenis van wat dat ook maar zou kunnen betekenen. Ze voelt het in, door, tegen haar, haar mond, hart, dijen, eender waar. Emotioneel, sensueel als het even mag, en seksueel als de nood hoog is.

De nood is hoog. Zelfs als er niemand in de buurt is, “I get my kicks like you”.

Minder dan expliciet, meer dan suggestief, elk nummer is pure seks, zonder het ook maar één keer bij naam te noemen. Een weinig tot de verbeelding overlatende doch zeer tot de verbeelding sprekende slagzin vormt de kern van zowat elk nummer:

“When I trust you we can do it with the lights on”
“Was I just a number to you?”
“Pull out the incisor give me two weeks you won’t recognize her”

Het gaat erover, maar het gaat over zoveel meer. Het verlangen naar. Het overgeven aan. Het twijfelen van. De afwijzing door. In die ene zin al. De overlevering van FKA twigs en de subtiel avontuurlijke producties zetten deze hints om in volwaardige, eigengereide pareltjes.

De ratelende producties volgen vaak die bezeten ondertoon, met heerlijk glijende electronica, niet vies om vanuit het niets de nagels in je nek te zetten. Ze steken mooi af tegen een bedrieglijk serene twigs, zoekend naar bevestiging, zich ogenschijnlijk onbewust van haar intense woorden en daden.

Woorden als ‘lonely’, ‘alone’, ‘isolation’, dat zijn termen die meermaals expliciet genoemd worden en meer naakt vertonen dan had er een Braziliaans gewaxte ‘pussy’ in de lyrics gezeten. Met de beitel op het porselein, ongewild of uit eigen kracht, toont ze haar onderliggende lagen.

De barsten hebben twigs niet gebroken, daarvoor is ze te vastberaden in haar twijfelen en te weerbarstig tegenover haar tegenslagen. En ook gewoon overtuigd van haar eigen talenten. Twee weken, meer heeft ze immers niet nodig.

Gisteren de LP in huis gehaald (met bonus 7-inch), blijkt dat Arca maar 1 nummer volledig heeft geproduceerd:

1. Preface: produced by FKA twigs
2. Lights On: produced by Arca
3. Two Weeks: produced by Emile Haynie, additional production by FKA twigs
4. Hours: produced by Emile Haynie, Devonté Hynes, Clams Casino & Arca
5. Pendulum: produced by Paul Epworth & FKA twigs
6. Video Girl: produced by Emile Haynie, additional production by FKA twigs
7. Numbers: produced by FKA twigs & Sampha
8. Closer: produced by FKA twigs, additional production by Cy An & Tic
9. Give Up: produced by Emile Haynie, additional production by Arca
10. Kicks: produced by FKA twigs, additional production by Cy An

Credits van de bonustrack One Time staan er niet bij.

Haha dat zijn wel een rijtje commerciele (top-)producers. Zet het album wel in een ander licht dan het label Young Turks je zou moeten doen geloven. FKA Twigs wordt blijkbaar hard in de markt gezet. Ik snap het catchy deel van deze plaat, maar verder bevat FKA Twigs (ook de ep's al) naar mijn idee te weinig body voor een lange houdbaarheidsdatum.

Het maakt mij allemaal niet zoveel uit, ik vind het allemaal waanzinnig mooi! Wat een fantastische plaat! Sensueel, vol spanning, geweldig geproduceerd, de zang van Twigs past perfect bij de muziek. Ik geniet hier ademloos van. Het moet gek lopen wil dit niet mijn album van het jaar worden.

En die grote producers... Ik denk dat Twigs heel duidelijk haar eigen visie heeft op de muziek, de clips, etc. Ik zie producers die enorme hits hebben geproduceerd, Haynes en Epworth, en toch klinkt het nergens ook maar een beetje poppy. Ik betwijfel dus in hoeverre zij hun stempel erop hebben gedrukt. Ik denk dat ze Twigs wellicht wat hebben geleid, maar dat dit wel echt allemaal uit haar brein afkomstig is. Het is duidelijk dat ze de nodige hulp heeft gekregen, maar vind ik dat erg? Niet als dit het resultaat is. Wat een briljante plaat, geen woorden voor.

Grappig zei al tegen iemand dat hours soms wat weg had van de laatste blood orange maar dan tig keer beter.

3 keer Arca, lijkt veel meer te zijn, maar goed, ik vind Twigs zelf ook best een goede producer als ik dit zie. Two Weeks, Kicks en Video Girl, als ze die echt (deels) zelf heeft geproduceerd is dit album zeker z'n vijf sterren waard. Ga 'm morgenvroeg aanschaffen.

En als ze die niet deels zelf heeft geproduceerd, is ie minder waard?

? Ik snap je reactie niet echt

Het lijkt alsof je zegt dat de plaat 5* waard is omdat ze bijgedragen heeft aan de producties, en dat als dat níet zo is hij 4,5* of minder waard is.

Plaat staat op mijn luisterlijst btw, vond de EP's bij vlagen wel erg tof maar heb een beetje hetzelfde idee erbij als tuktak.

Ah nee, zo bedoel ik het niet, die 5 had ik wel al voor ik de productie credits wist hoor, ik bedoel gewoon dat hij nu zeker z'n vijf waard is, want ik ben wel verrast dat ze zoveel heeft bijgedragen aan de producties.

'Man, man, man, man, man, man,' schoot alsmaar door mijn hoofd, 'belachelijk.' Ik gniffel in gedachten. 'Man, man, man, man, man, man.' Even uitzuchten wanneer het is afgelopen. Even rust. Zo snoeihard kwam Preface binnen tijdens de eerste luisterbeurt en eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik er bij het herbeluisteren niet veel beter aan toe ben.

Die ogenschijnlijke chaos. Die stemmen, zomaar vanuit de hemel op mijn trommelvlies neergezet. Dan die zware stem en die beat. Ik kan niks anders bedenken dan snoei- en snoeihard. En zodra ik me bedacht dat het was afgelopen, besefte ik me dat dit pas het voorproefje was op een hypnotiserende luisterervaring.

Want zodra ik denk dat het is afgelopen, zet Lights On in, me meteen grijpend, me vervolgens optillend. If I trust you we can do it with the lights on. If I trust you we can do it with the lights on. Ik ben gedesoriënteerd. Ik hield toch helemaal niet van R&B?

En zo vordert het album, de ene schizofrene engel van een song na de andere, de één nog stralender, de één nog sensueler, de één nog verwarrender dan de ander. Waarom raakt dit mij zo, vraag ik me af? Het maakt me eigenlijk niet eens uit. Ik ben er verdomd blij mee.

kemm is er desondanks aardig in geslaagd om te vatten wat er zo (min of meer objectief) goed is aan LP1:



Het is bijzonder hoe twigs belachelijk mooie melodieën (gezongen door met goud omhulde, zijden stembanden), willekeurig ogende elektronica en een ongekende dosis sensualiteit en seksualiteit tot een alsnog subtiel en eclectisch geheel weet te brengen. Hoe ze mijn hoofd doet duizelen, alsof ik een manische kalverliefde voor haar heb ontwikkeld. Hoe ze lijfelijke teksten spuit, zonder klasse te verliezen. Luisterend naar dit album, voel ik dat FKA twigs thuis hoort op die plaats waar de vrouwen zo mooi zijn: Het Voetstuk.

En zo rijgt twigs het ene na het andere nummer aan elkaar, me hypnotiserend, me optillend, om me vervolgens gedesoriënteerd, maar bijzonder bevredigd achter te laten. Met het licht aan.

Ik moet toegeven dat ik na een tweetal tracks van FKA Twigs gehoord te hebben enkele maanden (jaren?) geleden ik ze al snel in het hokje "iets te platte hipstermuziek" geduwd had.
Two Weeks doet me vermoeden dat ik er naast kan zitten. Ik denk dat ik maar eens aan wat soulsearching moet gaan doen.

ja bij mij dus ook, maar dan van die man man man man mannen die groeien uit diepe diepe teleurstelling, ja, dat is wat overdreven. maar dat is haar plastic stem ook. ik hoor de kwaliteit namelijk ook wel - soms ook in haar stem - dat maakt het zo frustrerend, maar waarom al die hoge `ooooh oohhhhhhooohooohooo, aaaaahaaaaaaaaahaaaaaa, hoehooeeeeeeee awwwwwww!´s " . dan bedoel ik niet die repetitieve "oe, oe ,oe, oe , oe ,oe,oe 's" die soms ook opduiken, maar die kreetjes die je zo vaak op de radio hoort, als je dan zo gek bent er naar te luisteren. en wel vaker wanneer ze hoog zingt, en zelfs af en toe wanneer ze laag zingt kruipen er ergernissen door mijn lijf, terwijl dat juist misschien wel bij jou zo sensueel in de oren klinkt. dat vind ik zo jammer, juist omdat ik hoor dat het ook heel goed in elkaar zit probeer ik het steeds weer, en steeds weer dat dubbele gevoel.