FKA twigs - LP1 (2014)

Tahliah Barnett, beter bekend als (FKA) Twigs, brengt na twee EP's eindelijk haar eerste debuut album uit, logischerwijs LP1 gedoopt. Al na 'EP1', die nog onafhankelijk uitgebracht werd, heeft deze jonge, mysterieuze Britse/Caraïbische zangeres mijn interesse gewekt. Haar eerste EP bedroeg vooral haar vocalen over meer minimalistische beats, terwijl de Arca-geproduceerde EP2 op alle vlakken bombastisch en opgeschroefd leek te zijn, maar wel in prachtige harmonie met de hijgende, hoge, misschien zelfs semi-erotische zang van Tahliah. Nu is het dus tijd voor haar eerste LP; LP1.

Het album opent met 'Preface', een chaotisch en ongestructureerde opening die eigenlijk nietszeggend en blindelings de luisteraar binnenlaat in de muzikale wereld van Twigs, althans op een turbulente manier. Veel elementen die terugkomen in haar muziek; het koorgezang, de beats gevuld met sub bass en de hoge synth stelt ze hier voor een klein minuutje tentoon op een onsystematische manier. Daarna begint het album met Lights On, en wordt de toon gezet.
"When I trust you we can do it with the lights on" gaat natuurlijk over seks, maar ook over onzekerheden. Over hoe Twigs haar partner moet vertrouwen, voordat ze het licht aanlaat. Ineens wordt ook duidelijk hoe gedetailleerd de producties zijn. High-pitched gesuis, ratelende snares, zacht getik.. Alle details die niet meteen uitblinken tijdens de eerste luisterbeurt vallen na de tweede, derde, vierde keer steeds meer op.
"My thigs are apart, for when you're ready to breathe in", zingt Twigs in Two Weeks op een melodie die doet denken aan All Out Of Love, als dit bewust was, een vreemde keuze, maar het werkt. Hours viel me bij de eerste luisterbeurt niet veel op, maar bij het intensief luisteren zijn het weeral de details, zoals de diepe kicks, die dit nummer zo geweldig maken. En zo gaat het verder, en verder. Pendulum wordt nu al door velen vergeleken met het vorige werk van Twigs. De diepere hi-hats die versnellen en vertragen doen meteen denken aan een soort van Water Me upgrade, maar met een prachtig melodieus refrein (inclusief gitaar riff!) is het zelfs tien keer beter. Na de eerste helft van de LP komen we aan bij 'Video Girl', een nummer geschreven over de muziek video's waarin Twigs mee heeft gedanst (verschillende video's van Jessie J, Kylie Minogue, Ed Sheeran...) en is veruit het meest poppy nummer op de plaat. Gelukkig schuwt Twigs de 'mainstream' ook niet en leunt, of flirt, ze soms met de meer toegankelijke kantjes van r&b, maar dat blijven dan wel de marges, want het Arca-gehalte blijft hier hoog. Numbers is een leuk, bijna hypertechnisch tussendoortje, maar in het refrein wel sprookjesachtig en verfrissend. Jammer genoeg wordt de prachtige vlotheid in de tweede helft naar beneden gehaald door 'Closer', het enige nummer op de LP dat ik niet kan uitstaan. De vocalen klinken erg extatisch, bijna kerkelijk, maar ook erg lui, en de beat, die de eerste tien seconden vrij veelbelovend klinkt, is oftewel gewoon erg zwak, of wordt oftewel naar beneden gehaald door de luie zangpartijtjes van Twigs. Ik gok op dat laatste.
Dat wordt gelukkig goed gemaakt met 'Give Up', een nummer met prachtige verses, en een heerlijk zoet refrein. De teleurstelling van Closer is ondertussen verwerkt en dan komen we bij mijn persoonlijke favoriet; Kicks (de gay-gasp inclusief.)
Kicks begint met een intro die me doet denken aan de muziek van Holly Herndon, waarna Arca invalt met de drums, inclusief een wobble hier en daar. De opbouw naar het refrein is ideaal, alsof het technisch gezien allemaal perfect uitgewerkt is. De tekst past prachtig op refrein, met een diepe, melodieuze synth die genoeg ruimte geeft aan Twigs om zelfs te experimenteren met verschillende tonen. Hierna vallen prachtige samples in, die als snares worden verwerkt in de bridge. Kicks is een meesterwerk.

LP1 is geen 'poppy' album dat je op de achtergrond opzet in de hoop wat catchy deuntjes op te vangen. Het is een album dat ideaal is om intensief te beluisteren met headphones, op een koude zomeravond. Het is een prachtig, mysterieus staaltje muziek dat de hedendaagse R&B & Pop muziek eer aandoet. Als dit slechts is begin is, ben ik benieuwd wat er nog allemaal zal volgen na dit debuut.

Je zou ze zo in twee breken, twigs, met d’r porseleinen snoet. Dat zulk fijn poppetje tot zulke vleselijke daden in staat is en zulke vreselijke nachten ondergaat...

Het lijkt wel of alle grote emoties dubbel zoveel impact hebben op dit kleine meisje. Dat er iets gebroken is, versmelt ze in een verontrustende mantra. “I love another and thus I hate myself,” zet de obsessieve toon van FKA twigs vs. een wereld van wellust en onrust.

FKA twigs brengt lichamelijke muziek, in de breedste betekenis van wat dat ook maar zou kunnen betekenen. Ze voelt het in, door, tegen haar, haar mond, hart, dijen, eender waar. Emotioneel, sensueel als het even mag, en seksueel als de nood hoog is.

De nood is hoog. Zelfs als er niemand in de buurt is, “I get my kicks like you”.

Minder dan expliciet, meer dan suggestief, elk nummer is pure seks, zonder het ook maar één keer bij naam te noemen. Een weinig tot de verbeelding overlatende doch zeer tot de verbeelding sprekende slagzin vormt de kern van zowat elk nummer:

“When I trust you we can do it with the lights on”
“Was I just a number to you?”
“Pull out the incisor give me two weeks you won’t recognize her”

Het gaat erover, maar het gaat over zoveel meer. Het verlangen naar. Het overgeven aan. Het twijfelen van. De afwijzing door. In die ene zin al. De overlevering van FKA twigs en de subtiel avontuurlijke producties zetten deze hints om in volwaardige, eigengereide pareltjes.

De ratelende producties volgen vaak die bezeten ondertoon, met heerlijk glijende electronica, niet vies om vanuit het niets de nagels in je nek te zetten. Ze steken mooi af tegen een bedrieglijk serene twigs, zoekend naar bevestiging, zich ogenschijnlijk onbewust van haar intense woorden en daden.

Woorden als ‘lonely’, ‘alone’, ‘isolation’, dat zijn termen die meermaals expliciet genoemd worden en meer naakt vertonen dan had er een Braziliaans gewaxte ‘pussy’ in de lyrics gezeten. Met de beitel op het porselein, ongewild of uit eigen kracht, toont ze haar onderliggende lagen.

De barsten hebben twigs niet gebroken, daarvoor is ze te vastberaden in haar twijfelen en te weerbarstig tegenover haar tegenslagen. En ook gewoon overtuigd van haar eigen talenten. Twee weken, meer heeft ze immers niet nodig.

'Man, man, man, man, man, man,' schoot alsmaar door mijn hoofd, 'belachelijk.' Ik gniffel in gedachten. 'Man, man, man, man, man, man.' Even uitzuchten wanneer het is afgelopen. Even rust. Zo snoeihard kwam Preface binnen tijdens de eerste luisterbeurt en eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik er bij het herbeluisteren niet veel beter aan toe ben.

Die ogenschijnlijke chaos. Die stemmen, zomaar vanuit de hemel op mijn trommelvlies neergezet. Dan die zware stem en die beat. Ik kan niks anders bedenken dan snoei- en snoeihard. En zodra ik me bedacht dat het was afgelopen, besefte ik me dat dit pas het voorproefje was op een hypnotiserende luisterervaring.

Want zodra ik denk dat het is afgelopen, zet Lights On in, me meteen grijpend, me vervolgens optillend. If I trust you we can do it with the lights on. If I trust you we can do it with the lights on. Ik ben gedesoriënteerd. Ik hield toch helemaal niet van R&B?

En zo vordert het album, de ene schizofrene engel van een song na de andere, de één nog stralender, de één nog sensueler, de één nog verwarrender dan de ander. Waarom raakt dit mij zo, vraag ik me af? Het maakt me eigenlijk niet eens uit. Ik ben er verdomd blij mee.

kemm is er desondanks aardig in geslaagd om te vatten wat er zo (min of meer objectief) goed is aan LP1:



Het is bijzonder hoe twigs belachelijk mooie melodieën (gezongen door met goud omhulde, zijden stembanden), willekeurig ogende elektronica en een ongekende dosis sensualiteit en seksualiteit tot een alsnog subtiel en eclectisch geheel weet te brengen. Hoe ze mijn hoofd doet duizelen, alsof ik een manische kalverliefde voor haar heb ontwikkeld. Hoe ze lijfelijke teksten spuit, zonder klasse te verliezen. Luisterend naar dit album, voel ik dat FKA twigs thuis hoort op die plaats waar de vrouwen zo mooi zijn: Het Voetstuk.

En zo rijgt twigs het ene na het andere nummer aan elkaar, me hypnotiserend, me optillend, om me vervolgens gedesoriënteerd, maar bijzonder bevredigd achter te laten. Met het licht aan.

Erg gave electro plaat met heel veel details en een lekker volle sound.
Na Lights On was ik al verkocht aan het album; wat een geweldig nummer!
Dit is de eerste plaat van FKA Twigs die ik luister, maar ik ga zeker EP2 nog meepakken.

Sex en muziek, het is onlosmakelijk met elkaar verbonden. Vooral de soulartiesten waren daar heel goed in. Neem een Al Green en natuurlijk de meester in sex op muziek zetten: Marvin Gaye. Let’s Get it On is misschien wel het meest sexy nummer ooit gemaakt. Anno 2014 komen we er dan wel bekaaid vanaf met platvloerse R&B of half-naakte zangeressen in de raarste poses. Of is er dan toch hoop aan de horizon? Dat leek in 2013 als een beetje te ontplooien. Vanuit het Verenigd Koninkrijk kwam daar namelijk het sexy FKA Twigs. Sex met een knipoog, sex die in combinatie vooral klopte. Na EP1 en EP2 is daar dan eindelijk LP1. Hoe sexy is die plaat eigenlijk?

Nou, heel sexy kan ik vast verklappen. FKA Twigs doet mij persoonlijk altijd wat denken aan een nieuwe versie van Aaliyah. Deze prachtige zangeres heeft ons helaas te vroeg verlaten en kan tekstueel ook nog weleens suggestief uit de hoek komen. FKA Twigs is daar ook heel goed in, zij het met een andere muzikale basis. Die basis ligt meer in het electronische. Veel details in de producties, veel gekreun en gekroel. Een sfeer waarvan je meteen rode oortjes krijgt, of dan tenminste je wangetjes. Deze plaat beschouw ik dan ook als één groot sex op muziek experiment. Daarin is Surface het voorspel. Ze doet nog rustig aan, maar laat in Lights On merken dat ze ondeugend genoeg is om de lichten aan te laten. Om het niet allemaal te makkelijk te maken speelt ze hard-to-get in Two Weeks. Dit nummer is mijn persoonlijke favoriet. Uithoudingsvermogen is ook erg makkelijk en dat ze daarover beschikt horen we in Hours om dan in Pendulum toch weer even af te houden. Nee, dit is geen dame om met blote handjes aan te pakken. Ze geeft in ieder geval aan het niet zo privé te willen houden Video Girls, waar ze zich eenzaam, verslagen en verloren voelt op Numbers. Deze dame laat je toch echt niet meer lopen? Vooral als ze zo warm, liefdevol en romantisch is als op het kuise Closer. Liefde en sex kent ook pijn, ook bij FKA Twigs, blijkt uit Give Up. Om het hele spel dan af te ronden met Kicks.

Ik kan je vertellen, bij het beluisteren van deze plaat wordt volledig in de aanhoudende sexy sfeer gezogen. Je wil meer horen, je wil meer beleven en dat doe je. Tien nummers lang. Sex is sinds tijden, in al zijn facetten, niet zo goed op plaat gezet.

(bron: Opus de Soul)

Ok, ik hou van donkere muziek, ik ben opgegroeid met Joy Division, The Cure (van Faith), The Cocteau Twins, Laibach, Coil, en Co, later overgeschakelt op de Squarepushers van deze wereld en soul, heel veel oude soul en r&b. Het lijkt wel alsof dit een R&B versie van Sade is, diep sensueel maar dan ipv die softe jazz, een harde donkere industriele variant en dito teksten. Deze muziek klinkt ongelofelijk uitgewerkt, en toch gevoelig. Ik geef hem een 4.5* . Wat een verrassing. (moest het eerder beschreven dipje er niet zijn omstreeks closer zou het en 5* zijn)