Ty Segall - Manipulator (2014)

Teaser: Ty Segall "Manipulator" Album Teaser - YouTube, de korte fragmentjes die bijkomen klinken allen fantastisch! Lijkt een afwisselend en vol album te worden van deze garagerockheld!

Ben zeer benieuwd naar de nieuwe cd van dit geweldig talent.
Deze garagerockheld maakt eigenlijk geen slechte muziek.

Nee hij maakt zeker geen slechte muziek, en is dat is met zijn releasetempo erg knap! Ben ook weer erg benieuwd naar deze.

Dit is weer een prima plaat hoor.

Dit is zeker een prima plaat. Wow.

Bijzonder dat een en dezelfde man zeventien nummers weet af te leveren met zoveel diversiteit en kwaliteit. En o zoveel scheurende gitaren. Momenteel ben ik te enthousiast aan het headbangen om er veel meer nuttigs over te vertellen. Naar alle waarschijnlijkheid worden de 4 sterren nog wel opgekrikt.

Hoogtepunt is 'Feel'. Compleet weggeblazen door dat nummer.

Hij is te luisteren bij de NPR first listen. Eerste indruk: behoorlijk briljant.

Van het recente werk was Slaughterhouse heel fijn omdat het ongelooflijk hard binnenkwam (met legendarische Fuzzboxavond als gevolg), Sleeper liet een andere kant van Ty zien, maar dit is na 2 keer luisteren wel een zeer compleet, tamelijk briljant album.

Ty Segall is de onbetwiste koning der fuzz-rock. Mikal Cronin speelt bas in de band van Segall, Thee Oh Sees namen verschillende singles met Ty, en zo gaat het lijstje met artiesten die samen met Ty Segall hebben gewerkt maar door. En dat allemaal binnen (in grote lijnen) hetzelfde genre: psychedelica, beetje surf, veel rammelen maar vooral het gebruik van het distortion pedaal (de fuzzbox, vandaar de naam). En de beste man is productief. Dit is namelijk alweer zijn derde (!) album in twee jaar, en zijn 8e album sinds 2008, en dat allemaal pas op 27 jarige leeftijd (!!). Op Sleeper nog acoustisch, bij Fuzz op de drums en nu weer 'ouderwets' op de elektrische gitaar. En gezien de constant hoge kwaliteit van de voorgaande albums, belooft ook dit weer veel goeds.

En dat wordt waar gemaakt. En nog veel meer dan dat. Dit is misschien wel het beste album van Segall. Manipulator begint al meteen heerlijk met dat poppy orgeltje, de 'Beatlesque' zang en een heerlijk psychedelisch gitaar-loopje. En naarmate het nummer vordert komt er steeds meer geëxperimenteer, vooral door de spacy gitaar-geluiden. The Singer is een rustiger nummer, hoewel er nog voldoende fuzz op de gitaren achter blijft. Maar juist dit maakt het zo knap. Eigenlijk een ontzettend mooi, rustig pop-nummer wat door die smerige gitaren extra spannend blijft. Goed gezongen ook door Segall. Maar ook het ruige werk is nog terug te horen, bijvoorbeeld op It's over, volgend op The Singer. Een lekkere gitaar-solo in het midden, hoog tempo en fijne door beukende drums. Over drums gesproken: luister vooral naar de drum-solo in Feel, gevolgd door nog zo'n heerlijke gitaar solo. Misschien wel het hoogtepunt van het album. Of is dat toch The Clock, met misschien wel de meest geniale riff van het hele album op akoestische gitaar. Nee, 1 hoogtepunt er uit halen is gewoonweg niet te doen. Alle 17 nummers zijn goed, en ondanks de forse lengte van 55 minuten verveelt dit album geen moment. Sterker nog, zodra het album afgelopen wil je gelijk nog een keer.

Dit album is in 1 woord verslavend. Het biedt psychedelica, pop, raggende gitaren, drum solo's, en dat allemaal verpakt in korte nummers van maximaal 5 minuten. Zeventien nummers, maar allemaal even mooi en bijzonder. Na 3 dagen non-stop repeat ben ik er uit: dit is het beste album van Ty Segall.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Zonder twijfel zijn beste album tot nu toe. Behoorlijk geniaal en dan nog te bedenken dat er nog zoveel goeds uit deze wonderboy zal stromen. Vandaar dat ik mijn 5 sterren nog even opspaar maar een verhoging naar de volle mep voor deze zit er misschien wel aan te komen.

Deze plaat is een synthese van Segall als songschrijver. Je hoort al zijn invloeden en vorige platen als het ware samenvloeien in dit klein meesterwerk. Zijn liefde voor The Beatles, glamrock a la T-Rex, de flitsende hardrock van BLue Cheer, David Bowie, The Rolling Stones, Neil Young, zelfs een snuif Black Sabbath kom je hier tegen. Mijn blik 'grote namen' loopt leeg. Ty Segall vindt dus allesbehalve het wiel weer uit met deze plaat maar hij geeft toch een behoorlijk geniale interpretatie van psychedelische pop en rock van rond de periode 1965-1975 laat ons maar zeggen. Zonder in clichés te vervallen én met een eigentijds geluid.
Fait le faire.

Hallelujah Ty! Wat een plaat!

Ik kan niets anders dan met de deur in huis vallen: Ty Segall heeft (voorlopig?) zijn meesterwerk gemaakt. Wat een geniale plaat is dit! Alle sterke punten uit zijn eerdere al zo goede tot geweldige werk komen hier samen op 2 LP's. Op Manipulator staan ijzersterke melodieën, prachtige psychedelische stukken, waanzinnige gitaarsolo's, hele mooie rustige songs met een 'bite' en overheerlijke garage-achtige rock. De hele band overtuigt als nooit tevoren. De diepe bas van Mikal Cronin, het katachtige drumwerk van Emily Epstein, de sterke gitaar van Charles Moothart en natuurlijk de distortion fuzzende gitaar van Ty. Zijn stem klinkt ook overtuigend als nooit tevoren.

Wat een album vol erg goede tot fantastische songs! En ook nog eens afwisselend: van Beatles-achtige prachtnummers via de meer psychedelische insteek naar de harde garage rock. Je kan bijna alle nummers als toppers noemen, maar laat ik er een paar uitpikken. Tall Mann Skinny Lady, het rustiger The Singer, het hardere It's Over, het nog hardere briljante Feel, het ijzersterke The Faker, het uitstekende The Hand met dat fraaie intro en outro, het fantastische Susie Thumb / Don't You Want To Know? (Sue) & het intrigerende The Crawler. Sorry dat ik de rest niet heb genoemd. Inderdaad: Hallelujah! Is dit het White Album van Ty Segall of misschien zelfs van the 10's?

Niet het beste werk van Ty Segall maar man wat een fijn album is dit weer. En met 17 tracks worden we verwend, want hij had er, met een paar tracks erbij, bijna 2 albums van kunnen maken. Persoonlijk vind ik Slaughterhouse en Sleeper beter, maar die albums ken ik stukken beter, waardoor dat misschien nog kan veranderen. Waar dit niet aan gaat tippen is het absolute meesterwerk Fuzz - Fuzz, waarvan ik nog altijd op een vervolg hoop . Maar zoals gezegd, een heerlijk album en fijne toevoeging aan het Ty Segall oeuvre.

Op de één of andere manier kon ik jarenlang niet gegrepen worden door de muziek van Ty Segall. Het kwartje is nu wél gevallen en behoorlijk ook. Ik sluit mij dan ook volledig aan bij voorgaande reacties waarin men claimt dat 'Manipulator' een meesterwerk is. Nog net íets beter dan 'Sleeper', ook al geen misselijke plaat. Allerlei soorten songs (in alle kleuren van de regenboog) komen voorbij en dus is de vergelijking van west met 'The White Album' niet eens zo gek. Ty Segall kan op dit moment niets fout doen, want ook de recente plaat van White Fence is vol in de roos. 2013 bracht ons bovendien al de releases van 'Fuzz' en het eerder vermelde 'Sleeper'. Daarvoor begreep ik de Segall-aanbidding niet helemaal, maar na deze releases ben ik om. Hier kan je simpelweg niet omheen.

Leuk om te horen Marjet!

Dit album komt zowaar deze week binnen op 48 in de album top 100:
dutchcharts.nl - Dutch charts portal

(Let overigens niet op de nummers 1 en 2... )

Ik mag dit stiekem niet te goed vinden want dan moet ik straks dat imposante oeuvre door en dat gaat weer zo lang duren. Daarom 3,5. Maar eigenlijk een goeie 4.

?...Je zal maar al zijn goede platen moeten aanhoren...

check in ieder geval deze maar eens
Ty Segall Band - Slaughterhouse (2012)

Ik was tot nu toe vooral een live-fan van deze man - heb hem al meerder malen live gezien op Le Guess Who in Utrecht. Sterke podium presence, heerlijk meewiegend en springend op de fuzz golven van Ty en zijn band. Thuis gauw nog eens de platen beluisteren om na te genieten, maar dat viel altijd tegen. Het songmateriaal was nooit sterk genoeg; bleef gewoon niet hangen. Dit nieuwe album boeit over de hele linie. Ty demonstreert een breed pallet aan kwaliteiten en houdt de boel lekker afwisselend. Sixties pop, garage rock, waanzinnige gitaarsolo's... het komt allemaal voorbij. Gegoten in behapbare songs met kop en staart. Dat laatste klinkt negatief, maar in het geval Ty is het dat niet. Die paar dagen extra in de studio doen hem toch goed. Ook de teksten lijken meer memorabel dan voorheen. Heerlijke plaat. Samen met Slaughterhouse het beste dan ik van hem gehoord heb.

Als je het een goede 4 vindt, dan moet je die ook scoren, toch?

Nee, niet deze fucking discussie opnieuw.

Welke discussie?

Hé (willie): ben je er ook?

Dat was u al eerder opgevallen neem ik aan?

Ah ja, nu ik het terug zie. Mooie omschrijving!

Zeer evenwichtig album.
Niet te fuzzy zoals enkele voorgaande albums.
Niet te akoestisch zoals Sleeper
Maar een perfecte middenweg, met heerlijke, repetitieve riffs, eenvoudige solo's en zo af en toe goed doorrammen.
Steeds meer een van mijn favoriete artiesten aan het worden!

Waarom staat dit album nou weer niet op spotify
Weet iemand toevallig een andere manier om het online te luisteren?

Grooveshark

Sterke plaat trouwens. Ik kende nog geen andere muziek van Ty Segall, maar dit kan mij zeker bekoren. Voor een waardering moet ik nog wat vaker luisteren.