Ty Segall - Manipulator (2014)

Ty Segall is de onbetwiste koning der fuzz-rock. Mikal Cronin speelt bas in de band van Segall, Thee Oh Sees namen verschillende singles met Ty, en zo gaat het lijstje met artiesten die samen met Ty Segall hebben gewerkt maar door. En dat allemaal binnen (in grote lijnen) hetzelfde genre: psychedelica, beetje surf, veel rammelen maar vooral het gebruik van het distortion pedaal (de fuzzbox, vandaar de naam). En de beste man is productief. Dit is namelijk alweer zijn derde (!) album in twee jaar, en zijn 8e album sinds 2008, en dat allemaal pas op 27 jarige leeftijd (!!). Op Sleeper nog acoustisch, bij Fuzz op de drums en nu weer 'ouderwets' op de elektrische gitaar. En gezien de constant hoge kwaliteit van de voorgaande albums, belooft ook dit weer veel goeds.

En dat wordt waar gemaakt. En nog veel meer dan dat. Dit is misschien wel het beste album van Segall. Manipulator begint al meteen heerlijk met dat poppy orgeltje, de 'Beatlesque' zang en een heerlijk psychedelisch gitaar-loopje. En naarmate het nummer vordert komt er steeds meer geëxperimenteer, vooral door de spacy gitaar-geluiden. The Singer is een rustiger nummer, hoewel er nog voldoende fuzz op de gitaren achter blijft. Maar juist dit maakt het zo knap. Eigenlijk een ontzettend mooi, rustig pop-nummer wat door die smerige gitaren extra spannend blijft. Goed gezongen ook door Segall. Maar ook het ruige werk is nog terug te horen, bijvoorbeeld op It's over, volgend op The Singer. Een lekkere gitaar-solo in het midden, hoog tempo en fijne door beukende drums. Over drums gesproken: luister vooral naar de drum-solo in Feel, gevolgd door nog zo'n heerlijke gitaar solo. Misschien wel het hoogtepunt van het album. Of is dat toch The Clock, met misschien wel de meest geniale riff van het hele album op akoestische gitaar. Nee, 1 hoogtepunt er uit halen is gewoonweg niet te doen. Alle 17 nummers zijn goed, en ondanks de forse lengte van 55 minuten verveelt dit album geen moment. Sterker nog, zodra het album afgelopen wil je gelijk nog een keer.

Dit album is in 1 woord verslavend. Het biedt psychedelica, pop, raggende gitaren, drum solo's, en dat allemaal verpakt in korte nummers van maximaal 5 minuten. Zeventien nummers, maar allemaal even mooi en bijzonder. Na 3 dagen non-stop repeat ben ik er uit: dit is het beste album van Ty Segall.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Ik kan niets anders dan met de deur in huis vallen: Ty Segall heeft (voorlopig?) zijn meesterwerk gemaakt. Wat een geniale plaat is dit! Alle sterke punten uit zijn eerdere al zo goede tot geweldige werk komen hier samen op 2 LP's. Op Manipulator staan ijzersterke melodieën, prachtige psychedelische stukken, waanzinnige gitaarsolo's, hele mooie rustige songs met een 'bite' en overheerlijke garage-achtige rock. De hele band overtuigt als nooit tevoren. De diepe bas van Mikal Cronin, het katachtige drumwerk van Emily Epstein, de sterke gitaar van Charles Moothart en natuurlijk de distortion fuzzende gitaar van Ty. Zijn stem klinkt ook overtuigend als nooit tevoren.

Wat een album vol erg goede tot fantastische songs! En ook nog eens afwisselend: van Beatles-achtige prachtnummers via de meer psychedelische insteek naar de harde garage rock. Je kan bijna alle nummers als toppers noemen, maar laat ik er een paar uitpikken. Tall Mann Skinny Lady, het rustiger The Singer, het hardere It's Over, het nog hardere briljante Feel, het ijzersterke The Faker, het uitstekende The Hand met dat fraaie intro en outro, het fantastische Susie Thumb / Don't You Want To Know? (Sue) & het intrigerende The Crawler. Sorry dat ik de rest niet heb genoemd. Inderdaad: Hallelujah! Is dit het White Album van Ty Segall of misschien zelfs van the 10's?