Kate Bush - Lionheart (1978)

Helemaal mee eens!

Kate Bush is de missing link tussen cabaret en popmuziek.
Een soort van eigenwijze musicalster
Christine Daaé, het liefje van The Phantom of the Opera.
Haar liedjes zijn eigenlijk korte verhaaltjes, zeker op haar eerste albums.
Maar eigenlijk is Kate Bush niet Christine Daaé, maar juist The Phantom of the Opera.
Op het podium verbergt ze zich achter een masker, speelt ze een rol.
Vanwege een dodelijk ongeluk van een lichttechnicus verdween ze zowat 35 jaar van het toneel.
Na 35 jaar zou ze voor het grote publiek weer haar gezicht laten zien.
Plankenkoorts overwonnen?
Therapie?
Eigenlijk was ze na Lionheart toe om haar entree on stage te maken.
Lionheart klinkt rustiger en minder gejaagd als het debuut The Kick Inside, maar sluit hier wel perfect op aan.
Never For Ever vertoont alweer wat meer gekte.
Iets wat ze vakkundig verder ontwikkelt op The Dreaming, om vervolgens genadeloos toe te slaan met de A kant van Hounds of Love, en waarbij de B kant geld als verwerking van een ander trauma.
Het persoonlijk keerpunt van haar carrière kwam dus tussen Lionheart en Never for ever.
Vanwege haar besluit om niet meer op te treden, durfde ze meer te experimenteren, de keuze was namelijk al gemaakt om het live niet meer te gehore te brengen.
Lionheart is een veilige, iets wat tamme plaat, die wel degelijk gericht is om live uit te voeren.
De liedjes hebben over het algemeen minimale begeleiding, en zijn gericht op een publiek, welke netjes in hun stoel blijven zitten, en bij elk nummer na een stilte van 5 secondes luid gaan applauzeren.

Dit album kan niet tippen aan the kick inside maar ook lionheart is genieten.
Symphony in blue, wow, oh England my lionheart... Fantastisch.
In mijn ogen echt een prachtplaat.

Binnen een jaar forceerde EMI Bush om de opvolger van "The Kick Inside" uit te brengen, om op het succes van het debuut te kunnen voortborduren.

Dat werd "Lionheart", ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat een aantal songs voor dit album al op de plank lagen, want Kate had zo'n ongelooflijk druk jaar achter de rug, dat ze daarin nog tijd vond om 10 van dit soort superbe songs te schrijven.
Velen zien dit als een minder album, terwijl ik meer geneigd ben het als een tweeling album te zien.
Qua klasse doet het zeker niet onder voor haar debuut. Integendeel.

Op dit hele album wordt fenomenaal gezongen, een ware masterclass in vocale acrobatiek, waar menige zanger(es) nog wat van kan opsteken.

De sfeer all over heeft een jazzy karakter wat de nummers van een zekere tijdloze rijkdom voorziet.
De diversiteit is ook op dit album enorm, naast de genoemde, geniale jazzy nummers *"Simphony in Blue", "In search of Peter Pan", "In the warm room" en "Fullhouse" worden we ook getrakteerd op de nodige uptempo nummers als "Wow" en "Hammer Horror". Daarnaast nog wat Vaudeville : "Coffe Homeground" , ~~"Kashka from Bagdad" en zeker niet onvermeld mag blijven de uitmuntende titeltrack: "England my Lionheart", heel subtiel.

Dit album is a born evergreen en heeft de tand des tijds ruimschoots doorstaan!
Vele muzikale fijnproevers zullen dit album geregeld beluisteren en daar iedere keer weer verbaasd staan over de schoonheid van al het gebodene.

Diepe buiging voor La Bush!

Door Stranger Things was Kate Bush hotter dan hot en dat was te merken in de tweedehandszaken. Zo kwam ik niet lang na "de hype" de vinyl van deze Lionheart tegen en hoewel er geen songs op staan die ik reeds kende, was ik wel uitermate gecharmeerd door de hoes. Het blijft toch een intrigerende cover en wat misschien nog beter is, de songs zijn ook uitstekend! Afsluiter Hammer Horror is misschien wel mijn favoriete nummer (deels ook wel door het verhaal dat in de song zit), maar zo’n Oh England My Lionheart is ook wel gewoon geniaal. Tweede helft van de plaat is misschien net iets zwakker, maar dat kan ook wel gewoon zijn doordat Fullhouse, In the Warm Room, Kashka from Baghdad en Coffee Homeground tussen mijn twee favoriete nummers gepropt zitten. In ieder geval blijft Lionheart ook een album dat volgens mij nog niet alles heeft prijsgegeven. Het is pas recent dat ik bijvoorbeeld Don't Push Your Foot on the Heartbrake ten volle weet te waarderen. Die laatste strofe waar Bush uithaalt met die heerlijke grain op haar stem is geweldig. Ik merk daarentegen wel dat ik niet altijd in de mood ben voor haar stijl, de manier van zingen is me soms iets te scherp en toch... langs de andere kant is het wel een unieke stijl die ik tot nu toe alleen maar aan haar kan linken. Lionheart laat me in ieder geval erg veel zin krijgen in de rest van haar oeuvre. Met uitzondering van The Red Shoes uit 1993 lijkt ze ook - afgaande op de gemiddeldes hier op de site - gewoon erg kwalitatief te zijn doorheen haar carrière. Ik ben benieuwd!

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Kate Bush - Lionheart (1978) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Kate Bush - Lionheart (1978)
Kate Bush bracht slechts negen maanden na haar debuutalbum The Kick Inside haar tweede album Lionheart uit, dat maar matig enthousiast werd ontvangen, maar het is echt een uitstekend album

Het verhaal achter Lionheart van Kate Bush blijft een bijzonder verhaal. De Britse muzikante debuteerde aan het begin van 1978 met het album The Kick Inside en het werd een groot succes. Om dit succes te gelde te maken wilde haar platenmaatschappij snel een tweede album en dat album werd Lionheart. Het album verscheen slechts negen maanden na The Kick Inside en voerde een strijd die het niet kon winnen. De critici moesten niet veel hebben van het album en ook in commercieel opzicht voldeed het album niet aan de verwachtingen. Zegt het iets over de kwaliteit van Lionheart? Nee, wat mij betreft niet. Lionheart is een uitstekend album dat misschien wat meer tijd maar ook een veel beter lot had verdiend.

De albums van Kate Bush worden over het algemeen beschreven met flink wat superlatieven, maar de Britse muzikante maakte ook twee albums waarover de critici een stuk minder enthousiast waren. Het geldt voor het in 1993 verschenen The Red Shoes, het laatste album voor de comeback met Aerial in 2005, maar ook Lionheart, het tweede album van Kate Bush, wordt gezien als een van de zwakkere albums in haar oeuvre.

Ik begrijp op zich wel dat The Red Shoes minder hoog wordt ingeschat dan de meeste andere albums van de Britse muzikante. Het album klonk na een aantal wat spannendere albums behoorlijk conventioneel en niet alle songs zijn even sterk. Een slecht album vind ik het zeker niet, maar het is voor mij wel een album van momenten. Lionheart wordt hier en daar het zwakste album van Kate Bush genoemd, maar daar ben ik het absoluut niet mee eens.

Kate Bush brak helemaal aan het begin van 1978 door met de sensationele single Wuthering Heights en leverde een maand later haar debuutalbum The Kick Inside af. Het is een album met een selectie van de songs die de Britse muzikante vanaf haar vijftiende had geschreven. The Kick Inside liet, vooral door de bijzondere stem van Kate Bush, een volkomen nieuw geluid horen, dat terecht werd bejubeld door de critici en werd omarmd door een groot publiek.

Aan het eind van de jaren 70 werd het geld nog verdiend met albums en niet met concerten. Daarom besloot Kate Bush, mede door druk van haar platenmaatschappij, om voor haar eerste en lange tijd ook enige tour in het voorjaar van 1979 nog snel een tweede album op te nemen. Lionheart verscheen precies negen maanden na The Kick Inside en dat was ook voor die tijd erg snel.

De Britse muzikante had flink wat songs in voorraad en schreef ook snel wat nieuwe songs, maar Lionheart mistte een song van het kaliber van Wuthering Heights. Lionheart lag in muzikaal opzicht wel in het verlengde van The Kick Inside en sloot hier ook in vocaal opzicht op aan, waardoor het album werd gezien als meer van hetzelfde, maar dan minder goed en interessant.

Ik ontdekte Lionheart pas veel en veel later, maar had wel direct een flink zwak voor het album. Lionheart was natuurlijk niet zo’n sensationele verrassing als The Kick Inside, maar iedereen die beweert dat het album is gevuld met wat overbodige restjes van het debuutalbum heeft niet goed geluisterd naar Lionheart.

Ook Lionheart staat vol met hele sterke songs, die misschien wat minder hoog pieken dan de songs op The Kick Inside, maar als je een album kunt openen met Symphony In Blue, In Search Of Peter Pan en Wow ben je een hele grote. In muzikaal opzicht vind ik Lionheart, mede dankzij het randje prog, een zeer aansprekend album, waarop echt heel veel te ontdekken valt. En ook over de zang op Lionheart ben ik zeer te spreken. Ik vind de zang op het tweede album van Kate Bush vaak zelfs mooier dan de zang op haart debuutalbum, waarop ik de stem van Kate Bush scheller vind klinken.

Natuurlijk werd Lionheart veel te snel na The Kick Inside uitgebracht, waardoor het album alleen maar tegen kon vallen, maar luister onbevooroordeeld en zonder deze context naar Lionheart en je hoort een hoogstaand album van een unieke muzikante, die tijdens het opnemen van Lionheart pas net twintig jaar oud was. Lionheart staat nog steeds in de boeken als relatief zwak album, maar verdient wat mij betreft een herwaardering. Erwin Zijleman