Kate Bush - Lionheart (1978)

Op dit album staan zeker een paar juwelen. Het verbaast me dat de waardering zo ontzettend laag uitvalt hier !

tja smaken verschillen,van de kate bush cd's is dit
toch mn favoriet.

Tegenvallende opvolger van haar verpletterende debuut The Kick Inside, Kate maakt er hier een beetje een kitscherige toestand van. Met Wow, Hammer horror en het titelnummer heb je de hoogtepunten wel zo'n beetje gehad. Opvolger Never For Ever biedt weer een stuk beter niveau.

Niet te vergeten: het openingsnummer en het titelnummer. De stem is uitzonderlijk, de muziek sfeervol. Kate Bush, forever in my heart!

Blijft een mooie cd hoe oud hij ook wordt... Heerlijk om 's avonds bij te computeren..

De opvolger van 'The Kick Inside' is van grote kwaliteit.
'Symphony in blue' is hartverwarmend, 'Wow' vol emotie en 'Oh England My Lionheart' poëtisch om vingers van af te likken. In het geheel bekeken is de voorganger iets sterker, maar toch 4,5.

Het leek allemaal een beetje te snel te gaan, voor Kate. 'Lionheart' lijdt aan het 2e album syndroom. Mooi album, maar duidelijk minder dan de voorganger. Misschien was de druk op dat moment te hoog. Ze heeft zich duidelijk herpakt op 'Never forever' en dat heeft haar zoveel zelfvertrouwen gegeven dat ze daarna een aantal magistrale platen heeft gemaakt.

Op deze plaat hoor je al de experimentele wortels van haar latere 'The Dreaming' vind ik, en misschien dat nummers als Coffee Homeground zelfs voor the Dreaming te vreemd zouden zijn geweest. Wie the kick inside beter vindt, moet deze eens opnieuw beluisteren, er zitten echte weirde nummers in die haar genialiteit bevestigen.

Na het succesvolle debuut "The Kick Inside" kwam Kate, nog geen jaar later, met "Lionheart". De songs liggen in het verlengde van het debuut al zijn ze qua compositie nét niet zo sterk. Toch valt er wel weer heel wat te genieten zoals "Wow", "Don't push your foot on the heartbrake", "Kashka from Bagdad" het grappige "Coffee Homeground" en het beklemmende "Hammer Horror". Wat minder vind ik "The warm room" waarin Kate me wat gaat irriteren met haar stembuiginkjes. "Lionheart" is een goed album maar haalt het niveau van de overige Kate Bush albums nét niet.

Goede plaat van Kate. Weliswaar niet de beste, maar toch lang niet mis. De back-inlay van de cd is om van te smullen; Wat een prachtige vrouw!

Veel experinteler dan haar latere werk, maar er staan eventoch enkele prachtige liedjes op! peter pan en Oh England My Lionheart zijn mooie liedjes en het eerste nummer ook zeker. Kick inside haalt ie niet inderdaad, maar toch een plaat om regelmatig even op te zetten.

Mijn favo van Kate Bush, experimenteler, gevoeliger en simpelweg mooier dan haar andere, vaak wat popperige albums. Ik moest heel erg wennen aan dit album, maar hier thuis is dit nu een van de meest gewaardeerde albums ooit, goed om intensief naar te luisteren, als behangsel en voor bij het vrijen. "The more I think about sex, the better it gets!" Geldt ook voor dit heerlijke wonder album.

Sterk album van Kate Bush dat wel helemaal in het verlengde van haar debuut is en hierdoor niet meer verrassend, maar een prachtige zangeres blijft zij wel voor mij.
Hier staan wel veel sterke songs waaronder "Symphony in Blue", "Wow" en "Hammer Horror".

Het tweede album van Kate. Één van mijn favorieten, ook al wordt dit album gezien als een van haar minste.

Het intro, Symphony In Blue, is één van mijn favorieten van het album. Het lied is geïnspireerd op Erik Saties' Gymnopedies II.
In Search Of Peter Pan is een dromerig nummer over het kind zijn, aldus Kate.
De grootste hit van het album was Wow, geïnspireerd door een Pink Floyd nummer. Kate zingt over showbusiness, en alle moeilijkheden die daarbij komen kijken.
Don't Push Your Foot On The Heartbrake is persoonlijk, toch wel mijn favoriet op het album, na Hammer Horror. Patti Smith was de inspiratie voor dit nummer.
Oh England, My Lionheart is een nummer over een piloot dat is neergestort en stervende nadenkt over 'zijn' Engeland.
Fullhouse is een lied dat Kate autobiografisch noemt, het gaat over hoe moeilijk ze het vind om om te gaan met angst, paranoia en boosheid.
Iedereen die het In The Warm Room hoort weet wel waar het over gaat.
Kate kreeg inspiratie om Kashka From Baghdad te schrijven, toen ze een serie op TV zag over een klein dorp, waarin een oud huis stond waar twee mensen in woonden, die verder geen contact hadden met hun omgeving, en de mensen in het dorp wilden er graag achter komen wie zij waren.
Coffee Homeground gaat over een persoon die als de dood is om vergiftigd te worden, Kate kreeg hier inspiratie voor door een gekke taxichauffeur.
Het laatste nummer, Hammer Horror, gaat niet over de Hammer horror films studio's, als velen denken, maar over een acteur die de rol moet overnemen van een overleden acteur, en achtervolgd wordt door diens geest.

Een stuk minder als het excellente debuut. Daarom heeft het ook een lange tijd geduurd, voordat ik het kocht. Op vinyl.

Als ik sommige nummers hoor, zoals "In search of Peter Pan", staan de tranen bijna in mijn ogen, zo ontroerend mooi. een 4 omdat er ook enkele mindere nummers op staan, maar toch een pareltje.

Dit album laat mij een beetje in dubio, na het wonderschone Kick Inside.
Het voelt alsof Kate nog wat nummers had liggen, die in 1ste instantie niet goed genoeg waren, maar door het succes ineens bruikbaar bleken te zijn. Twee albums in 1 jaar, dan moet je wel van heel goede huize komen om daar allebei pareltjes van te maken.

In mijn ogen is dit album dan ook geen parel, maar eerder de B-kant van The Kick Inside....wat niet onverlet laat dat de som der delen toch heel wat moois oplevert. Zoals sommige B-kanten van singles mooier waren dan de A-kant.

A symphony in Blue vind ik een matige opener van dit album, teveel mainstream en kan me niet grijpen.
In search of Peter Pan is heel mooi en een onderwerp wat aansluit bij de feerieke sfeer die Kate kan oproepen bij de luisteraar.
Wow is een nummer waarin ik Kate al kan zien hupselen tussen de rookblazers door tijdens het refrein; wowooowooowowoow.
Don't push your Foot...roept bij mij het gevoel op dat de stem van Kate hier niet echt tussen past bij de toon & drive van het nummer.
Oh England my lionheart, sfeervol en doet door de harpsichorde wat middeleeuws aan.
Fullhouse, een van de mooiere nummers van het album, maar staat ook ws. het dichts bij haar.
In the warm room, leuk tussendoortje (letterlijk en figuurlijk in deze dan)
Kashka is een nummer waar wat gebeurt i.t.t de opener van dit album.
Coffee Homeground is het nummer wat het meest buitenissig is op dit album en heeft voor mijn gehoor raakvlakken met Kurt Weill.
Hammer Horror is een prachtige afsluiter van een album dat mij niet zo geheel weet te overtuigen als haar debut klassieker.

Ja, zou je denken? Het kan heel goed hoor, dat ze van The Kick inside nog wat op de plank had liggen en dat Bush toen, vanwege het succes van die cd, dat snel op een opvolger heeft gezet.

Ik word op Lionheart altijd weer vooral getroffen door de serene, mystieke sfeer die er van uit gaat.

De cd is veel rustiger dan The kick inside, rockt eigenlijk niet (op Don't push your foot on the heartbreak en Hammer horror na) maar, je waant je wel volledig in het enigszins mistige Engels platteland. Een echt country life gevoel.

En juist vanwege dit, wil je haar nog wel eens uit de cd-kast pakken, een prima cd voor bepaalde momenten. Een prachtige vrouw overigens destijds, als je kijkt naar de achterkant van de hoes. Past helemaal bij de sprookesachtige omgeving die Bush zelf heeft opgeroepen.

Een mooie opvolger van Kate Bush, die uiteraard ondergeschikt is aan haar debuut, maar die ik persoonlijk niet zo gehaast vind klinken als sommige mensen beweren. De eerste vijf nummers klinken alle vijf erg goed, zeker als je bedenkt dat Kate het in deze periode erg druk had met The Kick Inside en dit album echt razendsnel is opgenomen. Dit album voelt toch nog als een album waar gevoel in zit.

Het mooie openingsnummer "Symphony in Blue" heeft echt een goed refrein en is beter dan openingsnummer "Moving" van de voorganger. Het verreweg mooiste nummer op deze CD is "In Search of Peter Pan", die het heeft over Kate als verdrietig kind. Het refrein is prachtig, helaas gaat het nummer aan veel mensen voorbij omdat het voelt als een herhaling van haar eerdere piano nummers. Het is hier inderdaad wel jammer dat ze hier niet iets meer tijd voor had om te perfectioneren. Je moet toch van haar fantasiewereld houden terwijl ze verdrietig en hoopvol zingt: "When I am a man/I will be an austronaut/And find Peter Pan"

Opvolger "Wow" begint met geluiden die me vreemd genoeg doen denken aan de onderwater wereld van Donkey Kong? Het klinkt soortgelijk. Grappige teksten en een goed refrein maken dit een standout track. Het harde "Don't push your foot on the heartbrake" is op het eerste gehoor niet zo goed, maar is uiteindelijk toch op het zelfde niveau als de andere eerste 4 nummers. Het prachtige ballad "Oh England, my lionheart" heeft net als bij haar debuutalbum te maken met dromerige teksten en mooie melodieën en sluit de eerste helft van dit album geweldig af.

De reden dat dit album minder goed is als haar debuut is omdat haar debuut doorzette met goede nummers, terwijl de tweede helft van Lionheart helaas simpelweg niet zo interessant is. De stem van Kate blijft ongekend zuiver maar de nummers liggen niet op het niveau van haar vorige nummers. Het vreselijke "Coffee Homeground" voelt ook niet gepast op dit album en afsluiter "Hammer Horror" doet het helaas niet zo voor mij.

Vond dit wel een tegenvaller na the kick inside. Vond ze waarschijnlijk zelf ook want daarna ging het roer (gelukkig) om. Toch vind ik Hammer Horror nog een van haar beste songs

De clip van Hammer Horror is geweldig.
Choreografie wat nu nog steeds hoge ogen zou scoren.
Weer eens bewijst Kate Bush meer te zijn dan alleen zang (en die is al fenominaal).
Het totaalplaatje is nog eens de overtreffende stap.

Ik las ergens dat Kate in het nummer Wow, de sound van Pink Floyd een beetje wilde nabootsen. Het is me nog niet opgevallen, maar ik zal er eens op gaan letten.

Het is eigenlijk wel tekenend dat sommigen ietwat teleurgesteld in deze plaat zijn. Dat zegt wel iets over de kwaliteit van Kate Bush' andere platen, en vooral voorganger The Kick Inside, waar veel mee vergeleken wordt.

Ik denk dat menig andere zangeres graag een album als Lionheart zou willen uitbrengen. Wat betreft de vergelijking met haar debuut, ik zie dat toch minder duidelijk. De sfeer is op deze plaat heel anders. Een hele rustige pianoplaat met een hoofdrol voor Bush' lenige stemgebruik. Er is eigenlijk weinig op aan te merken.

'Coffee Homeground' valt wat uit de toon, maar vind ik los daarvan geen slecht nummer.

Klopt, van Kate Bush ben ik nog geen album tegen gekomen die de moeite niet waard is. Dit jl. nog eens uitgebreid geluisterd en van mij mag er wel een halfje bij. Het moge duidelijk zijn dat ik best wel muzikaal verwend ben door mevr. Bush. In die zin prefereer ik liever albums van een artiest die dan niet buitensporig is met het uitbrengen van albums, maar wat er dan vrijgegeven wordt van zulks een kwaliteit zijn dat het geen overbodige luxe is om ze allemaal in huis te halen. Kate Bush is van een zeldzame klasse.

Uitschieters staan hier niet echt op vind ik, maar het album is wat evenwichtiger en volwassener dan het debuut. Daarop staan naar mijn mening een paar serieuze draken maar de beste nummers van The Kick Inside hebben een magie die Katie later nooit meer in die mate heeft opgewekt.

er staan geen echte positieve uitschieters op zoals op haar debuut; ik kan haar stem hier niet goed luchten. hounds of love blijft mijn favouriet.

Wat raar dat Full House zo weing stemmen krijgt. Lekker apart nummer juist, favoriet van me.

Dit album wordt veel minder goed beoordeeld dan the kick inside, maar persoonlijk vind ik het juist nog een stukje beter. Hoewel echte hoogtepunten als moving & Wuthering heights ontbreken, is het niveau hier zeer constant. De serene, licht surrealistische sfeer in combinatie met de kleinburgerlijke teksten van kate zorgen voor voldoende spanning. Zit bijzonder dicht bij de 4.5*, maar het duo the dreaming/hounds of love is toch net een stukje intrigerender,

Lionheart wordt vaak gezien als de tegenvallende opvolger van "The Kick Inside". Zoals ik in mijn vorige bericht ook al zei, ben ik het daar niet mee eens. Hier is voor mij duidelijk sprake van een artieste die flink in de lift zit. In tegenstelling tot de beter gewaardeerde voorganger is de tienerromantiek hier nagenoeg verdwenen.
-
Dit album laat vooral een artiest horen die duidelijk naar haar eigen stijl op zoek is. Een tweetal nummers laat blijken dat ze erg dicht in de buurt komt. “Blue In Symphony” introduceert al enkele thema’s die een paar albums verder zouden terugkeren. Haar angst voor de dood zou later leiden tot de magische tweede helft van "Hounds of Love". "Coffee Homeground" doet, met zijn hyperkinetische instrumentatie, al een beetje denken aan het openingsnummer van” The Dreaming”
-
Ondanks al deze voorbodes ligt dit album qua stijl toch nog het meest in het verlengde van haar debuut. Net als bij de kick Inside hebben deze nummers een kleinburgerlijk, pastooraal sfeertje. Beste voorbeeld is "Oh Engeland My Lionheart". Het nummer lijkt opgenomen onder het genot van een Engels ontbijtje: gekookt ei, worst en bacon. Uitbuiken in de achtertuin en wegdromen in een geschiedenisboek. Ogenschijnlijk zorgeloos leven.
-
Wat wel duidelijk aan dit album opvalt, is de centrale, leidinggevende rol van de piano. "In search of Peter Pan" is bijvoorbeeld zo’n nummer waar het pianospel het skelet vormt. Op in the warm room is dit nobele instrument zelfs de enige instrumentale begeleiding. Geen probleem! Kate Bush heeft niet per se instrumentaal geweld nodig om indrukwekkend te zijn.
-
Wow hoorde ik voor het eerste op de soundtrack van GTA Vice city. Samen met Wuthering Heights de enige nummers van Kate Bush waarbij ik nostalgische gevoelens koester. Heerlijke synthesizermelodie ook. In Wow lijkt Kate Bush een wantrouwen tegen de showbizzindustrie ten toon te spreiden.
-
"Kashka from Bagdad" is een zeldzaam politiek statement van deze dame. Een positief getint beeld van een homo-stel in Bagdad, dat was in de jaren 70 verre van standaard. Een sympathiek gebaar van Kate. Nog belangrijker, het is ook nog eens een van de sterkere nummers op dit album.
-
Hammer Horror lijkt in eerste instantie een ode aan de studio die in de jaren 50 en 60 enkele klassieke horrorfilms afleverde. Het gaat echter over een acteur die de hoofdrol van een goede vriend afpakt. De Schuldgevoelens komen het hoofdpersoon in zijn slaap opzoeken. Het is een van de beste nummers op dit album,met name door het leuke spanningsveld tussen de slepende coupletten en de luchtige refreinen. De gong die het nummer, en daarmee ook het album, afsluit is een prachtig detail.
-
Kortom, Lionheart is zoveel meer dan slechts de opvolger van the kick Inside. Kate groeit als muzikant, maar ook als tekstenschrijver. Angsten worden onder ogen gezien en de aandachtige luisteraar hoort al iets van de richting die Kate Bush in de toekomst op zou gaan.

mijn 2de plaat die ik nog maar van kate bush geluisterd heb na haar prachtige debuut the kick inside en wat is dit alweer een fantastische plaat! ongelooflijk ook dat ze 2 van die meesterwerken in een jaar wist uit te brengen. ik vind deze plaat nog wel redelijk in een lijn liggen met het debuut wat denk ik vooral komt door het heerlijke (hoge) stemgeluid van kate. mijn favorieten zijn: symphony in blue, wow en don't push your foot on the heartbrake.

kate bush