Sólstafir - Ótta (2014)

En nog een laattijdig oordeel mijner hand...

Sólstafir is een merkwaardige groep van Ijslandse komaf, waarbij sfeer het codewoord bij uitstek vormt. Behalve Björk en Sigur Rós, zullen weinigen waarschijnlijk nog een derde Ijslandse band kunnen noemen… Wat ik wel kan zeggen, is dat Sólstafir ongetwijfeld het hoogste vikinggehalte belichaamt. Met een zanger die met een rotsvaste hardheid in de stem de woeste baren van het Scandinavische atmosferische hardrocklied temt en een instrumentaal collectief dat de regionen van post-rock tot post-metal verkent, kan je deze conceptplaat vele karakteristieken van ‘die typische Scandinavische stijl’ toekennen. Vergeet even de Noorse black-metal satanisten van Mayhem of de 70s progrock van Opeth van tegenwoordig, want hier ervaar je de kille winden en desolate vlaktes die de hoes van Ótta al doet aanvoelen. Dit is niet zozeer metal, maar laat ons zeggen, Kscope zou er pakweg het etiket ‘Heavy Atmospheric Post-Prog’ voor bedenken. Gevestigde waarden als Isis of Cult of Luna zijn voor de hand liggende vergelijkingen, maar dit is toch best anders. Agalloch, Enslaved en Alcest passen al beter. Ótta verkent een etmaal: het concept is gebaseerd op een oud Ijslands systeem om de tijd bij te houden. Het geheel begint en eindigt om middernacht en de acht nummers verkennen periodes van een drietal uur. ’s Nachts voel je de duisternis en bij het ochtendgloren voel je middels de neergezette sfeer de zon opkomen. Het schemerdonker op het einde van namiddag en bij aanvang van de nacht luidt dan weer een killere, akelige passage in. Moeilijk om er aparte nummers uit te halen, want je weet vaak niet wanneer ze beginnen of eindigen. Het album is een trip, waarbij je, zoals wel vaker bij een eerste luisterbeurt, weinig kan differentiëren en het concept beschouwt als een doorlopende reis door dag en nacht, door licht en donker. Hoewel bloedmooie zachte passages worden afgewisseld door best wel indrukwekkende stukken die minutenlang opbouwen en het haar op je vel doen tintelen, kan ik het soms niet laten om te grinniken bij dat grappige taaltje. In zekere zin wil je echt begrijpen wat de man zingt, want anders lijkt het op een absurd klankbord van kreten. Dit is misschien niet Sólstafir’s sterkste plaat, maar wordt in andere persschrijfsels wel beschouwd als een toegankelijke en dat kan ik bijtreden.