Albert King - Born Under a Bad Sign (1967)

Must have cd lijkt me. Zelden is blues zo goed geregistreerd als op deze cd. Soepele chicago blues met geweldige blaas partijen, geweldig gitaarspel.
Als je linkshandig een gibson flying V bespeeld en ook nog pijp rookt ben je mijn held

echt een geweldige cd. een super blues cd, inderdaad een must have

Een van de beste platen van Albert King , zo niet zijn beste !
Een klassiek geworden blues cd van deze fantastische gitarist en zanger.
Beruk en Korenbloem , hoe houden wij deze klassieker onder de aandacht ?
Zelfs voor niet fervente bluesfans ; inderdaad een MUST HAVE !

zijn beste George...zijn beste George

Okee , Harald , zijn beste ! ! !

Geweldige album van 'de andere King' of the Blues.

Hoewel alle nummers van andere hand zijn, zijn het deze versies van Albert op dit album die later door vele bands " nagespeeld " zouden worden.

Voorbeelden ?
Allereerst natuurlijk de titelsong door Cream,

Oh Pretty Woman door John Mayall & ther Bluesbreakers ( incl. Clapton)

the Hunter door Blue Cheer,

Laundromat Blues door Rory Gallagher.

Een heel invloedrijk album dus.
Albert's solo's op deze plaat zijn trendsettend ( geweest),

maar volgens mij zijn ook de begeleiders debet aan de kwaliteit van deze plaat: wie dat zijn?

Wel: Dde volledige Booker T & the MG's, de Stax-huisband to begin with,
The Memphis Horns, ook een vaste waarde uit de Stax stal.
En op piano? Wat dacht je van Isaac Hayes ?!

Die gasten kun je inderdaad wel om een boodschap sturen. Steve Cropper, Duck Dunn natuurlijk, maar vooral Al Jackson. Magistrale drummer. En, om ff te zeuren, ik vind dat toch wel een band die niet de erkenning krijgt die zij verdient. Met de MG's als back-up kun je niet fout gaan imo. Zo volledig in dienst van de uitvoerende....
Oh, en dan zou ik bijna de Memphis Horns te kort doen, die hebben voor mij persoonlijk menig album compleet gemaakt.
Maar natuurlijk, boven alles verheven, dat heerlijke gitaarspel van King. Genieten en een wereldplaat.

Doorleeft speelt Albert King haast snauwend op zijn gitaar om roggelend de mooiste vocalen naar buiten te brengen. Voor mij een opvallende verschijning binnen het Stax-label, maar niettemin een bijzonder fijne verschijning. Voor mij een absolute bluesheld.

De blues zoals de blues hoort te klinken! King is op deze plaat de echte "koning" der koningen en dat komt zeker door de stuwende begeleiding van Booker-t and the MG's. Laatst in de Melkweg gezien en een goed voorbeeld van hoe het wel moet. Overigens is funky uitvoering van Crosscut Saw op I wanna get funky ook zeker de moeite waard. Lang leve Fuzz en de flying-V.

Zie hem gaan dan

Wat een held inderdaad, en wát een heerlijke cd. Blues zoals blues moet zijn!

4,5*

En Born Under A Bad Sign was ook een vaste waarde in de live set van Paul Butterfield , die het nummer ook opnam voor z'n derde LP The Resurrection Of Pigboy Crabshaw.

De John Mayall uitvoering van Oh Pretty Woman is natuurlijk wel met de nog piepjonge Mick Taylor opgenomen ........ ( staat op Crusade ! )

En bij The Hunter denk ik liever aan Free ......

Verder ben ik het natuurlijk helemaal met je eens ........

Dit is mijn eerste post op MuM !
Geweldig album inderdaad.
Alleen de twee laatste tracks vind ik minder.
Mijn favorieten zijn Personal Manager en -waarom niet?- I Almost Lost My Mind. Origineel van Ivory Joe Hunter.
Ach, in feite zijn het stuk voor stuk pareltjes.
En dan die bezetting !
They don't make 'em like this anymore.

Volledig eens met Oldfart.

Schitterende plaat, en eigenlijk een must voor elke bluesliefhebber.

Deze plaat is een ware mijlpaal in de bluesgeschiedenis. "Born Under a Bad Sign" is wat mij betreft de beste plaat van een van de drie Kings of the Blues, Albert King. Als je het wel beschouwd is Albert King een opvallende verschijning: strak in driedelig kostuum, pijprokend en een Gibson flying V gitaar om zijn nek. Een echte bluesheld als het aan mij ligt. Zijn stem is warm en diep, en zijn gitaarspel is herkenbaar uit duizenden. Scherp, venijnig, puntig en to the point. Er zijn maar weinig bluesgitaristen die de kunst van het weglaten zo goed beheersen als Albert King. Met uitsluitend strikt noodzakelijke licks en solo's is Albert King in staat om zijn punt te maken. Louter sterke songs op dit album. Albumopener en titelsong is een klassieker en gecovered door elke artiest die pretendeert de blues een warm hart toe te dragen. Het origineel wordt mijn inziens zelden overtroffen. Dat gevoel overheerst bij deze plaat; velen hebben geprobeerd de blues te preken, maar slechts een selecte groep is daarin echt geslaagd. Albert King is daar een van! Deze plaat ademt blues van begin tot eind.

En die Flying V dan ook nog eens linkshandig bespeeld en besnaard als een gewone rechtshandige gitaar, dus met de hoogste snaar boven en de laagste onder. Dan was Jimi toch maar een watje ......

Al zag Albert er uit als een gezellige oom, hij had een even grote reputatie als een sjacherijnig stuk vreten als Howlin' Wolf.
Jack Bruce vroeg hem eens om een nummer in te spelen ( in de 80s ). Hij kreeg meteen een bak stront over zich heen omdat Cream het gewaagd had BUABS op te nemen ( terwijl uit studio logs gebleken is dat de Cream opnames eerder plaats vonden ) en King eiste een belachelijk bedrag als honorarium voor de in te spelen track omdat hij er nooit royalties voor gekregen had ( terwijl hij dus helemaal de komponist niet is ). Bruce vroeg dus die andere Albert ( Collins ) maar ..........

Één van de betere Blues-platen van zijn tijd. Heerlijke muziek, prachtig spel van Mr. King en zijn zang is ook zeer goed. Een klassieker in het genre.

Opgenomen voor het Stax-label met Booker T. and the MG's en the Memphis Horns. Een zeer goede moderne bluesplaat, die iedere liefhebber van dit genre een keer gehoord moet hebben. Ik dacht dat dit album eigenlijk een singles-compilatie is (hoop dat mijn geheugen nog een beetje intact is), maar het maakt op mij een zeer samenhangende indruk. Ik heb een vinylexemplaar, dat gegarandeerd nog wel eens uit de hoes zal komen.

Helemaal mee eens, ik hou over het algemeen erg van zo'n 'less is more' aanpak. Er zit ook heel veel swing in de muziek, daar zal de begeleiding wel voor iets tussen zitten. Is eens wat anders dan 'kale' blues met enkel gitaar en zang ook.

As the Years Go Passing By is mn favoriet.

Is het Blues, of is het Soul...??
Het ritme en de gitaar riffs zijn duidelijk blues, de blazers sectie (The Memphis Horns) geven dit album echter wel een behoorlijke soul lading mee en dan zijn de pianisten niemand minder dan ofwel Booker T. Jones (Booker T. & The M.G.'s) of Isaac Hayes en dat alles onder supervisie van Jim Stewart en uitgebracht op het Roemruche Stax Label.
Laten we het er maar op houden dat het het beste is van 2 werelden. Waarbij de nadruk dan wel licht bij de Blues en in die zin het dus ook een Blues album is. Een album van ongekende klasse en behoort zeer zeker tot het betere in het genre, maar voor de Soul liefhebber is dit eigenlijk ook verplichte kost al was het alleen maar omdat op dit album zo goed te horen is dat de symbiose tussen Blues en Soul eigenlijk helemaal niet zo ver weg is. Hedendaagse artiesten als Raphael Saadiq, Ellis Hooks, Patrick Lehman en de comeback van Charles Walker borduren vrolijk verder op wat Albert King ruim 45 jaar geleden al deed.

5* Omdat het een schitterend album is en om de historische waarde van dit album.

Overigens kan ik iedereen aanraden de heruitgave uit 2013 aan te schaffen voor de 5 bonus tracks. Niet eerder uitgebrachte alternate takes van Born Under a Bad Sign, Crosscut Saw, The Hunter, Personal Manager en een lekkere instrumentale Jam.

Supergave cover!!!
Verder praten we hier over een plaat die van begin tot eind steengoed is. Niet helemaal mijn stijl/smaak, maar toch verschrikkelijk goed!

"Oh, Pretty Woman" herkende ik uit mijn hiphop-periode. Wu Tang Clan en Cypress Hill hebben namelijk een sample uit dit nummer gehaald in de tracks "Protect Ya Neck", respectievelijk "Hand On the Glock". Een liefhebber zal dit heiligschennis vinden, maar ik vind het leuk dat ik de bron van deze samples tegen ben gekomen!

Tja, dit is natuurlijk een goede plaat met prima solo's, sterke composities en een ideale begeleidingsband, maar op de een of andere manier hoor ik hier de "klassiekheid" toch niet aan af. Ik vind het vooral een lekkere plaat, soepel bewegend en met een warm en ademend geluid, maar de kwalificatie van "one of the very greatest electric blues albums of all time" (All Music Guide, 5*) zou ik hierop toch niet van toepassing achten, daarvoor is het voor mij meer ambachtelijk dan gedreven en knallen er voor mij te weinig nummers uit (om nog maar te zwijgen van dat desastreuze slotnummer inclusief oubollige saxsolo waar King doorheen gaat lopen mummelen). De Stax-remaster uit 2013 is zeker de moeite waard vanwege het zoals gezegd warme en ademende geluid (hoewel Crosscut saw een enigszins rare mix met de zang vèr naar achteren heeft, maar misschien was dat oorspronkelijk ook al zo), maar de bonustracks voegen voor mij niet zoveel toe (met uitzondering van de alternate take van Personal manager vanwege het afwijkende arrangement). En natuurlijk leuk om de originelen te horen van de nummers die in andermans versies bekender werden. Ik blijf dit album nog wel even proberen, maar vooralsnog is de echte vonk nog niet overgesprongen.

Fijne plaat hoor, hier durf ik gerust een halfuurtje voor vrij te maken (en nog wat meer ook).

Albert King bespeelt zijn gitaar, en tegelijk ook het luisterende oor, want zijn gitaarsolo's zijn een delicatesse. Het doet me af en toe aan John Lee Hooker denken, nog zo'n ouwe held.

Bovendien is zijn stem (doorleefd en wat rauw van de whisky en andere drank, zoals het hoort) ook een pluspunt. Als je daar dan nog 'ns de straffe begeleidende band bij optelt, kom je logischerwijs tot een hoge eindscore.

4 sterren

Hoe deze man soleert is me een partijtje fantastisch, zeg! Enorm smaakvol, wat dat betreft inderdaad een delicatesse. Sowieso een erg fijn plaatje.

Met recht een bluesklassieker te noemen, strak gitaarspel en de warme zang mag er ik ook zijn. Albert is niet voor niks één van drie koningen uit de blues ( met Freddie en BB). En dan nog eens de schitterende versies van Born Under a Bad Sign en Oh, Pretty Woman, later natuurlijk ook nog bekend geworden van andere artiesten.

Ik zocht dit album op in het boek 1001 Albums en kwam tot de ontdekking, dat die er niet in staat! Dit is toch één van die blues albums die daar in zouden moeten staan. Een verzameling singles bij elkaar(heartofsoul schreef dit al), waardoor er geen opvulsel op staat. Volgens Gary Moore is Albert King de King of the Blues. Prachtige hoes trouwens ook.

Gisteren kwam ik 'm op CD tegen en ik kon 'm niet laten liggen. De hoes is inderdaad prachtig. Maar de muziek ook. Wat een coherente plaat voor een verzameling singles is dit. En de bonus tracks verlengen het luisterplezier alleen maar. Blues heeft niet mijn eerste voorkeur maar om deze plaat kan ik niet heen. Een echte aanwinst. Albert King was een hele grote, letterlijk en figuurlijk.

De combinatie Stax / Blues werkt ontzettend goed. De zang en leadgitaar van Kinv sluiten naadloos aan op de lichte funk van Booker T & The MG's (en Memphus Horns).

Voor een plaat die wordt gezien als één van de belangrijkste (electrische) bluesplaten ooit, vind ik het stemgemiddelde wat magertjes, maar soit.

Blues en Stax! Een gouden combinatie!
En dan die dwarsfluit in I Almost Lost My Mind (pre-Tull en pre-Marshall Tucker). Dat soort nuances en details maken oude(re) muziek zoveel meer genietbaar dan nieuwe muziek.

Vandaag weer op de "headset" geluisterd maar wat een heerlijke plaat blijft dit, had niet gestemd maar deze verdient natuurlijk ***** Personal Manager (als bonustrack) vind ik fantastisch