Albert King - Born Under a Bad Sign (1967)

Doorleeft speelt Albert King haast snauwend op zijn gitaar om roggelend de mooiste vocalen naar buiten te brengen. Voor mij een opvallende verschijning binnen het Stax-label, maar niettemin een bijzonder fijne verschijning. Voor mij een absolute bluesheld.

Deze plaat is een ware mijlpaal in de bluesgeschiedenis. "Born Under a Bad Sign" is wat mij betreft de beste plaat van een van de drie Kings of the Blues, Albert King. Als je het wel beschouwd is Albert King een opvallende verschijning: strak in driedelig kostuum, pijprokend en een Gibson flying V gitaar om zijn nek. Een echte bluesheld als het aan mij ligt. Zijn stem is warm en diep, en zijn gitaarspel is herkenbaar uit duizenden. Scherp, venijnig, puntig en to the point. Er zijn maar weinig bluesgitaristen die de kunst van het weglaten zo goed beheersen als Albert King. Met uitsluitend strikt noodzakelijke licks en solo's is Albert King in staat om zijn punt te maken. Louter sterke songs op dit album. Albumopener en titelsong is een klassieker en gecovered door elke artiest die pretendeert de blues een warm hart toe te dragen. Het origineel wordt mijn inziens zelden overtroffen. Dat gevoel overheerst bij deze plaat; velen hebben geprobeerd de blues te preken, maar slechts een selecte groep is daarin echt geslaagd. Albert King is daar een van! Deze plaat ademt blues van begin tot eind.

Is het Blues, of is het Soul...??
Het ritme en de gitaar riffs zijn duidelijk blues, de blazers sectie (The Memphis Horns) geven dit album echter wel een behoorlijke soul lading mee en dan zijn de pianisten niemand minder dan ofwel Booker T. Jones (Booker T. & The M.G.'s) of Isaac Hayes en dat alles onder supervisie van Jim Stewart en uitgebracht op het Roemruche Stax Label.
Laten we het er maar op houden dat het het beste is van 2 werelden. Waarbij de nadruk dan wel licht bij de Blues en in die zin het dus ook een Blues album is. Een album van ongekende klasse en behoort zeer zeker tot het betere in het genre, maar voor de Soul liefhebber is dit eigenlijk ook verplichte kost al was het alleen maar omdat op dit album zo goed te horen is dat de symbiose tussen Blues en Soul eigenlijk helemaal niet zo ver weg is. Hedendaagse artiesten als Raphael Saadiq, Ellis Hooks, Patrick Lehman en de comeback van Charles Walker borduren vrolijk verder op wat Albert King ruim 45 jaar geleden al deed.

5* Omdat het een schitterend album is en om de historische waarde van dit album.

Overigens kan ik iedereen aanraden de heruitgave uit 2013 aan te schaffen voor de 5 bonus tracks. Niet eerder uitgebrachte alternate takes van Born Under a Bad Sign, Crosscut Saw, The Hunter, Personal Manager en een lekkere instrumentale Jam.

Supergave cover!!!
Verder praten we hier over een plaat die van begin tot eind steengoed is. Niet helemaal mijn stijl/smaak, maar toch verschrikkelijk goed!

"Oh, Pretty Woman" herkende ik uit mijn hiphop-periode. Wu Tang Clan en Cypress Hill hebben namelijk een sample uit dit nummer gehaald in de tracks "Protect Ya Neck", respectievelijk "Hand On the Glock". Een liefhebber zal dit heiligschennis vinden, maar ik vind het leuk dat ik de bron van deze samples tegen ben gekomen!

Tja, dit is natuurlijk een goede plaat met prima solo's, sterke composities en een ideale begeleidingsband, maar op de een of andere manier hoor ik hier de "klassiekheid" toch niet aan af. Ik vind het vooral een lekkere plaat, soepel bewegend en met een warm en ademend geluid, maar de kwalificatie van "one of the very greatest electric blues albums of all time" (All Music Guide, 5*) zou ik hierop toch niet van toepassing achten, daarvoor is het voor mij meer ambachtelijk dan gedreven en knallen er voor mij te weinig nummers uit (om nog maar te zwijgen van dat desastreuze slotnummer inclusief oubollige saxsolo waar King doorheen gaat lopen mummelen). De Stax-remaster uit 2013 is zeker de moeite waard vanwege het zoals gezegd warme en ademende geluid (hoewel Crosscut saw een enigszins rare mix met de zang vèr naar achteren heeft, maar misschien was dat oorspronkelijk ook al zo), maar de bonustracks voegen voor mij niet zoveel toe (met uitzondering van de alternate take van Personal manager vanwege het afwijkende arrangement). En natuurlijk leuk om de originelen te horen van de nummers die in andermans versies bekender werden. Ik blijf dit album nog wel even proberen, maar vooralsnog is de echte vonk nog niet overgesprongen.