Howlin' Wolf - Moanin' in the Moonlight (1959)

Chester Burnett heeft een stem die door je ziel snijdt als een mes door de boter. Zijn naam Howlin' Wolf doet hij dan ook eer aan. Op "Moanin' in the Moonlight" krijg je precies wat de titel suggereert. Rauwe doorleefde blues gezongen met hart en ziel als een wolf die huilt bij maanlicht. Persoonlijk vind zijn tweede plaat iets sterken, maar op "Moanin' in the Moonlight" staan zeer sterke nummers als "Smokestack Lightnin'", "Evil", "Moanin' for My Baby" en "I Asked for Water (She Gave Me Gasoline)". Puurdere blues is bijna niet denkbaar. Hier moet je niet naar luisteren, dit moet je beleven!

Dit is niet een album zoals we dat tegenwoordig opvatten (een aantal al dan niet samenhangende nummers die min of meer tegelijkertijd worden opgenomen met de bedoeling ze samen uit te brengen), maar een verzameling van tien A-kantjes en twee B-kantjes van singles die tussen 1951 en 1958 werden opgenomen. Ik heb dit album op de 2-for-1-uitgave van MCA (copyright 1986), en er van uitgaande dat de losse albumuitgaves hetzelfde geluid hebben is het geluid hier een stuk primitiever dan op latere geremasterde releases. Het nadeel daarvan is dat er soms flink wat ruis op de opnames zit (hetgeen vooral via de koptelefoon opvalt), maar het voordeel is dat de nummers lekker hard en fel klinken.
        Wat de muziek betreft, essentieel is natuurlijk Wolfs unieke en briljante stem, maar het valt me toch ook elke keer weer op hoe effectief het is dat hij de gitaarbegeleiding van het standaard-blues-akkoordenschema (of althans één van de standaard-schema's) van drie (E-A-B of welke vergelijkbare serie dan ook) terugbrengt tot één akkoord, zoals te horen op Moanin' at midnight en Smokestack lightnin' (mijn persoonlijke favoriet) – misschien een simpele truc, maar het geeft de muziek vaak een geweldige spookachtige dimensie (Somebody in my home!). En I asked for water (she gave me gasoline) hoort toch zeker thuis in de top-10 van meest fantastische songtitels aller tijden.
 

Chester Arthur Burnett, beter bekend onder zijn naam artiestennaam Howlin’ Wolf, is het figuur van de rauwe Chicago blues. Net als veel andere belangrijke muzikanten binnen de totstandkoming van de blues groeide hij op in de Mississippi delta. Zijn ouders scheiden al toen hij nog maar 1 jaar oud was en als kind werd hij door zijn moeder uit huis gezet, omdat hij weigerde mee te helpen in de landbouw. Ook bij zijn oom was het geen plezierig leven, het dwong hem ertoe om op zijn 13e naar de familie van zijn vader te stappen. Zijn niet geringe gestalte, zowel in lengte (1,98m) als in gewicht (+100kg), leverde hem de bijnaam Bull Cow op. Zijn artiestennaam ontleende hij echter aan het verhaal van zijn opa, waar de howling wolves je bij misdraging zouden verslinden. Toen hij 20 oud jaar was kwam hij in 1930 in aanraking met de muziek van Charlie Patton, één van de bluesgrootheden uit die tijd. Burnett leerde van hem zowel het spelen op de gitaar als de showman skills die nodig zijn om het publiek te vermaken. Andere invloeden uit die tijd kwamen van onder andere Blind Lemon Jefferson en Ma Rainey. Zijn grommende uithalen leerde hij door de muziek van countryster Jimmie Rodgers, waar het jodelen als snel een grauw geluid werd. Gedurende de jaren 30 en 40 speelde hij met bluesmeester samen en vormde hij na een korte periode in militaire dienst zijn eerste band. Begin jaren 50 verschenen zijn eerste singles, met zijn kenmerkende hese en grommende zang, de blues kwam uit het diepste van keelgat. Hij tekende bij Chess Records en werkte met heel wat verschillende line-ups samen, constante factor was echter altijd gitarist Hubert Sumlin.

Zijn debuutalbum Moanin’ in the Moonlight is een compilatie van eerder verschenen singles, opgenomen van 1951 t/m 1959. Vanaf zijn eerste single Moanin’ at Midnight, waar het grauwe geluid van zijn mondharmonicaspel de kermende klanken van zijn stang verstevigen. Blues in zijn rauwste vorm, de muziek gaat door merg en been, zijn scherpe uithalen brengen een onderhuidse spanning teweeg. Smokestack Lightning brengt rookwolken in de lucht van traag voorbijkomende stoomtreinen, meeslepend in de herhalingen en voortstuwend in zang. Het zijn enkele van de vele hoogtepunten waar het album rijk aan is, zoals ook het door woede en kwaad gedreven Evil. Volgens zijn moeder was het duivelse muziek, maar deze muziek komt echt uit het diepste van de strot van de wolf.

Afkomstig van mijn site Platendraaier.