Lenny Kravitz - Strut (2014)

Heerlijk nummer is The Chamber met een lekkere bas en gitaardeuntje. Belooft hopelijk een goede opvolger van zijn sterke laatste album uit 2011. Daarin kwam eindelijk weer eens de oude Kravitz naar voren.

Black and White America is alweer 3 jaar oud, voor mijn gevoel komt die uit vorig jaar.
The Chambre vind ik een te hoog Radio Gaga gehalte hebben, ik hou meer van de rauwe jaren 70 sound, die hij bij de eerste 4 albums had.

Was niet erg onder de indruk van de 1e single.. , maar net Sex gehoord, en dat maakt me wel een stuk blijer.

Hopelijk zit die sound meer in dit album dan single nummer 1... Kravitz zal nooit meer het niveau van weleer halen, maar een leuk album zit er altijd nog wel in.

Dat Funk album waar ie al jaren over schreeut lijkt er gewoon niet te komen, helaas...

The Chamber hoor ik hier noodgedwongen met enige regelmaat voorbij komen. Ik had eerlijk gezegd geen idee dat dit nummer van Kravitz was.
Ik ben eigenlijk alleen bekend met het oudere werk, en daarom valt deze single mij zo ongelooflijk tegen. Ik meen mij te herinneren dat die slappe pop ook al op zijn vorige album voorkwam.
Echt een enorme letdown... Kravitz was altijd zo uniek in herkenbaar in het rocklandschap, maar nu komt hij gewoon met slappe ballads

Nu op itunes te streamen.

Hij is ook al elders al te vinden Straks eens horen wat hij ervan gebrouwen heeft. Op Black and White America hervond Lenny voor mij toch weer wat van de magie die hij op zijn eerste albums tentoonspreidde. Hopelijk zet hij die lijn voort.

Opener Sex is wel heel erg Bowie zeg! En dan hoor ik ook The Rolling Stones regelmatig wel terug (o.a. New York City).

Rock 'n Roll op de simpele, directe manier en eigenlijk werkt dat deze keer niet eens zo heel verkeerd.
Een beetje soul en een beetje R&B maar niet al te veel frutsels zoals we soms van hem gewend zijn.

Niet alles is van even hoog niveau (daarvoor moeten we toch echt terug naar zijn eerste twee albums) maar het klinkt vitaal en strak, zoals ook zijn wasbordje dat op 50-jarige leeftijd nog steeds is.
Nee, geen wereldschokkend album maar die maakt Kravitz sowieso al jaren niet meer. In dat geval is Strut zo slecht nog niet.

Ik vind dit helemaal geen verkeerd album van kravitz. Nee spannend als toen is het niet meer. Maar welke artiest van 20-30 jaar terug kan dat nog?
Lenny houdt me nog geboeid met deze plaat. Zit een lekkere "vibe" in en klinkt niet geforceerd.

Waar U2 me echt verveeld met weer een herhaling van wat we al.tig keer hebben gehoord, houdt kravitz mijn aandacht wel vast.

Sex, strut dirty white boots en Frankenstein zijn mijn favorieten. Na frankenstein kakt t wat in en stoten we tegen hetzelfde feit wat steeds bij Lenny voorkomt : een te lange speelduur. I'm a believer is een niemanddalletje wat misschien als bonus track leuk was geweest ofzo.
happy birthday is eigenlijk ook een miskleun. Waarschijnlijk met het idee dat the Beatles en wonder daarmee een klassieker schreven. .. dat gaat deze niet worden.
Gelukkig zijn de laatste track weer interessant dus eindigt het toch nog met een gelukkig einde. Een einde wat een cover is... dat heb ik nog niet eerder gezien op een studio album van kravitz.

De bonus tracks zijn een stuk beter dan de voorgenoemde slappe tracks..die keuzes zal ik echt nooit begrijpen.

Niks bijzonders... we erg fijne plaat. Zo simpel kan het zijn.

Uitermate teleurstellende plaat, met als absolute dieptepunt Happy Birthday.

Lekker ongecompliceerd album van Kravitz.Het lijkt wel of hij er weer plezier in heeft in tegenstelling tot zijn vorige worpen.Opener Sex kon inderdaad uit de koker van Bowie komen,maar stoort niet.De baslijn in The Chamber geeft met het idee dat ik na Spargo zit te luisteren,maar is wel verdomd catchy.Voor de rest doet Lenny niks nieuws maar op 1 of ander manier valt het redelijk op zijn plek.De ballads mogen voor mij ook achterwege blijven,maar daar ontkom je nu eenmaal niet aan.Ik plak er 3 en halve ster op zoals mijn voorgangers.

Dat nummer us inderdaad t slechtste wat ik ooit van hem heb gehoord.

Nou, ik vind het wel leuk, werd er zelfs wat vrolijk van. Lenny pretendeert volgens mij ook niets met dat nummer, het is erg luchtig. De lyrics stellen ook weinig voor, maar ook dat is niets nieuws. Dit is absoluut niet het slechtste dat Lenny ooit op plaat heeft gezet, maar smaken verschillen.

Lekker hoor!

Hij valt me niks tegen. Ben na/tijdens "Are You Gonna Go..." resoluut afgehaakt. Terecht, vind ik nog steeds als ik "Fly Away" op de radio hoor , maar dit klinkt vooralsnog als een fijne plaat!

Lekkere plaat weer. Het is niet vernieuwend, het heeft geen pretenties maar het is gewoon hele fijne rock and roll. Lekker hard afspelen en genieten maar.

Ik vind hem minder dan de vorige. Te weinig variatie, al is het geluid wel typisch Lenny en voelt alles heel vertrouwd aan. Nog maar een keer luisteren dit weekeinde.

Lenny Kravitz heeft nooit gepretendeerd innovatieve muziek te maken, maar heeft 'leentje buur' tot een vak apart verheven. Vooral bij zijn onovertroffen debuut en opvolger, gaf hij er zodanig een draai aan, dat hij dat hele muziek genre in zijn eentje nieuw leven inblies. Daarna heb ik hem eigenlijk niet meer gevolgd. Jl. het 1ste nummer van dit album voorbij horen komen op de radio en ik was niet echt onder de indruk. Muzikaal vrij pover met een tekst die wel naar het engels lijkt vertaald door Frans Bauer. Wel knap dat je op je 50ste nog zo'n sixpack hebt, terwijl ik die op mijn 43ste alleen maar in de koelkast kan hebben staan.

Toch wel een plezierig album van Lenny. Tijd geleden dat ik echt weer geniet van zijn muziek. Voor mij was het (op zijn vorige album na) allemaal meer van hetzelfde geworden, maar nu klinkt het allemaal weer wat relaxer en minder geforseerd. Een goed voorbeeld vind ik New York City met de sax en aanstekelijk ritme/bas gevolgd door één van mijn favo's The pleasure and the pain.

Inmiddels het vinyl binnen, en bij de binnenhoes van plaat 2 moest ik toch wel effe slikken.. Wat bezielt die man om een foto van zijn "package" in een strakke broek zo enorm groot op een binnenhoes te zetten?

Dat ie zijn 6 pack er duidelijk op zet snap ik wel.. 50 jaar en zo strak, daar mag je best mee pronken, maar man.... kom op...... Dan ineens is een LP binnen hoes een nadeel omdat ie zo groot is

Leuk dat je het zo beeldend beschrijft... Ik heb die lp niet meer nodig om het artwork te kennen...

Graag gedaan

Dit had je vast niet bij één of andere stoeipoes lopen verkondigen

[/quote]
Dit had je vast niet bij één of andere stoeipoes lopen verkondigen [/quote]

Als ik bij die stoeipoes hetzelfde had gezien bij als bij Lenny... zou het een album van Dana International of Wurst moeten zijn,e n die koop ik niet

Anyway, nu ik de plaat meerdere keren heb gehoord kan ik gewoon concluderen dat dit een heel leuk Lenny album is geworden. Als ik naar het vinyl kijk zijn kant 1 en 2 heel erg sterk, kant 3 erg leuk, en kant 4 bevat de niemanddalletjes... Als ie een enkel album had gemaakt gevuld met kant 1,2 en 3 was het gewoon een dikke vette 4,5 ** plaat geworden...

Gewoon echt een fijn Lenny album, kan niet anders concluderen.

Deze plaat van Lenny Kravitz is al even uit en ik ben dus inderdaad wat laat met deze recensie. Maar ja, aan de ene kant komt er zoveel uit dat ik soms weleens wat achter kan lopen en aan de andere zijde is het zo dat ik dit album een beetje vergeten was. Ik had die eerste single wel gehoord, maar heb de plaat niet meer zo goed gevolgd. Dus in de trant van beter laat dan nooit bij deze een recensie van de nieuwe Lenny Kravitz. Omdat het kan en omdat deze man altijd wel wat plaats heeft voor funk in zijn platen.

Die funk horen we nog niet in de opener Sex. Wel een prima track verder, deze poprock luistert altijd makkelijk weg. Dat is met The Chamber wel anders, want dit nummer valt wel op. Dat komt vooral door die heerlijke bass. Wat kan dat een nummer maken zeg! Prima nummer van Lenny. En de steady kwaliteit gaat door met het ongecompliceerde Dirty White Boots.
Wat ik aan New York City opvallend vindt is de vocale kracht die Kravitz hier laat horen. Muzikaal prima, maar vocaal gewoon erg goed dus. Om daarna rustig verder te rocken naar The Pleasure and Pain.
Echt blij wordt ik van de titeltrack. Hier horen we duidelijk de funk terug in zijn muziek. Erg lekker zeg! Groovy! Funky! Yeah! Om dan door te gaan met de meest soulvolle track van deze plaat. Frankentstein bevalt me ook meer dan erg goed.
Door het ijs zakken doet Lenny Kravitz op deze plaat sowieso niet. Dat horen we ook weer met het prima She’s a Beast en I’m a Believer. Heel steady en goed in elkaar gezette nummers. Het minste vindt ik op Strut dan toch wel het ietwat cheesy Happy Birthday. Ik zet dan toch liever dat nummer van Stevie Wonder op als ik jarig ben en laat deze van Kravitz links liggen.
Hierna zijn er nog twee nummers te gaan op dit vrij korte album en beide nummers zijn weer goed. I Never Want to Let You Down is wellicht net wat beter dan afsluiter Ooo Baby Baby.

Een constante plaat dus van Kravitz. Eigenlijk gaat het alleen met het eerder genoemde Happy Birthday een beetje de mist in, maar dan houden we nog steeds elf goede nummers over met twee uitschieters: Strut en The Chamber, met Frankenstein als leuke runner up. Verwacht geen muziek uit de glorietijd van Lenny, maar wel gewoon muziek waarvan je kan genieten.

(bron: Opus de Soul)

Studio album nr. 10 van Lenny Kravitz in 25 jaar.

Kravitz carriere tot nu toe is voor mij in drieën te delen;

1. 1989-1994 (eerste 3 albums) zijn 60 retro rock sound
3 sterke albums die zwaar leunen op de 60ties gitaar rock van o.a. Hendrix 3 albums die ik alle 3 zeer hoog heb zitten.

2. 1995-2002 (albums 4, 5 & 6) zijn meer pop georienteerde periode
3 albums waarop hij mijns inzicht een beetje zoekende is en daar door kunnen die albums mij minder bekoren dan zijn eerste 3, begrijp mij niet verkeerd het zijn stuk voor stuk 3 degelijke albums maar ze missen iets.

3. 2004-heden (laatste 4 albums) de wederopstanding van de retro sound maar nu de jaren 70 Funk-Rock.
De terugkeer naar de basis begon al met Baptism (2004) de retro sound was terug vermengd met stevige gitaar rock en een meer funky geluid dan voorheen. De lijn werd op It's Time For a Love Revolution (2008) goed doorgezet nog steeds zwaar ronkende gitaren, maar meer koper. Op Black and White America (2011) is het retro 70ties Funk-Rock op en top Sly Stone of Larry Graham hadden des tijds met het album kunnen komen ook de collaboraties met Jay-Z en Drake pakken goed uit.

En dan is er nu de overtreffende trap van Black and White America, jaren 70 all-over again. Een zeer energieke en gedreven Kravitz aan het werk die zijn gitaar laat knallen, de bass basis ronkt op een zeer aangename vibe door, de drums donderen en het koper blaast lekker stark weg. Nummers als Sex, The Chamber, New York City en Strut zijn geweldig rockende Funk nummers, maar ook de rustigere nummers (geen ballade op Strut of het moet She's a Beats zijn) als The Pleasure and the Pain, Frankenstein en Ooo Baby Baby is de Soul en Funk nooit ver weg. Happy Birthday is een perfect nummer voor 22 april. Neem daarbij de Sound die het album heeft die vol edoch met een rauw randje is omlijst en je hebt een top album in handen. Overigens is niemand minder dan Bob Clearmountain voor die sound verantwoordelijk o.a. bekend van de productie van Springsteen's Born in the U.S.A., Bowie's Let's Dance en The Stones Tattoo You.
Kortom deze 10e worp van Kravitz kan wat mij betreft de boeken in als een zeer sterk album dat zeker niets onder doet voor zijn eerste 2. Eigenlijk durf ik wel te stellen dat dit Kravitz beste is. Waarschijnlijk is het overgrote deel van de lezers van deze mening het hier totaal mee oneens, maar in mijn beleving is het wel degelijk zo.
Strut is een album dat zeer vakkundig is geproduceerd en terug gaat naar de basis van Kravitz muziek carriere waarbij een heel erg sterke Funk inslag is gekomen en juist die funk inbreng maakt dit album zo goed. Dit album heeft volgens mij 25 jaar lang de kans gehad om te rijpen om nu na een kwart eeuw Lenny's piece de recistance te worden. Pure Funk-Rock ontdaan van alle toeters en bellen en dus ook zonder "Flower Power" insteek die op zijn eerste 2 albums wel erg nadrukkelijk aanwezig was.

Lenny is volgens mij Better than Ever niet alleen in de studio, maar ook Live. Gisteren Lenny weer eens live mogen aanschouwen in het Sportpaleis in Antwerpen en het was een zeer vette dampende en stampende Funk-Rock show meet veel improvisatie en Solo's.

4.5* voor Strut, maar ik sluit niet uit dat het voor het eind van het jaar 5* zijn.

Note dat ik zo lovend ben heeft niets te maken met het feit dat ik het gisteren live heb gezien en nu nog in een soort van jubel stemming ben over wat ik gisteren gezien en gehoord heb. Een zeer positieve mening over Strut zat al langer in mijn hoofd, het concert van gisteren is alleen een bevestiging van het feit dat Lenny momenteel in top vorm is.

Edit 15.18 uur het album wederom gedraaid en ja het is zijn beste basta 5* en album van het jaar !!!!!

Juist wel, dit is zijn glorietijd

Dat ze deze muzikale grootheid volgend jaar naar Zeeland gaan halen bij 'Concert at Sea' mag een wereldwonder genoemd worden, stond Lenny Kravitz begin jaren '90 nog in De Kuip te spelen zo komt hij als alles goed verloopt in 2015 naar de Brouwersdam in Zeeland.
Goed bezig heren van Blof, eindelijk krijgt het Zuidwesten ook eens artiesten waar het recht op heeft.

American Woman op 5

Mag ik je er even op wijzen dat ze op het Jazz Festival Middelburg ook al een aantal jaren artiesten van grote naam hebben, omdat het geen pure mainstream is spreken de namen wellicht niet zo aan als een Kravitz, maar ik noem maar even wat zo in mij opkomt, Maceo Parker, Greogory Porter, Larry Graham, Richard Bona, Avishai Cohen, Dave Holland zijn in hun genre wereld sterren.
Maar ben het wel met je eens dat een naam als Kravitz zeker geen verkeerde Zeeland promotie is.

Kravitz lacht zich kapot als ie Racoon en Blof hoort spelen.. Dan snapt ie wel waarom hij zo groot op de poster staat aangekondigd



Je hebt inderdaad gelijk! maar... ook weer niet, want American Woman stond niet op de originele release van 5, deze is pas later toegevoegd