Lenny Kravitz - Strut (2014)

Opener Sex is wel heel erg Bowie zeg! En dan hoor ik ook The Rolling Stones regelmatig wel terug (o.a. New York City).

Rock 'n Roll op de simpele, directe manier en eigenlijk werkt dat deze keer niet eens zo heel verkeerd.
Een beetje soul en een beetje R&B maar niet al te veel frutsels zoals we soms van hem gewend zijn.

Niet alles is van even hoog niveau (daarvoor moeten we toch echt terug naar zijn eerste twee albums) maar het klinkt vitaal en strak, zoals ook zijn wasbordje dat op 50-jarige leeftijd nog steeds is.
Nee, geen wereldschokkend album maar die maakt Kravitz sowieso al jaren niet meer. In dat geval is Strut zo slecht nog niet.

Deze plaat van Lenny Kravitz is al even uit en ik ben dus inderdaad wat laat met deze recensie. Maar ja, aan de ene kant komt er zoveel uit dat ik soms weleens wat achter kan lopen en aan de andere zijde is het zo dat ik dit album een beetje vergeten was. Ik had die eerste single wel gehoord, maar heb de plaat niet meer zo goed gevolgd. Dus in de trant van beter laat dan nooit bij deze een recensie van de nieuwe Lenny Kravitz. Omdat het kan en omdat deze man altijd wel wat plaats heeft voor funk in zijn platen.

Die funk horen we nog niet in de opener Sex. Wel een prima track verder, deze poprock luistert altijd makkelijk weg. Dat is met The Chamber wel anders, want dit nummer valt wel op. Dat komt vooral door die heerlijke bass. Wat kan dat een nummer maken zeg! Prima nummer van Lenny. En de steady kwaliteit gaat door met het ongecompliceerde Dirty White Boots.
Wat ik aan New York City opvallend vindt is de vocale kracht die Kravitz hier laat horen. Muzikaal prima, maar vocaal gewoon erg goed dus. Om daarna rustig verder te rocken naar The Pleasure and Pain.
Echt blij wordt ik van de titeltrack. Hier horen we duidelijk de funk terug in zijn muziek. Erg lekker zeg! Groovy! Funky! Yeah! Om dan door te gaan met de meest soulvolle track van deze plaat. Frankentstein bevalt me ook meer dan erg goed.
Door het ijs zakken doet Lenny Kravitz op deze plaat sowieso niet. Dat horen we ook weer met het prima She’s a Beast en I’m a Believer. Heel steady en goed in elkaar gezette nummers. Het minste vindt ik op Strut dan toch wel het ietwat cheesy Happy Birthday. Ik zet dan toch liever dat nummer van Stevie Wonder op als ik jarig ben en laat deze van Kravitz links liggen.
Hierna zijn er nog twee nummers te gaan op dit vrij korte album en beide nummers zijn weer goed. I Never Want to Let You Down is wellicht net wat beter dan afsluiter Ooo Baby Baby.

Een constante plaat dus van Kravitz. Eigenlijk gaat het alleen met het eerder genoemde Happy Birthday een beetje de mist in, maar dan houden we nog steeds elf goede nummers over met twee uitschieters: Strut en The Chamber, met Frankenstein als leuke runner up. Verwacht geen muziek uit de glorietijd van Lenny, maar wel gewoon muziek waarvan je kan genieten.

(bron: Opus de Soul)

Studio album nr. 10 van Lenny Kravitz in 25 jaar.

Kravitz carriere tot nu toe is voor mij in drieën te delen;

1. 1989-1994 (eerste 3 albums) zijn 60 retro rock sound
3 sterke albums die zwaar leunen op de 60ties gitaar rock van o.a. Hendrix 3 albums die ik alle 3 zeer hoog heb zitten.

2. 1995-2002 (albums 4, 5 & 6) zijn meer pop georienteerde periode
3 albums waarop hij mijns inzicht een beetje zoekende is en daar door kunnen die albums mij minder bekoren dan zijn eerste 3, begrijp mij niet verkeerd het zijn stuk voor stuk 3 degelijke albums maar ze missen iets.

3. 2004-heden (laatste 4 albums) de wederopstanding van de retro sound maar nu de jaren 70 Funk-Rock.
De terugkeer naar de basis begon al met Baptism (2004) de retro sound was terug vermengd met stevige gitaar rock en een meer funky geluid dan voorheen. De lijn werd op It's Time For a Love Revolution (2008) goed doorgezet nog steeds zwaar ronkende gitaren, maar meer koper. Op Black and White America (2011) is het retro 70ties Funk-Rock op en top Sly Stone of Larry Graham hadden des tijds met het album kunnen komen ook de collaboraties met Jay-Z en Drake pakken goed uit.

En dan is er nu de overtreffende trap van Black and White America, jaren 70 all-over again. Een zeer energieke en gedreven Kravitz aan het werk die zijn gitaar laat knallen, de bass basis ronkt op een zeer aangename vibe door, de drums donderen en het koper blaast lekker stark weg. Nummers als Sex, The Chamber, New York City en Strut zijn geweldig rockende Funk nummers, maar ook de rustigere nummers (geen ballade op Strut of het moet She's a Beats zijn) als The Pleasure and the Pain, Frankenstein en Ooo Baby Baby is de Soul en Funk nooit ver weg. Happy Birthday is een perfect nummer voor 22 april. Neem daarbij de Sound die het album heeft die vol edoch met een rauw randje is omlijst en je hebt een top album in handen. Overigens is niemand minder dan Bob Clearmountain voor die sound verantwoordelijk o.a. bekend van de productie van Springsteen's Born in the U.S.A., Bowie's Let's Dance en The Stones Tattoo You.
Kortom deze 10e worp van Kravitz kan wat mij betreft de boeken in als een zeer sterk album dat zeker niets onder doet voor zijn eerste 2. Eigenlijk durf ik wel te stellen dat dit Kravitz beste is. Waarschijnlijk is het overgrote deel van de lezers van deze mening het hier totaal mee oneens, maar in mijn beleving is het wel degelijk zo.
Strut is een album dat zeer vakkundig is geproduceerd en terug gaat naar de basis van Kravitz muziek carriere waarbij een heel erg sterke Funk inslag is gekomen en juist die funk inbreng maakt dit album zo goed. Dit album heeft volgens mij 25 jaar lang de kans gehad om te rijpen om nu na een kwart eeuw Lenny's piece de recistance te worden. Pure Funk-Rock ontdaan van alle toeters en bellen en dus ook zonder "Flower Power" insteek die op zijn eerste 2 albums wel erg nadrukkelijk aanwezig was.

Lenny is volgens mij Better than Ever niet alleen in de studio, maar ook Live. Gisteren Lenny weer eens live mogen aanschouwen in het Sportpaleis in Antwerpen en het was een zeer vette dampende en stampende Funk-Rock show meet veel improvisatie en Solo's.

4.5* voor Strut, maar ik sluit niet uit dat het voor het eind van het jaar 5* zijn.

Note dat ik zo lovend ben heeft niets te maken met het feit dat ik het gisteren live heb gezien en nu nog in een soort van jubel stemming ben over wat ik gisteren gezien en gehoord heb. Een zeer positieve mening over Strut zat al langer in mijn hoofd, het concert van gisteren is alleen een bevestiging van het feit dat Lenny momenteel in top vorm is.

Edit 15.18 uur het album wederom gedraaid en ja het is zijn beste basta 5* en album van het jaar !!!!!