Robert Plant - Lullaby and... the Ceaseless Roar (2014)
mijn stem
86 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Nonesuch
-
Little Maggie (5:06)
-
Rainbow (4:18)
-
Pocketful of Golden (4:12)
-
Embrace Another Fall (5:52)
-
Turn It Up (4:06)
-
A Stolen Kiss (5:15)
-
Somebody There (4:32)
-
Poor Howard (4:13)
-
House of Love (5:07)
-
Up on the Hollow Hill (Understanding Arthur) (4:35)
-
Arbaden (Maggie's Babby) (2:34)
0
geplaatst: 8 oktober 2014, 20:21 uur
geplaatst op 8 oktober 2014, 19:59 uur
Ik bén er wel, maar ik weet gewoon niet zo goed wat ik moet schrijven. Naar aanleiding van een zeer positieve recensie in de Humo (http://www.humo.be/cd-reviews/) ben ik naar de muziek gaan luisteren. Er is al veel goeds over de zang gezegd, maar wat mij betreft knalt vooral het slagwerk er lekker uit. Alle instrumenten zijn trouwens prachtig opgenomen.
Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik Led Zeppelin nooit zo erg gevolgd heb. De muziek was helemaal niet verkeerd, maar het was gewoon niet zo mijn stijl. Daarom heb ik ook het solowerk van Robert Plant een beetje links laten liggen. Toen ik een paar jaar geleden las dat hij Tim Buckley's Song To The Siren gecovered had, dacht ik in eerste instantie: "Laten ze toch eens met hun poten van dat nummer afblijven, het is al zoveel malen aangerand." Totdat ik zijn versie hoorde... Wat een meesterwerk! Toen groeide mijn interesse voor RP en nu, na tien draaibeurten van Lullaby and... ben ik echt onder de indruk.
lennon schreef:
Alleen al het aantal reacties hier op MuMe zegt genoeg.... waar zijn al die muziek liefhebbers?
Alleen al het aantal reacties hier op MuMe zegt genoeg.... waar zijn al die muziek liefhebbers?
Ik bén er wel, maar ik weet gewoon niet zo goed wat ik moet schrijven. Naar aanleiding van een zeer positieve recensie in de Humo (http://www.humo.be/cd-reviews/) ben ik naar de muziek gaan luisteren. Er is al veel goeds over de zang gezegd, maar wat mij betreft knalt vooral het slagwerk er lekker uit. Alle instrumenten zijn trouwens prachtig opgenomen.
lennon schreef:
Ik vermoed dat Plant het Zep stempel voor eeuwig mee draagt, en zodoende geen nieuwe luisteraars aantrekt.
Ik vermoed dat Plant het Zep stempel voor eeuwig mee draagt, en zodoende geen nieuwe luisteraars aantrekt.
Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik Led Zeppelin nooit zo erg gevolgd heb. De muziek was helemaal niet verkeerd, maar het was gewoon niet zo mijn stijl. Daarom heb ik ook het solowerk van Robert Plant een beetje links laten liggen. Toen ik een paar jaar geleden las dat hij Tim Buckley's Song To The Siren gecovered had, dacht ik in eerste instantie: "Laten ze toch eens met hun poten van dat nummer afblijven, het is al zoveel malen aangerand." Totdat ik zijn versie hoorde... Wat een meesterwerk! Toen groeide mijn interesse voor RP en nu, na tien draaibeurten van Lullaby and... ben ik echt onder de indruk.
0
geplaatst: 11 april 2015, 20:04 uur
Altijd al een soloalbum van Robert Plant willen hebben. Kon geen keus maken, deze kwam bij toeval in mijn handen.
De mysterieuze sfeer die Plant in dit album oproept doet in de verte aan het latere postrock werk van Led Zeppelin denken.
Het album groeit al tijdens het luisteren. Vooral na de mooie ballad A Stolen Kiss begint de muziek mij echt te intrigeren.
Zonder twijfel is de blues, maar ook de Oosterse muziek, een inspiratiebron voor Plant geweest. Het 1e nummer is daar een voorbeeld van. De viool sleept je mee. Het veelvuldige gebruik van electronica is niet storend.
'Rainbow' is een mooie dramatische song als een soort tribute aan Roy Orbison.
In 'Embrave Another Fall' komt een Page achtige gitaar voorbij. Julie Murphy zingt een fraai Keltisch couplet. Had ik best vaker op dit album willen horen.
'Somebody There' is nu mijn favoriete track.
Al met al een heel goed album. Mij bekruipt het idee dat Plant net zo'n eigenzinnige creatieve zanger/muziekant is als die andere zanger van een roemruchte band, Peter Gabriel.
Ben benieuwd hoe zijn andere albums klinken, maar dit album ga ik vaak draaien. Melodieën klinken goed, alsof ik ze ergens al eens eerder heb gehoord.
Compliment voor zijn creativiteit, krijgt voorlopig 4 sterren.
De mysterieuze sfeer die Plant in dit album oproept doet in de verte aan het latere postrock werk van Led Zeppelin denken.
Het album groeit al tijdens het luisteren. Vooral na de mooie ballad A Stolen Kiss begint de muziek mij echt te intrigeren.
Zonder twijfel is de blues, maar ook de Oosterse muziek, een inspiratiebron voor Plant geweest. Het 1e nummer is daar een voorbeeld van. De viool sleept je mee. Het veelvuldige gebruik van electronica is niet storend.
'Rainbow' is een mooie dramatische song als een soort tribute aan Roy Orbison.
In 'Embrave Another Fall' komt een Page achtige gitaar voorbij. Julie Murphy zingt een fraai Keltisch couplet. Had ik best vaker op dit album willen horen.
'Somebody There' is nu mijn favoriete track.
Al met al een heel goed album. Mij bekruipt het idee dat Plant net zo'n eigenzinnige creatieve zanger/muziekant is als die andere zanger van een roemruchte band, Peter Gabriel.
Ben benieuwd hoe zijn andere albums klinken, maar dit album ga ik vaak draaien. Melodieën klinken goed, alsof ik ze ergens al eens eerder heb gehoord.
Compliment voor zijn creativiteit, krijgt voorlopig 4 sterren.
* denotes required fields.