Kevin Ayers - Whatevershebringswesing (1972)

Kevin Ayers is geen makkelijke artiest; Het is moelijk om in zijn muziek in te komen, het is niet altijd even toegankelijk, vandaar...
Kocht deze in een tweedehandszaak, en betaalde 7 €, wat niet te veel is voor deze toch een beetje wisselvallige plaat van hem.
3.5 sterren lijkt me fair.

Ik ken deze plaat niet, maar nummers ervan staan op een verzamelaar die ik vandaag op CD kocht. Wat een weirde muziek zeg, en dat anno 1972 ... ??? Met sommige dingen was Ayers z'n tijd wel vooruit, zo'n nummer als Song from the Bottom of the Well zou het hoogtepunt vormen van welke plaat van Pere Ubu dan ook. Om maar eens een link met een recentere band te leggen.

Sterke plaat, maar inderdaad niet bepaald toegankelijk. Van fijne, luchtige melodietjes tot vaag psychedelisch gefreak. Beiden kan ik erg waarderen. Alleen met de vocalen had Kevin nog wat meer winst kunnen boeken.

Kevin was sterk afhankelijk van anderen voor de uitvoeringen van zijn songs.
Hier horen we vooral David Bedford en ook Mike Oldfield op het mooie Whatevershebringswesing. Song from the Bottom of a Well zou zo maar met Brian Eno en Robert Fripp kunnen zijn. Neem ik aan. Hij heeft toch ook Baby's on Fire gedaan?

Stranger in blue suede shoes. Zou Beck hier naar geluisterd hebben?

Ik heb de muziek van Kevin in 1971 met dit album leren kennen. En waar veel muziek in de loop der jaren wel eens haar glans verliest, vind ik Kevin's muziek (althans de albums uit de jaren '70) nog altijd fris klinken, zodat ik het nog regelmatig draai.

Wellicht komt dat door het gevoel voor humor dat door al zijn platen gevlochten zit. Hij neemt zich zelf niet al te serieus: na ieder 'duister' of 'moeilijker' nummer volgt er iets luchtigs, soms iets kinderlijks of gewoon iets grappigs. Bij mij werkt dat prima.

Terug naar dit album, dat ik wel zijn beste vind. Dat start met een fraai drieluik waar het door David Bedford gearrangeerde Among Us tussen twee porties There Is Loving zit. Zeker voor die tijd nogal onconventionele muziek, en al helemaal om een album mee te beginnen. Kan me voorstellen dat veel luisteraars na 5 minuten of zo al afhaken. En dat is zonde want er volgt zoveel fraais.

Zoals het dromerige Margaret, het mooiste liedje van Kevin. En dromerig is voor mij letterlijk: in de laatste 50 jaar heb ik dit nummer al meerdere malen gedroomd. Nee, niet een flard van het liedje, maar het hele nummer, letterlijk noot voor noot!

Na het wat oubollige Oh My (dat dus de door mij hiervoor beschreven functie heeft), volgt het duistere en dreigende Song from the Bottom of a Well.

En weer verandert de sfeer direct met het titelnummer, waar (oud-collega van Soft Machine) Robert Wyatt een fraaie tweede stem verzorgt, en een piepjonge Mike Oldfield de voor hem later kenmerkende zwierige gitaarpartijen levert.

Stranger in Blue Suede Shoes leverde Kevin zowaar een bescheiden hitje op. In dit nummer combineert hij Carl Perkins' Blue Suede Shoes zowel tekstueel als muzikaal met het dealerswereldje uit Waiting For My Man van The Velvet Underground. De link met het wereldje van VU en Andy Warhol komt op volgende albums wel vaker bovendrijven.

Vervolgens zie je in Champagne Cowboy Blues bij wijze van spreken Lucky Luke, die aan het einde van zijn stripverhaal iedere keer de avondzon tegemoet rijdt.

Het album eindigt met het rustige instrumentale Lullaby, met een sfeervolle fluitsolo, en dat allemaal tegen het achtergrondgeluid van stromend water.

Eenheid in al zijn verscheidenheid: waar een album met zo'n diversiteit aan stijlen meestal heel snel uiteen brokkelt, lukt het Kevin om er een geheel van te maken. Bijzonder!

Kevin Ayers was ooit onderdeel van de psychedelische band The Soft Machine, maar besloot zijn carrière als soloartiest voort te zetten.
Dit is zijn 2e album en het is een vermakelijke collectie songs.
Ayers was duidelijk niet voor één gat te vangen, hield er vermoedelijk wel van om de luisteraars op het verkeerde been te zetten.
Het is wat artrock achtig allemaal. De lang gerekte opener heeft een orchestrale vibe en doet mij lichtelijk denken aan Pink Floyd rond die tijd.
Margaret is een wonderschoon klein liedje en Oh My gaat de vaudeville kant op en is wel grappig.
Song from the Bottom of a Well is daarintegen een duister en grimmig nummer, waar Ayers zijn toch al niet alledaagse stemgeluid wat lager laat gelden.
De titelsong is prachtig. Ruim 8 minuten iets neerzetten wat nauwelijks van sfeer verandert is tricky, maar het wonderschone spel (oa. van nog een relatief onbekende Mike Oldfield en ex collega Robert Wyatt) is voorbeeldig. Magisch nummer en tevens het beste van de plaat m.i.
Stranger in Blue Suede Shoes,(een knipoog naar Carl Perkin's Blue Suede Shoes) is een vlot gitaristisch catchy nummer waar "de stoute sigaret" nogal eens langskomt.
Champagne Cowboy Blues (hoe kom je er op) is een soort van dronken c&w lied. Hilarisch hoe de sfeer van het geheel totaal omslaat naar iets totaal anders, ik houd hiervan.
Lullaby is een liefelijk liedje gedomineerd door een fluit, kort en een passend einde.

Wat ik al aangaf, een vermakelijk vaak humoristische plaat met een paar juweeltjes en vakkundig gemaakte vrolijkheid/ liefelijkheid in combinatie met psychedelia en weirdheid.
Wellicht wat onderschat en niet heel bekend bij een groter publiek. So what!

Een van de meest diverse albums die ik ken en die ook nog eens daadwerkelijk bevallen.
Van blues naar ballads naar avant-gardistische soundscapes. Fantastisch.

Het titelnummer laat me niet meer los en is voorlopig (for what it's worth) het meestgedraaide nummer van dit jaar.

Dit heerlijke album weer eens beluisterd. In het titelnummer krijgt Bob Dylan een reactie op zijn Blowin' in the Wind:

But you won't find the answer
Even when the wind blows
'Cause the answer, my friend Is in front
Right there in front of your nose
Everybody knows, it's their nose

Bij de muziek van Kevin Ayers is de humor nooit ver weg.

puur jeugdsentiment en nostalgie dit "Whatevershebringswesing" van bon-vivant en womanizer wijlen Kevin Ayers. 51 jaar terug in de tijd. ik was 15 toen ik dit album via via leerde kennen. het begint al met de bijzondere afbeelding op de albumhoes, baby's die uit een ei kruipen met daarbij de tekst "no eggsplanation". het waren vage tijden. je was al eerder gefascineerd geraakt door de muziek op het 1e "groene" album van de Soft Machine (met o.a. het geweldige"Hope For Happiness"). visnetten op het plafond van de "muziekkamer", brandende kaarsen bij maanlicht, wierook, tijdens snikhete zomers de ramen wijd open of tijdens ijskoude winters over besneeuwde weilanden uitkijken en dan deze vervreemdende, weirde muziek opzetten. niet echt muziek waar je vrienden mee maakte.

het begin met het orkestrale aan musical muziek herinnerende "There Is Loving/Among Us/There Is Loving" is geen makkelijke kost, evenals het psychedelische, bedwelmende "Song From the Bottom of a Well". grote kans dat men dit avontuurlijke, diverse album anno 2023 een luister trip zou noemen. een heerlijke bonustrack is de opzwepende, vrolijke meezinger met trompetgeschal omlijste, deels in het Spaans gezongen "Fake Mexican Tourist Blues", exemplarisch voor de humor van de man.

favoriete tracks het lieve, zoete "Margaret", het heerlijk uitgesponnen, melancholische titelnummer met regels als "Let's Drink some wine and have a good time", iets waar de man een reputatie in had, de sterke melodie van het up-tempo nummer "Stranger in Blue Suede Shoes" en het sfeervolle "Lullaby".
waar ik de albums van de Soft Machine nooit meer opzet, mag ik de albums van Kevin Ayers uit de seventies graag af en toe opzetten.

Album werd geproduceerd door Kevin Ayers en Andrew King

Kevin Ayers: vocals, guitar, bass, piano
David Bedford: keyboards
Mike Oldfield: lead guitar, bass
Didier Malherbe: saxophone, flute
Dave Dufort: drums
Robert Wyatt: vocal harmony on track 5, etc
Gerry Fields: electric violin
Tony Carr/William Murphy: drums, percussion
Johnny Van Derek: violin

uit de liner notes een stukje geschiedenis over de man:

"An English eccentric, a supreme musical raconteur, a quirky innovator whose inspiration was (and continued to be) derived from fine food and wine, sunshine and the Mediterranean Sea. All are descriptions of Kevin Ayers, one of the finest musical talents to emerge in Britain in the mayhem and madness of the late sixties and a musician who continues to command a large and dedicated audience throughout the world. With albums such as "Joy of a Toy", "Shooting at the Moon", Whatevershebringswesing" and "Bananamour", Kevin re-wrote the boundaries of songwriting, fusing wit, wisdom and eccentric observation to produce music of rare and lasting originality".

Ik zal wel nooit echt liefhebber worden van Kevin Ayers. Dat maakt hem één van de weinige Canterbury-artiesten waar ik niet echt een klik mee krijg. Zijn eerste plaat vond ik wel een vrolijke pop-plaat, maar dit is toch wel iets anders.

Deze plaat begint heel sterk, maar daarna wordt het voor mij al snel minder, met als naar dieptepunt, het griezelige 'Song from the Bottom of a Well', wat mij een beetje teveel lijkt op wat er later met Rammstein en andere industrial bands komt.

De titelsong heeft wel wat, sowieso een mooie gitaarsolo, maar de zang vind ik er flauw en matjes. En dat is denk ik ook mijn grote issue met Kevin Ayers. Ik vind zijn zangstem niet mooi. Toch een ruime voldoende omdat het een erg gewaagde en bijzondere plaat is. Misschien verhoog ik mijn stem na meerdere luisterbeurten.

18 oktober verschijnt bij Cherry Red een omvangrijke box met Ayers' vroege werk, getiteld Kevin Ayers: All This Crazy Gift Of Time - The Recordings 1969-1973. Studio- en livewerk waarbij voor de BBC.

Ja, die had ik al toegevoegd, en (geloof ik) er een stukje bij getikt. Dat kostte me een halve middag werk.

Een paar keer per jaar draai ik de jaren '70-albums van de wat excentriek, en een tikkeltje luie Kevin Ayers. En het liefst achter elkaar, en in chronologische volgorde.

En deze Whatevershebringswesing is gelijk mijn favoriet, hoewel de andere albums niet veel minder zijn. Het is jammer dat er maar 2 nummers aangevinkt kunnen worden, want voor mij zijn het opener There Is Loving / Among Us / There Is Loving, het dromerige Margaret, het titelnummer en het fantastische Song from the Bottom of a Well. Je moet toch lef hebben om zo'n nummer te maken. Dat lukt tegenwoordig niet meer, want de ongeduldige streaming-generatie zou na 30 seconden al weer door skippen.