Kevin Ayers - Whatevershebringswesing (1972)

Kevin Ayers was ooit onderdeel van de psychedelische band The Soft Machine, maar besloot zijn carrière als soloartiest voort te zetten.
Dit is zijn 2e album en het is een vermakelijke collectie songs.
Ayers was duidelijk niet voor één gat te vangen, hield er vermoedelijk wel van om de luisteraars op het verkeerde been te zetten.
Het is wat artrock achtig allemaal. De lang gerekte opener heeft een orchestrale vibe en doet mij lichtelijk denken aan Pink Floyd rond die tijd.
Margaret is een wonderschoon klein liedje en Oh My gaat de vaudeville kant op en is wel grappig.
Song from the Bottom of a Well is daarintegen een duister en grimmig nummer, waar Ayers zijn toch al niet alledaagse stemgeluid wat lager laat gelden.
De titelsong is prachtig. Ruim 8 minuten iets neerzetten wat nauwelijks van sfeer verandert is tricky, maar het wonderschone spel (oa. van nog een relatief onbekende Mike Oldfield en ex collega Robert Wyatt) is voorbeeldig. Magisch nummer en tevens het beste van de plaat m.i.
Stranger in Blue Suede Shoes,(een knipoog naar Carl Perkin's Blue Suede Shoes) is een vlot gitaristisch catchy nummer waar "de stoute sigaret" nogal eens langskomt.
Champagne Cowboy Blues (hoe kom je er op) is een soort van dronken c&w lied. Hilarisch hoe de sfeer van het geheel totaal omslaat naar iets totaal anders, ik houd hiervan.
Lullaby is een liefelijk liedje gedomineerd door een fluit, kort en een passend einde.

Wat ik al aangaf, een vermakelijk vaak humoristische plaat met een paar juweeltjes en vakkundig gemaakte vrolijkheid/ liefelijkheid in combinatie met psychedelia en weirdheid.
Wellicht wat onderschat en niet heel bekend bij een groter publiek. So what!

puur jeugdsentiment en nostalgie dit "Whatevershebringswesing" van bon-vivant en womanizer wijlen Kevin Ayers. 51 jaar terug in de tijd. ik was 15 toen ik dit album via via leerde kennen. het begint al met de bijzondere afbeelding op de albumhoes, baby's die uit een ei kruipen met daarbij de tekst "no eggsplanation". het waren vage tijden. je was al eerder gefascineerd geraakt door de muziek op het 1e "groene" album van de Soft Machine (met o.a. het geweldige"Hope For Happiness"). visnetten op het plafond van de "muziekkamer", brandende kaarsen bij maanlicht, wierook, tijdens snikhete zomers de ramen wijd open of tijdens ijskoude winters over besneeuwde weilanden uitkijken en dan deze vervreemdende, weirde muziek opzetten. niet echt muziek waar je vrienden mee maakte.

het begin met het orkestrale aan musical muziek herinnerende "There Is Loving/Among Us/There Is Loving" is geen makkelijke kost, evenals het psychedelische, bedwelmende "Song From the Bottom of a Well". grote kans dat men dit avontuurlijke, diverse album anno 2023 een luister trip zou noemen. een heerlijke bonustrack is de opzwepende, vrolijke meezinger met trompetgeschal omlijste, deels in het Spaans gezongen "Fake Mexican Tourist Blues", exemplarisch voor de humor van de man.

favoriete tracks het lieve, zoete "Margaret", het heerlijk uitgesponnen, melancholische titelnummer met regels als "Let's Drink some wine and have a good time", iets waar de man een reputatie in had, de sterke melodie van het up-tempo nummer "Stranger in Blue Suede Shoes" en het sfeervolle "Lullaby".
waar ik de albums van de Soft Machine nooit meer opzet, mag ik de albums van Kevin Ayers uit de seventies graag af en toe opzetten.

Album werd geproduceerd door Kevin Ayers en Andrew King

Kevin Ayers: vocals, guitar, bass, piano
David Bedford: keyboards
Mike Oldfield: lead guitar, bass
Didier Malherbe: saxophone, flute
Dave Dufort: drums
Robert Wyatt: vocal harmony on track 5, etc
Gerry Fields: electric violin
Tony Carr/William Murphy: drums, percussion
Johnny Van Derek: violin

uit de liner notes een stukje geschiedenis over de man:

"An English eccentric, a supreme musical raconteur, a quirky innovator whose inspiration was (and continued to be) derived from fine food and wine, sunshine and the Mediterranean Sea. All are descriptions of Kevin Ayers, one of the finest musical talents to emerge in Britain in the mayhem and madness of the late sixties and a musician who continues to command a large and dedicated audience throughout the world. With albums such as "Joy of a Toy", "Shooting at the Moon", Whatevershebringswesing" and "Bananamour", Kevin re-wrote the boundaries of songwriting, fusing wit, wisdom and eccentric observation to produce music of rare and lasting originality".

Een paar keer per jaar draai ik de jaren '70-albums van de wat excentriek, en een tikkeltje luie Kevin Ayers. En het liefst achter elkaar, en in chronologische volgorde.

En deze Whatevershebringswesing is gelijk mijn favoriet, hoewel de andere albums niet veel minder zijn. Het is jammer dat er maar 2 nummers aangevinkt kunnen worden, want voor mij zijn het opener There Is Loving / Among Us / There Is Loving, het dromerige Margaret, het titelnummer en het fantastische Song from the Bottom of a Well. Je moet toch lef hebben om zo'n nummer te maken. Dat lukt tegenwoordig niet meer, want de ongeduldige streaming-generatie zou na 30 seconden al weer door skippen.