Common - Nobody's Smiling (2014)

2 keer Vince Staples, Lil Herb, Cocaine 80's en Jhene Aiko. Maar natuurlijk kijk ik het meest uit naar COMMON

Hij gaat even dodelijk serieus uit de hoek komen zo te zien.

Boze hoes en allemaal gastartiesten die ik niet ken.

Na Be ben ik overigens niet meer overdonderd door deze sympathieke rapper. Ik ben hoe dan ook erg benieuwd.

Kingdom is alvast een tof nummertje. Vince Staples

Weet niet zo goed wat ik hiermee moet na de eerste 4 nummers beluisterd te hebben.

pffff... Alweer teleurstellend van meneer Sense.

Ik sluit me hier toch bij aan. Geen slechte plaat hoor, maar als je vervolgens dan 'Be' pakt, weet je hoeveel deze man eigenlijk kan.

Ik wist niet eens dat er een regulier album van hem uit kwam... Deze moet ik checken, al waren zijn laatste twee albums vielen wat tegen, niet dat ze rotslecht waren maar wat magertjes voor Commons doen. Aan de gastartiesten en de ontvangst hier te zien, wordt het drie op een rij

Ik dacht na het horen van Kingdom dat Common het weer een beetje had... Nu heb ik het hele album beluisterd en durf ik dit album bijna slechter te noemen dan Universal Mind Control. Speak My Piece wat een troep! Het klinkt alsof dit allemaal left overs zijn, voornamelijk het refrein van Diamonds... Big Sean had dat refrein nog ergens in een boekje staan denk ik.

Ik moet het album nog een paar kansen geven, misschien doet het mij ooit nog iets, maar voorlopig klinkt het echt alsof Common opzoek was naar een paar extra zakcentjes nu hij nog een beetje relevant is in de Hip-Hop wereld. Stiekem hoop ik dat Kanye West stopt met naast zijn schoenen lopen en weer heerlijk samen gaat werken met Common, een Be 2 of zo.. zou ik wel leuk vinden.

Wow "Rewind That" kippenvel hoor

Van wat ik gehoord heb, klinkt het alsof Common dacht: "ik moet ook eens iets new school doen, ik nodig een paar jonge, populaire artiesten uit en ik drop wat dingen met modernere beats". Goed, ik moet het album nog een paar keer luisteren voordat ik definitief oordeel maar voor nu klinkt dit teleurstellend (echt slecht is het niet, Common's flow en stemgeluid maken het nog steeds aangenaam).

Ben ook nog niet echt overtuigd. Vind vooral de productie vaak erg matig, common zelf is eigenlijk altijd wel goed. Heb hem hu 1 keer geluisterd en eigenlijk het enige nummer wat me in positieve zin is bijgebleven is Diamonds die in tegenstelling tot de rest wel een heerlijke beat heeft.

Common over kale simpele drumbeats waarin hij de misstanden in de stad Chicago aankaart.

Bah Big Sean zijn stuk

Bijzonder teleurgesteld. Dit had ik niet echt verwacht en zeker niet gehoopt! Met The Dreamer, The Believer ging hij al een andere kant op, maar dat was nog een aardig album met leuke muziek. Niet dat ik graag een 'aardig' album van Common hoor, maar goed. Dit album gaat verder in die stijl en eigenlijk net een stap te ver. Het is bij wijlen mierzoet. Ik vind Cocaine 80s een best wel leuk project en hun EP's zijn zeker de moeite waard, maar het is jammer dat Common teveel meegaat in dit project van No I.D. Zijn producties op dit album zijn af en toe echt waardeloos. De beats van bijvoorbeeld Black Majik en Speak My Piece zijn echt afschuwelijk en No I.D.-onwaardig. Ook de grotendeels onbekende gastartiesten voegen weinig toe. Vince Staples komt wel lekker. Common is de enige nog een beetje constante factor op Nobody's Smiling. Zijn raps zijn zelden van een ouderwets hoog niveau en soms zijn ze echt zwak, maar dat wil ik hem nog wel vergeven.

Een beetje jammerlijk album dit. Rewind That is het enige lichtpuntje op het hele album. Common rapt als vanouds, de beat is heerlijk (al moet No I.D. van het Dilla-alarm afblijven), al met al een ouderwets sfeertje. De aardige momenten wegen net zwaar genoeg voor een kleine voldoende, al zijn de zwakke momenten echt om te huilen. Zeker bij een artiest als Common...

Die Big Sean... hahaha... wat een refrein. Had dit nooit op een Common-album verwacht. Die Big Sean gozer doet de titel van dit album eer aan als ie z'n mond open doet.

Na Finding Forever had hij beter kunnen stoppen.

The Dreamer/The Believer was beter dan zowel Universal Mind Control als deze, dus oneens. Common lijkt eigenlijk sinds Finding Forever al zoekende te zijn naar zijn plaats in het veranderende hiphoplandschap. Laat hem dan maar voor de rauwe kant à la TD/TB kiezen.

Zéér matig album, al helemaal voor Common-begrippen. Common zelf rapt gewoon prima, maar No I.D. produceert bij vlagen ver onder zijn kunnen. Vele vreemde beatkeuzes en sample-gebruik van de producer, die blijkbaar net als een aantal andere collega's van hem ''wat anders'' wil proberen en zichzelf hopeloos overschat. Alleen Real en Rewind That zal ik terug beluisteren, al heeft eerstgenoemde track een vervelende Elijah Blake. Rewind That is de enige track waar niks op is aan te merken en ook direct een van de betere nummers van dit jaar. Prachtige track op zowel rappend, tekstueel als productioneel gebied. Bijzonder matige, zeg maar gerust bij vlagen slechte gastoptredens ook. Werkelijk níemand voegt iets toe, sterker nog: álle gastartiesten maken de tracks minder (dan ze vaak al zijn). Dan moet ene Vince Staples weer zo'n zogenaamd talent zijn. Nou, nee dus. Van dit soort softies hebben we er al genoeg. Met afstand Common's mindere album (Electric Circus ken ik nog niet, maar die lijkt me natuurlijk niet minder dan deze).

2*

Electric Circus is verre van slecht. Een soort rock-experiment.

Daar ben ik mee bekend, ja.

Eigenlijk dus meer gewoon een soort pyschedelische hippieplaat, met vette rhymes. Eerbetoon aan Jimi. Ik vind het erg geslaagd.

Waardeloos album van 1 van mijn meest favoriete MC's. Waardeloze producties van 1 van mijn meest favoriete producers. Dit duo is verantwoordelijk voor Ressurection, dat zou je haast niet zeggen. The Neighborhood, Real (wel een zwak refrein) en Rewind That zijn voor mij de enige 3 nummer waar beiden heren zich van hun goeie kant laten zien.

Iemand die hem morgen gaat checken in Paradiso?

Waar Common jaren geleden stond voor een garantie van kwaliteit, staat Common tegenwoordig voor hit-or-miss. En helaas vaker miss dan hit. Het fenomenale Be en de sterke comeback The Dreamer, The Believer staan lijnrecht tegenover het tenenkrommende Universal Mind Control en het dertien-in-een-dozijn Finding Forever. Met Nobody's Smiling voegt Common aan laatstgenoemde categorie een album toe: het moge duidelijk zijn dat de man zijn beste tijd gehad lijkt te hebben. Verder dan wat cliché-tracks komt hij helaas niet. Zonde van een ooit zo'n inventieve artiest...

Nu durf ik deze plaat niet meer aan te schaffen.

Be en alles wat daarvoor kwam, staan bij mij zeer hoog in aanzien.

Speak My Piece was live vreemd genoeg niet eens onaardig.

Tjonge, wat een teleurstellend album van m'n favoriete MC zeg. Eigenlijk zijn enkel The Neighborhood en Rewind That echt dope, verder nog een paar aardige nummers. Ik zet maar vlug 'Be' op...

Na 43x 'Black Majik' is het wel genoeg hoor..

Die beat van 7 Deadly Sins is wel echt te dope zeg.