Goat - Commune (2014)

Via de koptelefoon komen alle ritmes, geluiden en klanken van Goat's Commune mij tegemoet. Vaak is dat buitengewoon aangenaam. De basis is fijn, maar alle uitstapjes en wendingen met stemmen, gitaren en andere instrumenten zijn vaak erg fraai. Je hoort rock, verschillende ritmes, elektronica en jawel funk door elkaar verweven. En niet onbelangrijk: er staan me toch een paar giganten van songs op deze plaat.

Words is geweldig, zeker vanwege de ijzersterke gitaar. Het ingenieuze Goatchild is erg mooi, de ritmes en wendingen op Goatslaves zijn echt fantastisch te noemen. En tot slot volgt de spetterende finale van the Gathering of the Tribes. Ook in de andere nummers zitten ijzersterke stukken, zoals de lange finale van Bondye. En als je het allemaal op je laat inwerken en vaker draait wordt het alleen maar beter. Prachtplaat!

Goat is een net zo mysterieuze band als de muziek die ze maken. Zelden treden ze op, maar als ze optreden is het weergaloos goed. Ook nog eens altijd gehuld in maskers, hebben ze daarom een bijzondere live-reputatie. Bovendien is hun bandgeluid doordrongen van illustere, godenvererende en mythisch psychedelische afrobeat. Maar dat is nog te kort door de bocht: hun debuutalbum World Music was niet alleen een psychedelische trip, het stond bol van jazz, blazers, rock en zelfs heavy metal. Geen band kent hun gelijke. En nu is daar dan hun langverwachte tweede: Commune.

Commune is minder veelzijdig dan World Music, maar daardoor wel een coherenter geheel. Opener Talk To God toont met de titel al waar deze band voor staat: een band, waarbij je het gevoel hebt dat ze elk moment een van hun bandleden ritueel kunnen slachten en aan de goden zullen aanbieden. Het geluid zelf is psychedelisch en hypnotiserend: we horen een bezwerende groove die 6 en een halve minuut voort dendert. Een indrukwekkend begin, en Goat wijkt zelden af van dit geluid. We horen de heerlijke samenzang van het Zweedse gezelschap: hysterische vrouwenzang gecombineerd met een donkere mannenstem. Maar vooral heel veel repeterende gitaar-riffs, psychedelische rock-akkoorden en stevige metal-klanken. En daar blijft het jammer genoeg bij. Weg zijn bijvoorbeeld de blazers, weg is het sfeervolle free-jazz geluid en verdwenen is de afro-funk van het debuut. Dat is mijns inziens een enorm gemis; het veelzijdige geluid, dat die vele genres tot een pakkend en tegelijk ontoegankelijk geheel smeedde, is verleden tijd. Wat overblijft is desalniettemin een heerlijk trip, waarmee de band een andere richting in gaat.

Commune is niet zo'n schot in de roos als het verfrissende debuut World Music. Het veelzijdige instrumentarium is weg, en vooral het jazzy geluid wordt gemist. Maar de psychedelische voodoo-stijl van deze plaat is in de basis zeer sterk, en maakt Commune wel een tikkeltje toegankelijker. Iets dat ook wel welkom was, na dat bij vlagen ontoegankelijke debuut. Maar Goat live zien, daar gaat het pas echt om. Hopelijk komen ze snel weer langs. Want onlangs speelden ze Incubate nog plat.

Pat-sounds: Album Goat - Commune (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Ook ik schreef een recensie voor Commune op Zware Metalen.

Goat verraste in 2012 menigeen met de debuutplaat World Music. Het verhaal van het gezelschap is er een dat in mystiek gehuld is. De band zou oorspronkelijk uit Korpilombolo komen, een klein dorpje in Zweden dat een geschiedenis heeft in voodoo. Ook is de band gehuld in kostuums en maskers waardoor er bijna niks bekend is over de identiteit van de leden. Zonder dat verhaal was World Music ook een fantastische plaat die bij het Zware Metalen-publiek in de smaak viel, getuige de 83ste positie in de jaarlijst. Twee jaar later is er een tweede plaat...