Marianne Faithfull - Give My Love to London (2014)

Marianne Faithfull - Sparrows Will Sing
Video

De nicotine walmt je weer tegemoet. Dat mens leert het nooit.

Nee hoor, die foto op de hoes is van heel lang geleden. Mw. Faithfull is inmiddels een respectabele oma die geen gekke dingen meer doet.

IJzersterk en urgent album van een zingende kraai op leeftijd. Ze treedt trouwens 23 november in Carré op.

Hoorde gisteren de evergreen I Get Along Without You Very Well (het afsluitende nummer op dit album) op een Franse zender, alsmede het titelnummer. Reden voor mij om straks maar eens het gehele album te beluisteren, want wat ik hoorde was fenomenaal!

Er doen nogal wat klasbakken op het album mee of schreven mee aan het repertoire, heartofsoul. Die afsluiter is inderdaad heel speciaal. Het titelnummer heeft ze bijvoorbeeld samen met Steve Earle geschreven. Het is echt een verslavende groei briljant.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Marianne Faithfull - Give My Love To London - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Marianne Faithfull scoorde in 1964 als fris jong meisje een flinke hit met de Jagger/Richards compositie As Tears Go By.

Het zou nog 15 jaar duren voor ik voor het eerst kennis zou maken met het werk van Marianne Faithfull. In 1979 was Marianne Faithfull pas 33 jaar oud, maar haar stem klonk oud en versleten. Op de een of andere manier gaf de rauwe, onvaste en soms wat haperende stem van Marianne Faithfull haar muziek echter een bijzondere lading, waardoor Broken English (dat overigens eerder dit jaar een bijzonder fraaie reissue kreeg) uitgroeide tot een erkend meesterwerk.

Het zou 18 jaar duren voordat Broken English een waardige opvolger kreeg (het bijna even indrukwekkende Strange Weather), maar sindsdien levert Marianne Faithfull met enige regelmaat platen van hoog niveau af.

De laatste was voor mijn gevoel het in 2008 verschenen Easy Come Easy Go, maar kennelijk heb ik drie jaar geleden het met covers gevulde Horses And High Heels gemist.

Give My Love To London is hoe dan ook de eerste plaat met eigen werk van Marianne Faithfull in zes jaar tijd en het is wederom een hele mooie. Marianne Faithfull is inmiddels bijna 68 jaar oud, maar sinds Broken English zijn haar stembanden gelukkig niet al teveel meer versleten. In vocaal opzicht is Give My Love To London daarom niet heel ver verwijderd van de al weer 35 jaar oude klassieker en ook in muzikaal opzicht blijkt Marianne Faithfull nog jong van geest.

Voor Give My Love To London deed Marianne Faithfull een beroep op flink wat muzikanten van naam en faam. Zo schreven Roger Waters, Nick Cave, Anna Calvi, Steve Earle en Tom McRae mee aan de songs op de plaat en zijn onder andere Brian Eno, Portishead’s Adrian Utley, Warren Ellis (The Bad Seeds) en Ed Harcourt als muzikant te horen. Ook de keuze voor producer Rob Ellis en de mix van Flood zijn veilige keuzes, maar toch is Give My Love To London zeker geen veilige plaat.

Marianne Faithfull imponeert op haar nieuwe plaat met doorleefde folky songs die worden vertolkt zoals alleen Marianne Faithfull dit kan, maar Give My Love To London bevat ook een aantal stekelige of zelfs rauw klinkende songs die flink tegen de haren instrijken, bijvoorbeeld door de scherpe viool uithalen van Warren Ellis en het gruizige gitaarspel. Het zijn tracks die herinneren aan de jonge jaren van Roxy Music, maar ook associaties oproepen met de muziek van The Velvet Underground en de Britse folk van weleer.

Ook voor Give My Love To London geldt weer dat je moet houden van de zang van Marianne Faithfull. Haar stem klinkt ook op Give My Love To London weer rauw, doorleefd, rokerig en onvast, maar draagt op hetzelfde moment stevig bij aan de intensiteit van haar bijzondere songs, zeker wanneer de Britse diva haar emoties laat spreken en de woorden van haar mooie teksten gepassioneerd aanvalt.

Meer dan eens dwingt de vergelijking met de laatste plaat van Leonard Cohen zich op. In vocaal opzicht valt er absoluut wat op aan te merken, maar waarom zou je je hier druk om maken wanneer ieder woord dat uit de speakers komt keihard aankomt. Het is dan ook geen toeval dat Marianne Faithfull op deze plaat aan de haal gaat met Cohen’s Going Home en de song aanpakt zoals tot voor kort alleen de oude meester zelf dit kon.

Marianne Faithfull mag inmiddels een respectabele leeftijd hebben bereikt, maar gaat op Give My London tekeer als een jonge hond. Wat een mooie, eigenzinnige, doorleefde en gedurfde plaat van deze unieke zangeres. Ik schrijf hem op voor de jaarlijstjes. Erwin Zijleman

Had ik al gedaan, Erwin! Mooie recensie!

Zojuist voor het eerst beluisterd. Ik doe de 2e keer er maar direct achteraan. Wat een plaat dit zeg. Dat is al de 2e keer deze week dat ik met stomheid geslagen ben. Ik kende tot nu toe alleen de Ballad of Lucy Jordan en As tears go by van haar. En dan krijgen we dit. Heb ik jaren liggen slapen of is dit gewoon een onverwacht meesterwerk?

Als je dit album mooi vindt, dan denk ik dat je zeker ook eens Broken english moet proberen, Henk. Maar ze heeft nog een paar andere prachtige albums gemaakt.

Of Strange Weather, mooi verpakt ook.

Wat vind jij eigenlijk van dit nieuwe album, Rudi S ?

Before The Poison uit 2005 (met een flinke bijdrage van PJ Harvey) is ook erg goed.

Lijkt me weer een verplichte aanschaf, uiteraard op vinyl. Before the Poison is bij vlagen geniaal (het onvolprezen Last Song hoort bij de beste songs ooit gemaakt met dank aan D. Albarn) mede te danken aan Polly Jean en Cave. Deze klinkt ook erg mooi, rauw inderdaad bij vlagen maar de rustige nummers zijn ook geweldig, weer een Caviaanse/PJ Harvey productie met Rob Ellis, inderdaad de echoes van Roxy Music en heel erg sfeervol.
Misschien toch maar een x naar Carre!

Ongehoord!

Pootje gelicht door een krasse tante. Ik lig paf. Bij elke beluistering wordt ie beter.

Niet gehoord of ongehoord goed?

, nog niet gehoord

Hij is goed hoor! Leuk om ook de herkenbare stijl van met name Steve Earle en Nick Cave onmiddelijk in de nummers terug te horen. Als de plaat nog meer gaat groeien, wordt het een hoge notering in de eindlijstjes. Sowieso een van de (voor mij in ieder geval) verassingen van het jaar, totaal niet op gerekend.

Voor mij ook! De oudjes doen het dit jaar goed!

Geluisterd ivm de hoge beoordeling maar het spreekt me allemaal niet zo aan.

Krap een halve eeuw geleden het wicht uit mijn natte dromen en nog steeds weet ze me te vervoeren en te verrassen. Daar wordt ik even stil van.

Mother Wolf where are you going.. ..Getuige dit sterk staaltje muziek, ws. nog een heel eindje. De krasse knarren doen het goed. Leon bij Hollands Got Talent en Marianne Faithfull op deze fantastische plaat. Het vuur is nog niet gedoofd en zij blijft met verve overeind in de verschillende stijlen die op dit album naar voren komen. De kracht zit in haar voordracht en charisma. Daarnaast weet zij zich omringd door goede muzikanten en composities, die dit album een absolute meerwaarde verlenen. Zag ook een mooie uitvoering van Falling Back bij Later... with Jools Holland. Met op gitaar Anna Calvi, die toch met enige 'adoratie' haar spel speelde. Ik hou van albums waarbij ik na elk nummer benieuwd en met enig ongeduld nieuwsgierig ben, wat ik te horen ga krijgen en zo door het album meegenomen word. Faitfull heeft het talent om elk nummer een smoel te geven en zo is het.

Een living legend onderhand. Een artieste die ook koos voor de juiste richting.
Het positieve onthaal wekt mij nieuwsgierigheid.
Cult heldin.

De Lotte Lenya van de Rock is nooit echt weggeweest. een van haar betere albums, al prefereer ik Strange Weather uit '87 als topfavoriet. Grappig dat haar album in dezelfde maand verscheen als die van dat andere sixties bloemenmeisje met Stones-verleden Vashti Bunyan.

Mijn liedjes top drie (deze songs hebben iets fabelachtigs mooi) van 2014 in willekeurige volgorde: Falling back - Marianne Faithfull, River girl - Kelly Mickwee en People get ready op live 1976-1998 van Rod Stewart

Halfje erbij, vanwege vooral de tweede helft van het album.

Misschien dat ze mijn Top 25 van 2014 nog gaat halen.

1 november treedt ze op in Eindhoven!

Mijn concertbezoekjes lopen aardig op dit jaar.. maar ja ook hier kan ik niet aan voorbij

Sparrows will sing, een nummer van Roger Waters, zijn meest recente nieuwe compositie in eeuwen, grandioos vertolkt door deze grande dame die het cult circuit altijd is blijven bedienen.
Prachtige plaat overigens deze Give my love to london, een van haar vele indrukwekkende platen die een zeer persoonlijke smoel en touch hebben. Haar muziek luistert als een roman. Met een stem die zelfs indrukwekkend zou zijn als ze een telefoonboek voor zal lezen.
Vorige maand trad ze op in de Bataclan in Parijs.