Ryan Adams - Ryan Adams (2014)

En daarna een goede Taylor Swift plaat

hahaha, inderdaad, maar eerlijk gezegd vind ik '1989' een stuk minder.
Maar hij blijft wel opstaan, mss. komt het nog.

Verder dan dit was ik blijkbaar bij dit album niet gekomen. Een drie-en-een-half. Leek me toen wel prima.

Op de een of andere manier hoorde ik de nummers na 'Gimme Something Good' niet, maar alleen als een wall of sound. Ik hoorde geen spaarzame productie zoals bij de platen met The Cardinals, waar je vaak toch even wat prettige, bij een gebrek aan een beter woord, licks hoort. Net wat virtuozer. Toch, het geluid ligt prettig in het gehoor. Ik bleef het album maar luisteren. Fijn, goed voor in de auto.

Het kwartje viel pas echt tijdens het concert in Groningen. 'Kim', 'Stay with Me' en 'Am I Safe' klonken geweldig. En dan die uitgesponnen versie van 'Shadows'. Wat een geweldig nummer! Ik hoorde de nummers door de 'brij' heen en dat heeft me sindsdien niet meer losgelaten. Zo enthousiast was ik niet meer geweest sinds de trilogie in 2005.

Met Ryan Adams maakt Ryan Adams weer een degelijke band plaat, met goede nummers én het 'album gevoel'. De latere platen met The Cardinals (Easy Tiger en Cardinology) klonken als een collectie van nummers in tegenstelling tot bijvoorbeeld Cold Roses. Ook is de plaat lekker kort.

Enig minpuntje blijft 'Wrecking Ball' die de plaat onnodig opbreekt. Hierdoor zal de plaat nooit de volle 5 sterren halen mijns inziens. Maar de plaat heeft voor mij ook nog niet de klassiekersstadium gehaald dat de 4,5 al wel gerechtvaardigd zijn. Als ik volgend jaar er nog steeds zo over denk is het mogelijk.

Ik vind dit gewoon een Ryan Adams grand cru. Hij maakt songs op hoog niveau en met dit album bevestigt hij dat nogmaals zoals op zijn eerste platen.

Lp is al te koop voor €12,-; buitenkansje lijkt me.

Als Heartbreaker en Gold een 4* gemiddeld verdienen zou deze dat ook mogen krijgen.

Gewoonweg een schitterende plaat van Ryan Adams die zich makkelijker in mijn oren nestelde dan de 2 voorgenoemde albums.

Gimme Something Good is al een prachtige opener maar de hoogtepunten beginnen pas daarna.
Het refrein van Kim, het brugje in Stay with Me...heel deze schijf zit vol met heerlijke melodieën en arrangementen. Waar Ryan al veel talent liet horen in Whiskeytown en zijn soloalbums heeft ie hier een zo goed als perfecte plaat afgeleverd. Hulde!

Eigelijk ook jammer dat ie bij het grote publiek gekend is geworden door 1989 (Taylor Swiftcoverplaat) Iedereen die ik kende haatte zijn versie van Bad Blood en "lachte" met het feit dat ik deze muziek goed vind en dan wil jij als liefhebber van zijn eerder werk natuurlijk uitleggen dat ie al een 7tal andere schitterende platen op de wereld heeft losgelaten...jammerlijk genoeg nog geen succes gehad daarmee

van 4* naar 4,5*

In tegenstelling tot veel andere liefhebbers van Ryan Adams vind ik dit een van zijn sterkere albums uit zijn oeuvre. Het country element mag wat mij betreft achterwege blijven bij Ryan. Op dit album is dat het geval. Wellicht wat minder verassend dan zijn eerste platen, het is nergens wereldschokkend, is dit album mij erg goed bevallen. De opener Gimme Something Good zet de toon, mid tempo rock met een lekkere schwung. Shadows is naar mijn mening het beste nummer van de plaat. Daarnaast nog vermeldenswaardig; de uitstekende productie van de schijf. Ik heb er geen problemen mee als het volgende album van Adams - release november - een voortzetting is van dit album.

Mijn eerste cd van RA was " Prisoner" en dat kwam omdat ik op radio 1 regelmatig de single "Do You Still Love Me? " hoorde. Was direct verkocht. Ondertussen een 6 tal cd's van RA rijker en ja ook deze is weer een mooie. Heel raar dat ik deze artiest pas de laatste jaren heb leren kennen.