Ryan Adams - Ryan Adams (2014)

Ik ben benieuwd, een nieuwe Ryan Adams.. hij had wel een andere hoes mogen kiezen...

Hij kijkt een beetje verwilderd..

Ben erg benieuwd, Ashes & Fire is alweer drie jaar oud (en die luister ik bijna nooit meer).

Ik hoop wat pittigers dan voorgaand werkje , genoemd door Staralfur.

Een nieuwe van Ryan
Hopelijk geen nieuw Sci-Fi Metal project.
Ik vond trouwens Ashes and Fire een prima album, niet het niveau van Cold Roses, het debuut of Love Is Hell (beide), maar toch prima hoor.

Doet me op de een of andere manier denken aan de cover van Happy Sad van Tim Buckley.

Mij doet het een beetje aan Kurt Cobain denken..

Ryan Adams - Gimme Something Good - YouTube
Nieuwe single.

Nieuwe single belooft dat dit album wat meer uptempo wordt. Wat mij betreft geen probleem, ik vind Ryan met band toch altijd net iets interessanter.

Gimme something good klinkt veelbelovend.....

Erg poppy, maar gaat er desalniettemin goed in. Weer een release om naar uit te kijken, dus.

Eindelijk weer een nieuw album van Ryan Adams. Ashes & Fire draai ik nog zeer regelmatig, vond dat ook een erg sterk album.

Overigens komt er binnenkort ook een nieuwe EP uit: 1984

Eén van de nieuwe nummers: Stay With Me.

Ryan Adams speelt nieuw nummer Stay With Me tijdens optreden - muziek.nl

Nadat hij zijn albums in het verleden in een razend tempo uitbracht duurde deze pauze toch al weer 3 jaar.
Ben erg benieuwd naar de plaat, Gimme Something & Stay With Me klinken in ieder geval prima.
Ryan Adams vooral na zijn fenomenale plaat Cold Roses definitief in de armen gesloten, geweldige artiest.

Het album wordt online gestreamd door NPR. Check de twitter pagina van Ryan Adams.

Na een eerste luisterbeurt: goede liedjes met weinig (vocale) uitspattingen zoals op bijvoorbeeld Love Is Hell. Adams klinkt als een persoon die in balans is en dus minder naar zichzelf op zoek is. Het lijkt dan ook niet voor niets dat juist dit album een self-titled album is. Is een artiest op een zoektocht naar zichzelf boeiender? Is een artiest die goed in zijn vel zit minder interessant? In eerste instantie ben ik geneigd te zeggen van niet. Of dit écht zo is moeten de volgende luisterbeurten uit gaan wijzen. Voor nu 4*.

Nu aan het luisteren op NPR. Na 1 luisterbeurt 4 sterren. Hoor in eerste instantie veel Tom Petty.

Ryan Adams mag je gerust een betrouwbare muzikant noemen. Altijd komt hij terug. Hoewel de bijna 40-jarige liedjesschrijven wel eens wat productiever is geweest, heeft hij zijn vaste waarde al lang bewezen. Zijn albums staan dikwijls vol met kwalitatief hoogstaand werk, maar de vorm waarin hij zijn nummers giet wil nog wel eens variëren. Zo waren de country- en roots invloeden uit de begindagen van Adams ook terug te vinden op het alweer drie jaar oude Ashes & Fire, maar op zijn veertiende studioplaat Ryan Adams wordt er gekozen voor een heel andere aanpak. Namelijk: elf pakkende, meer up-tempo gitaarliedjes, die passen in de traditie van de Amerikaanse rock a la Tom Petty en Bruce Springsteen. Daarbij wordt niets aan het toeval over gelaten. Elke drumroffel, elk basloopje en elke gitaarsolo staat op de aangewezen plaats. Ryan Adams bevat het meest commerciële materiaal dat deze man tot dusver produceerde, zonder dat het songmateriaal hier onder lijdt. Sterker nog: er lijkt na herhaaldelijk luisteren geen zwakke broeder tussen de elf liedjes te zitten. Het begint met de vooruitgeschoven single 'Gimme Something Good' die na één keer horen al volledig mee te neuriën is. Ook 'Am I Safe', het wat nostalgische 'Shadows' en emotioneel hoogtepunt 'Kim' zijn ogenschijnlijk simpele popliedjes die ondertussen behoorlijk smart geschreven zijn. Tijdloze liedjes welteverstaan die een mooie afwisseling vormen met een stadionrocker als 'I Just Might' of meer ingetogenere liedjes als 'Let Go' en 'My Wrecking Ball'. Het zijn stuk voor stuk liedjes die helemaal af klinken, mede dankzij een warme bandinvulling en een kraakheldere productie (van de hand van Ryan Adams zelf). Niet wereldschokkend, wel veertig minuten kwaliteit. Zijn meeste consistente album in een kleine tien jaar.

Van: Daans Muziek Blog

Het bekende en gekende werk van Ryan Adams. Lekker album maar ik mis wat uitschieters die ik op voorgaande albums (vooral Ashes & Fire) wel aantrof. Mss gaat dat nog komen na wat meer luisterbeurten. Voorlopig een nette voldoende.

Na een paar luisterbeurten vindt ik em supertof, iets meer rocky dan vorige releases, i.m.o. heerlijk

Humo is lovend en geeft 'm de maximale score : Ryan Adams - Ryan Adams - Humo: The Wild Site

Ik vind 't toch allemaal maar erg vlak. Nu is Ryan Adams nooit de meest consistente artiest geweest (hoewel ik het meeste werk van de beste man kan waarderen), maar voorganger Ashes & Fire had tenminste nog een bepaalde gelaagdheid (hoewel dat in retroperspectief ook geen geweldige plaat was). Nu zal Adams waarschijnlijk nooit meer een album van kaliber Whiskeytown-era, Heartbreaker, Gold of Cold Roses maken, maar dit is er wel erg ver van verwijderd. Hoogtepunt is My Wrecking Ball, maar het klinkt allemaal zo dertien in een dozijn.

Zonde. Afschuwelijke albumcover ook overigens.

Wat is er mis met die hoes dan? Te narcistisch?

De vreselijke emo-hoes daargelaten, bevalt deze plaat mij wel aardig. Ik vind het sowieso fijn dat het bijna allemaal elektrisch is, een mooie afwisseling ten opzichte van z'n vorige akoestische album. Verder deed het album mij meteen denken aan Easy Tiger; wat gladder en meer poppy van opzet, maar evengoed veel sterke composities. Helaas denk ik niet dat ik dit ooit zo ga waarderen als een Jacksonville City Nights, Cold Roses, Heartbreaker of Gold, maar die staan ook in hun klasse apart.

Niet z'n beste, niet z'n slechtste. Hij ligt wel beter in het gehoor dan zijn voorganger.

Deze plaat klinkt alsof hij in de jaren 80 is opgenomen, dikke echo achter de drums.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ryan Adams - Ryan Adams - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ryan Adams viert later dit jaar zijn veertigste verjaardag en heeft inmiddels drie muzikale levens achter zich.

De muzikant uit Jacksonville, North Carolina debuteerde op jonge leeftijd in de cultband the Patty Duke Syndrome, groeide halverwege de jaren 90 met zijn band Whiskeytown uit tot de pioniers en smaakmakers van de alt-country en begon vrijwel onmiddellijk na de start van het nieuwe millennium aan een bijzonder succesvolle solocarrière.

Met name in de eerste jaren na de release van zijn prachtdebuut Heartbreaker bracht Ryan Adams bijna aan de lopende band prachtplaten uit en doken hiernaast nog de nodige platen op die niet werden uitgebracht, maar eveneens zeer de moeite waard waren.

Ryan Adams werd uitgeroepen tot muzikaal wonderkind en leek uitgegroeid tot een vaste waarde, maar een jaar of acht geleden stokte de enorme productie van Ryan Adams bijna van de ene op de andere dag. Sindsdien moeten we het doen met een beperkt aantal platen en bovendien platen van wisselend niveau.

De afgelopen jaren was het helemaal stil rond Ryan Adams, maar bijna uit het niets is het voormalige wonderkind terug met een nieuwe plaat. Zijn titelloze nieuwe plaat kan worden gezien als een nieuwe start en laat een Ryan Adams horen die we eigenlijk nog niet kenden.

Op zijn vorige platen schakelde Ryan Adams voornamelijk tussen roots en rootsrock, maar op zijn nieuwe plaat maakt hij rockmuziek die gemaakt is voor de grote Amerikaanse radiostations en zomaar stadions zou kunnen vullen.

Bij beluistering van deze nieuwe plaat moest ik in eerste instantie vooral denken aan Tom Petty, maar ook de naam van Bruce Springsteen dook meer dan eens op. Allereerst in de groots klinkende rocksongs op de plaat, maar zeker ook in de meer ingetogen single Wrecking Ball, die niet zou misstaan op een Springsteen plaat (en waarschijnlijk niets voor niets deze titel heeft meegekregen).

Wrecking Ball is een van de weinige ingetogen momenten op een plaat die stevig citeert uit een aantal decennia radiovriendelijke Amerikaanse rockmuziek. Af en toe klinkt de nieuwe plaat van Ryan Adams wel erg gelikt en soms bijna te gelikt, maar alle songs op de plaat hebben ook wel een twist die de song net op tijd de goede kant op sturen.

Liefhebbers van de rootsmuzikant Ryan Adams zullen op zijn minst moeten wennen aan de nieuwe plaat van de Amerikaan, maar ik had persoonlijk maar heel weinig tijd nodig om dit eerste levensteken van Ryan Adams in een jaar of drie te omarmen.

De nieuwe plaat van Ryan Adams klinkt niet alleen bijzonder lekker, maar op een of andere manier klopt ook alles. Ieder subtiel of minder subtiel muzikaal accent is raak, iedere song op de plaat heeft het in zich om uit te groeien tot een klassieker en in iedere song klinkt Adams gedreven en geloofwaardig.

Een muzikant als Ryan Adams maakt geen slechte platen, maar voor zijn laatste memorabele of echt goede plaat, moest ik zo langzamerhand toch flink wat jaren terug in de tijd. Aan de wat mindere periode die volgde komt nu een abrupt einde, want de titelloze veertiende (officiële) plaat van Ryan Adams is wat mij betreft één van zijn betere.

Ryan Adams heeft in het verleden wel vaker aangekondigd een grootse rockplaat te willen maken, maar dit keer is het hem ook echt gelukt. Een glorieuze comeback als je het mij vraagt. Erwin Zijleman

Op het eerste gehoor valt het een beetje tegen. Hoop dat het nog gaat groeien. Het klinkt wel erg gelikt allemaal en daardoor tot nu toe middel maat. Daar in tegen erg commercieel, misschien voor hem zelf positief. Geef nog geen stem, misschien groeit de plaat nog.

Ik heb het album, onder andere via NPR, nu al een stuk of 20 keer beluisterd en been erg positief. De tweede single My Wreckingball vind ik het minste nummer van de plaat, maar de sound van de plaat over het algemeen vind ik echt supergaaf.

Het ligt een beetje in het verlengde van Cardinology tekstueel, aleen zijn de nummers veel compacter en is er hier eigenlijk geen filler. Qua sound doet het ook denken aan III/IV, beetje jaren 80-achtig, maar dan zonder steel guitar, (denk aan Stop Playing with my Heart) ook bespeur ik her en der wat Neil Young invloeden, zoals de gitaar op Shadows.

Het album heeft echt een goede flow, zoals ik eerder zei, praktisch geen filler, sterkte songs (Gimme Something Good, Trouble, Am I Safe, Stay With Me springen er echt bovenuit). We hebben er drie jaar op moeten wachten, maar het is wel weer kwaliteit, dat kun je lang niet van alle albums uit zijn eerste leven zeggen (Rock 'n' Roll, Demolition en Cardinology halen het niet bij dit album), maar toch hoop ik dat het volgende album niet weer 3 jaar duurt. Tenzij hij zijn verloren albums uit het begin van deze eeuw alsnog als een box set uitbrengt.

Een keer of 20?

Zaterdag ""in the blind " gekocht, zoveel vertrouwen heb ik wel in Ryan Adams.
Na 3 luisterbeurten kan ik wederom concluderen dat Adams mijn ( hoge ) verwachtingen inlost, net als zijn ca. 13 voorgangers en zijn Whiskeytown platen.
Het album is zeker niet zijn beste, het niveau van Cold Roses is mijns inziens ook nauwelijks te overtreffen.