Ryan Adams - Ryan Adams (2014)

Nu aan het luisteren op NPR. Na 1 luisterbeurt 4 sterren. Hoor in eerste instantie veel Tom Petty.

Ryan Adams mag je gerust een betrouwbare muzikant noemen. Altijd komt hij terug. Hoewel de bijna 40-jarige liedjesschrijven wel eens wat productiever is geweest, heeft hij zijn vaste waarde al lang bewezen. Zijn albums staan dikwijls vol met kwalitatief hoogstaand werk, maar de vorm waarin hij zijn nummers giet wil nog wel eens variëren. Zo waren de country- en roots invloeden uit de begindagen van Adams ook terug te vinden op het alweer drie jaar oude Ashes & Fire, maar op zijn veertiende studioplaat Ryan Adams wordt er gekozen voor een heel andere aanpak. Namelijk: elf pakkende, meer up-tempo gitaarliedjes, die passen in de traditie van de Amerikaanse rock a la Tom Petty en Bruce Springsteen. Daarbij wordt niets aan het toeval over gelaten. Elke drumroffel, elk basloopje en elke gitaarsolo staat op de aangewezen plaats. Ryan Adams bevat het meest commerciële materiaal dat deze man tot dusver produceerde, zonder dat het songmateriaal hier onder lijdt. Sterker nog: er lijkt na herhaaldelijk luisteren geen zwakke broeder tussen de elf liedjes te zitten. Het begint met de vooruitgeschoven single 'Gimme Something Good' die na één keer horen al volledig mee te neuriën is. Ook 'Am I Safe', het wat nostalgische 'Shadows' en emotioneel hoogtepunt 'Kim' zijn ogenschijnlijk simpele popliedjes die ondertussen behoorlijk smart geschreven zijn. Tijdloze liedjes welteverstaan die een mooie afwisseling vormen met een stadionrocker als 'I Just Might' of meer ingetogenere liedjes als 'Let Go' en 'My Wrecking Ball'. Het zijn stuk voor stuk liedjes die helemaal af klinken, mede dankzij een warme bandinvulling en een kraakheldere productie (van de hand van Ryan Adams zelf). Niet wereldschokkend, wel veertig minuten kwaliteit. Zijn meeste consistente album in een kleine tien jaar.

Van: Daans Muziek Blog

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ryan Adams - Ryan Adams - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ryan Adams viert later dit jaar zijn veertigste verjaardag en heeft inmiddels drie muzikale levens achter zich.

De muzikant uit Jacksonville, North Carolina debuteerde op jonge leeftijd in de cultband the Patty Duke Syndrome, groeide halverwege de jaren 90 met zijn band Whiskeytown uit tot de pioniers en smaakmakers van de alt-country en begon vrijwel onmiddellijk na de start van het nieuwe millennium aan een bijzonder succesvolle solocarrière.

Met name in de eerste jaren na de release van zijn prachtdebuut Heartbreaker bracht Ryan Adams bijna aan de lopende band prachtplaten uit en doken hiernaast nog de nodige platen op die niet werden uitgebracht, maar eveneens zeer de moeite waard waren.

Ryan Adams werd uitgeroepen tot muzikaal wonderkind en leek uitgegroeid tot een vaste waarde, maar een jaar of acht geleden stokte de enorme productie van Ryan Adams bijna van de ene op de andere dag. Sindsdien moeten we het doen met een beperkt aantal platen en bovendien platen van wisselend niveau.

De afgelopen jaren was het helemaal stil rond Ryan Adams, maar bijna uit het niets is het voormalige wonderkind terug met een nieuwe plaat. Zijn titelloze nieuwe plaat kan worden gezien als een nieuwe start en laat een Ryan Adams horen die we eigenlijk nog niet kenden.

Op zijn vorige platen schakelde Ryan Adams voornamelijk tussen roots en rootsrock, maar op zijn nieuwe plaat maakt hij rockmuziek die gemaakt is voor de grote Amerikaanse radiostations en zomaar stadions zou kunnen vullen.

Bij beluistering van deze nieuwe plaat moest ik in eerste instantie vooral denken aan Tom Petty, maar ook de naam van Bruce Springsteen dook meer dan eens op. Allereerst in de groots klinkende rocksongs op de plaat, maar zeker ook in de meer ingetogen single Wrecking Ball, die niet zou misstaan op een Springsteen plaat (en waarschijnlijk niets voor niets deze titel heeft meegekregen).

Wrecking Ball is een van de weinige ingetogen momenten op een plaat die stevig citeert uit een aantal decennia radiovriendelijke Amerikaanse rockmuziek. Af en toe klinkt de nieuwe plaat van Ryan Adams wel erg gelikt en soms bijna te gelikt, maar alle songs op de plaat hebben ook wel een twist die de song net op tijd de goede kant op sturen.

Liefhebbers van de rootsmuzikant Ryan Adams zullen op zijn minst moeten wennen aan de nieuwe plaat van de Amerikaan, maar ik had persoonlijk maar heel weinig tijd nodig om dit eerste levensteken van Ryan Adams in een jaar of drie te omarmen.

De nieuwe plaat van Ryan Adams klinkt niet alleen bijzonder lekker, maar op een of andere manier klopt ook alles. Ieder subtiel of minder subtiel muzikaal accent is raak, iedere song op de plaat heeft het in zich om uit te groeien tot een klassieker en in iedere song klinkt Adams gedreven en geloofwaardig.

Een muzikant als Ryan Adams maakt geen slechte platen, maar voor zijn laatste memorabele of echt goede plaat, moest ik zo langzamerhand toch flink wat jaren terug in de tijd. Aan de wat mindere periode die volgde komt nu een abrupt einde, want de titelloze veertiende (officiële) plaat van Ryan Adams is wat mij betreft één van zijn betere.

Ryan Adams heeft in het verleden wel vaker aangekondigd een grootse rockplaat te willen maken, maar dit keer is het hem ook echt gelukt. Een glorieuze comeback als je het mij vraagt. Erwin Zijleman

Ik heb het album, onder andere via NPR, nu al een stuk of 20 keer beluisterd en been erg positief. De tweede single My Wreckingball vind ik het minste nummer van de plaat, maar de sound van de plaat over het algemeen vind ik echt supergaaf.

Het ligt een beetje in het verlengde van Cardinology tekstueel, aleen zijn de nummers veel compacter en is er hier eigenlijk geen filler. Qua sound doet het ook denken aan III/IV, beetje jaren 80-achtig, maar dan zonder steel guitar, (denk aan Stop Playing with my Heart) ook bespeur ik her en der wat Neil Young invloeden, zoals de gitaar op Shadows.

Het album heeft echt een goede flow, zoals ik eerder zei, praktisch geen filler, sterkte songs (Gimme Something Good, Trouble, Am I Safe, Stay With Me springen er echt bovenuit). We hebben er drie jaar op moeten wachten, maar het is wel weer kwaliteit, dat kun je lang niet van alle albums uit zijn eerste leven zeggen (Rock 'n' Roll, Demolition en Cardinology halen het niet bij dit album), maar toch hoop ik dat het volgende album niet weer 3 jaar duurt. Tenzij hij zijn verloren albums uit het begin van deze eeuw alsnog als een box set uitbrengt.

Degelijke plaat. Er staan geen slechte nummers op maar ook weinig uitschieters. Goed geproduceerd. Een vette knipoog naar de jaren 80 rockproducties van Tom Petty, John Cougar en Bruce Springsteen. Persoonlijk vind ik Shadows, Trouble, en Kim boven de middelmaat uitstijgen. De rest is meer van 13 in een dozijn al moet ik zeggen dat hij goed verteerbaar is als ik in de auto zit. Ik vond de dit jaar eerder uitgebrachte EP 1984 in ieder gavel een stuk spannender. Een 3 verdient dit album wel al was het maar alleen om de gelikte productie.

Zo goed als in de beginjaren van zijn solo-carrière zal het hoogstwaarschijnlijk nooit meer worden, maar Ryan Adams blijft het toch maar doen. Na het wat mindere 'Easy Tiger' was het bang afwachten, maar uiteindelijk kwam Adams met 'Ashes & Fire' in 2011 toch weer scherp uit de hoek, met als gevolg een fraaie, solide plaat. Bovendien is Adams ook nooit vies geweest van uitstapjes, al pakken die niet altijd even goed uit.

In 2014 kwam Adams' 10de plaat uit (als je die met The Cardinals niet meetelt, en het sterke 'Love Is Hell' wel), en de Amerikaan achtte de tijd blijkbaar rijp om een albumtitel uit te kiezen die bij de meeste artiesten / bands op de hoes van hun debuut prijkt; titelloos. "Zo is er meer plaats voor mijn gezicht", moet Adams gedacht hebben. Ryan Adams kijkt op de hoes naar de luisteraar, met een ietwat meewarige, dromerige blik in zijn ogen, waarvan er één verborgen is achter zijn gitzwarte haarlokken. Doet me een beetje aan de jonge Neil Young denken.

Is dit een verborgen hint voor wat de muziek betreft? Welneen. Hoewel Adams' muziek ooit wel met die van Young in verband werd gebracht, is dit toch wel wat anders. Ook Adams durft z'n gitaar wel 'ns te laten scheuren (dat mag ik trouwens graag van 'm horen, zoals hij in het mooie 'Kim', één van de hoogtepunten & songs die na meer dan 10 luisterbeurten nog overeind blijven, weet te charmeren), al gebeurt dat eerder sporadisch. Ook het wat fellere 'Stay with Me' (sterk nummer) weet me te bekoren, al leunt het bij momenten gevaarlijk dicht tegen wat al te makkelijke kant-en-klare pop.

Op die rand blijkt Adams op dit album meermaals te balanceren, en dan gebeurt het wel 'ns dat je op je bek gaat. Zo had het Springsteen-achtige koppel 'Feels Like Fire' en 'I Just Might' niet gehoeven van mij. Laat dat maar aan The Boss over. 'My Wrecking Ball' klinkt dan weer een pak intiemer, maar laten we eerlijk wezen; zo heeft Adams er in het verleden al veel betere geschreven.

Veel kritiek dus, van mijn kant. Maar laten we vooral niet te negatief doen, want veel meer dan bijvoorbeeld 'Heartbreaker' is dit een album dat de luisteraar snel verzadigt, heb ik de indruk. Was ik de eerste malen dat ik het album beluisterde nogal overmoedig enthousiast, is er nu sprake van een flinke bekoeling. Een feit waar ik ook rekening mee moet houden, omdat het dan in de menselijke natuur zit om te gaan compenseren (en dus een minder hoge beoordeling toe te kennen dan het kleinood verdient).

Al bij al is dit zeker geen misse plaat, en ik schenk er met plezier een kleine drie kwartier van m'n tijd aan. Al hadden dat ook tien minuten minder mogen zijn.

3,5 sterren