The Flower Kings - Paradox Hotel (2006)

Een nieuwe dubbelplaat van Flower Kings. Zag em vandaag in 1x op nieuwsgroepen opduiken terwijl ik niet eens wist dat er een nieuwe aankwam. Das nog eens een leuke verassing

Heb hem gehoord (heb hem hier in promo-vorm liggen) en helaas kon ik maar 1 conclusie trekken: het nog meer van hetzelfde. Het nodigt mij absoluut niet uit om hem t.z.t. aan te schaffen want ik kan net zo goed Retropolis, Stardust We Are of de eerste cd van Flower Power op zetten. Paradox Hotel zit in hetzelfde straatje hoewel ik wel moet toegeven dat ze er alle moeite voor hebben gedaan om hem lekker toegankelijk te houden.

Had inderdaad hetzelfde gevoel. En als het dan ook nog een dubbel-cd is, is het helemaal iets teveel van het goede..

flower kings en vernieuwing, 2 dingen die niet samengaan. jammer op deze plaat is ook het gemis van gildenlow. unfold the future blijft een ijzersterke TFK plaat trouwens. en eigenlijk is alles wel lekker maar het lijkt gewoon te veel op het oude werk.

Precies, het is helemaal niet slecht ofzo. Monsters and Men is bijvoorbeeld een prachtige epic, maar toch mis je iets wat er voor zorgt dat je niet gewoon naar 1 van de oudere platen pakt.

Ik heb niet zoveel van het oudere werk gehoord (eigenlijk alleen maar the rainmaker), maar ik vindt het album zeker mooi. Heb het vandaag gekocht om (onder andere) de eerste oplage digipack te kunnen krijgen. Mijn eerste indrukken zijn:

1. divers instrument gebruik, soms is het geheel een klein beetje slaapverwekkend (dat bedoel ik positief)
2. zeker geen inhoudsloze muziek qua teksten
3. lang album (positief, ik hou niet zo van 40 minuten albums)
4. het album loopt, er zijn geen liedjes die je wilt overslaan
5. goed gemasterd
6. geen kopieer beveiliging (ik zet al mijn muziek op mijn computer)
7. mooi artwork

Voorlopig 4 sterren, omdat hoger onbekend terrein voor me is (4 sterren betekend voor mij dat het een (heel) goed album is, 5 zou een wereldwonder zijn). Misschien kom ik er naar een paar luistersessies nog op terug, als het allemaal iets meer ingezonken is.

Als ik ooit grote onzin heb gelezen dan is het dit wel. Welke band produceert albums van dit uitzonderlijke hoge nivo? Zelf een anti-aanschaf advies van Bekhuis!
Wat een prutser! En die knoeiers van Flamborough Head vindt 'ie wel aardig? Dan deklasseer je jezelf toch?

Dit is absolute topklasse, zo gevarieerd en hoog van kwaliteit is gewoon niet te geloven. Er is nauwelijks een band die hier aan kan tippen. Elke muzikant is de top in zijn gebied.

Ik doe nog maar een poging dan: met deze plaat is op zich niks mis... Als dit een debuut-album was geweest dan was ik ook laaiend enthousiast geweest maar helaas, deze band heeft al erg veel albums uit gebracht en dit album voegt hoegenaamd niks toe aan dat wat ze al hebben afgeleverd. Het is simpel gezegd: oude wijn in nieuwe zakken.

En ja, het zijn inderdaad ontzettend goede muzikanten maar daar heb ik geen boodschap aan als de muziek mij niet aanspreekt. Ik bedoel: in de band van Frans Bauer zitten ook vast wel goede muzikanten maar ik gruwel van de muziek die ze maken met hem.

Misschien hebben zij andere verwachtingen bij dit soort muziek. Ze verwachten misschien een steeds compleet nieuwe stijl in plaats van een verfijning van de huidige stijl(mutatie vs evolutie). Ik kan daar niet over mee praten, omdat ik weinig albums van de flower kings gehoord. Ik vind het elk geval een mooi album van een kwaliteit die je niet vaak hoort.

Nou ik kan zeggen dat ik het een dijk van een plaat vind,
én dat ik me kan inleven in de kritiek die ik her en der tegen kom. Maar eerst wil ik even kwijt dat dit pas mijn 2e FloKings cd is (naast Adam&Eve) die ik origineel in bezit heb. Ook Stardust Whe Are en Unfold The Future staan op een gebrand cdtje maar die heb ik nauwelijks geluisterd.

Ik kan zeggen dat het album wat monotoon voortkabbelt, een gebrek heeft aan stevige rockers, dat er amper experimentele, jazzy stukken op te vinden zijn, dat Tranatlantic een stuk spannender is en er wel héél goed naar Yes is geluisterd bij het maken van Paradox Hotel.

maar dat doe ik niet. Want het irriteerd me niet. Paradox Hotel is niet uit mijn cd speler te branden! Iedereen die van de Flower Kings progressie verwacht zit er gewoon dik naast! Waarom luister ik die 141 minuten dan in één keer uit? Omdta het kwalitatief wederom hoogstaande muziek is, vol hooks, een immer positieve sfeer en zelfs wat gewaagde nummers (Bavarian Skies, wat een toespraak van Hitler boven Mellotrons moet voorstellen).

Ik krijg de melodie van End on a High Note niet uit mn hoofd, ik schreeuw savonds op de fiets LIFE'S GONNA KILL YOU, ben met mn gedachten op een Indonesisch strand bij Way the Water's Moving, hoor een uiterst professionele en uitstekende climax bij What if God Is Alone? en luister voor het slapen gaan nog even naar de buitenaarde gitaarpartijen van Roine Stolte op Blue Planet.

Progressie? Progrock? Boeiend! Zolang ze muziek van dit kaliber maken hoor je mij niet zeuren

4*

Ik heb deze dubberl-cd nu een paar keer beluisterd en ik moet zeggen dat ik de uitspraak hierboven van ChrisX onderschrijf. Het is goede muziek, maar er blijft niets hangen.

Zelf heb ik het bezit van alle studio-albums van de FK en wanneer ik dan moet kiezen, zet ik liever 'Flower Power', 'Stardust we are' of zelfs 'Adam and Eve' op.

Maar ik geef het nog een aantal luisterbeurten, misschien kom ik dan to andere gedachten.

Eerlijk gezegd denk ik dat de discussies bij deze nieuwe van de Flower Kings ook makkelijk weer gevoerd kunnen worden bij de volgende.

The Flower Kings zijn al jaren op hetzelfde spoor, maar hun wagonnetjes worden wel degelijk verwisseld.
De wagonnetjes die ze nu aangehaakt hebben kunnen mij overigens wel degelijk bekoren.
Natuurlijk niet allemaal (Lucy had a dream, Man of the world en..gek genoeg juist de 'epics' Monsters & Men' vooral 'Minor Giant Steps' vindt ik dit keer zwak) maar voor de rest is er alweer sprake van een hoge kwaliteit op dit album.
Wie doet hun dit na ?

En die andere gedachten zijn gekomen

Na intensief luisteren is er toch weer een imposant werk van The Flower Kings aan de oppervlakte gekomen.

Zoals al door ChrisX aangegeven dat het 'oude wijn in nieuwe zakken' is, kan ik nog steeds onderschrijven maar wanneer ik naar de afhaal-chinees ga, kom ik toch weer altijd met babi-pangang thuis; je weet hoe het smaakt, toch bestel je het en het smaakt weer heel goed.

De CD 'Room 111' begint met een typisch Bodin stuk; spanning wordt opgebouwd om daarna met een pingpong tafel te eindigen. Dit hoorden we ook al op 'Retropolis'.
Het eerste deel van die CD is weer lekker FK, met voor mij 'Monsters & Men', 'Hit me with a hit', het instrumentale 'Pioneers of Avalation' en 'End on a high note' als favorieten. Dit laatste nummer is een ode aan Yes, waarbij je verwacht dat Jon Anderson elk moment in kan vallen. Het enige zwakke van het hele album is 'Bavarian Skies'.

De tweede CD 'Room 222' is vanaf het begin tot het eind zeer goed, met als hoogtepunten het door Hans Froberg geschreven 'Life will kill you' en 'What if God is alone'.

Het album doet denken aan 'Stardust we are' en Flower Power' waarbij de speelstijl van Bodin een blauwdruk van die van Rick Wakeman is.

Paradox Hotel, een metafoor voor ons verblijf op de aarde. Ik hoop dat The Flower Kings in ieder geval nog even blijven.

De ANWB mag een blauw bordje met 4* naast de ingang van Paradox Hotel plaatsen

Jammer dat deze omlaag gaat, dit blijft een van de betere platen van de flower kings (voor mij). Hoewel ik lang niet alle platen ken. Dus mensen, laat je niet misleiden .

wel uren luisterplezier

gewoon een prachtige sympho plaat waar ouwere heren die vroeger zot waren van yes , genesis en consoorten nu hun hartje kunnen aan ophalen

ja , hier zit verdacht veel yes in , zeker in het instrumentale gedeelte , de zang , ja, nog verre van een jon anderson , maar hele mooie ouwerwetse sympho prog !

terwijl touch my heaven 100 % pink floyd is met een prachtige gitaarsolo op het einde , rick wright keyboards en die koren van bij DSOTM , wel heel goed !

....Ik heb hem van de week pas aangeschaft en vind het verdomd lekker allemaal... ik moet zeggen dat ik ook niet geplaagd wordt door bovenstaande kennis van eerdere releases van TFK... behalve Unfold the Future... die ik ook zo mooi vind......

Hoe heb ik deze ooit maar 3 sterren kunnen geven?
Ik heb hem destijds gewoon te weinig aandacht gegeven om goed op waarde te kunnen schatten.
Het is een pracht album met genoeg variatie en niet ten koste van de kwaliteit.

Hoe raar het ook klinkt, met de onvoorspelbare muziek van deze band weet je bijna altijd wat je kunt verwachten: lang uitgespronnen nummers met regelmatige tempowisselingen, pittige gitaarsolo's, warme toetsenpartijen en positieve teksten (maar niet dan zoals bij de Positivo's, eerder een oproep tot liefdevolle strijdbaarheid en een weigering om tot fatalisme of nihilisme te vervallen). Aan de ene kant gaat deze muziek dus zóveel kanten op dat je nooit weet je over een halve minuut zult horen, aan de andere kant zul je je er ook nooit een buil aan vallen omdat Stolt nou eenmaal overloopt van ideeën, energie en spelplezier. Dat gezegd hebbende moet ik denken aan James Joyce die voor zijn 700 pagina's dikke en extreem hermetische roman Finnegans wake eigenlijk "de ideale slapeloze lezer" wenste, want net als bij dat boek heb je bij elke (dubbel-)CD van Stolt wel even de tijd nodig om hem helemaal te doorgronden, terwijl er ondertussen nog veel andere muziek aan de deur staat te kloppen – en als je niet uitkijkt is er zelfs al weer een nieuwe plaat van Stolt zèlf achter aan de rij aangesloten. En laten we ook niet vergeten dat dit album een paar decennia geleden ongeveer 3½ vinylelpee in beslag zou hebben genomen – zodanig ben ik al gewend aan de enorme produktiviteit van de Flower Kings dat ik gewoon vergeet dat ik in analoge tijden mijn wenkbrauwen wel even zou hebben gefronst bij de omvang van dit album.
        Take it or leave it, zou je zeggen, maar mijn punt is dat ik me afvraag of ik de enige ben bij wie de overdaad aan FK-produkt schaadt, en wanneer er dan ook nog eens te weinig nummers echt uitspringen ben ik geneigd om net als ChrisX en obsessed (maart 2006 alweer) gewoon naar eerdere platen als Adam & Eve of Flower power te grijpen. (Een uitzondering moet ik overigens wel maken voor de tweede helft van de eerste CD die eindigt met een uiterst indrukwekkend kwartet inclusief een postume zelfrechtvaardiging van Hitler, een broos liedje over een kind dat bang is in het donker en een prachtige en zeer toepasselijk getitelde "uplifting" afsluiter inclusief heerlijke slide.)