Adam Cohen - We Go Home (2014)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Adam Cohen - We Go Home - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Bij Adam Cohen hoeven we het deze keer eens niet te hebben over de moeizame muzikale carrière van kinderen van beroemde muzikanten. De zoon van Leonard Cohen worstelde heel lang met zijn muzikale identiteit, maar vond de juiste toon op zijn vorige plaat, het in 2011 verschenen Like A Man.

Op Like A Man vocht Adam Cohen voor de afwisseling eens niet tegen de muzikale erfenis van zijn vader, maar omarmde hij deze muzikale erfenis. Het leverde een prachtige plaat op die Adam Cohen eindelijk op de kaart zette als de veelbelovende singer-songwriter die hij al zo lang wilde zijn.

Drie jaar na Like A Man verschijnt We Go Home en ook op deze nieuwe plaat verloochent Adam Cohen zijn afkomst niet. Nog meer dan op Like A Man eert Adam Cohen de levende legende die zijn vader is. Dat blijkt al uit de locaties die Adam Cohen koos voor de opname van zijn vierde studioplaat. De jonge Cohen telg toog voor We Go Home niet alleen naar zijn ouderlijk huis in Montreal, maar ook naar het Griekse eiland Hydra, waarop Leonard Cohen zo lang rust en liefde zocht.

Ook in muzikaal opzicht laat We Go Home volop raakvlakken met de muziek van Leonard Cohen horen. Zeker de meer ingetogen songs zouden zo van de oude meester kunnen zijn, maar ook de wat rijker ingekleurde songs doen vanwege de buitengewoon warme en stemmige instrumentatie en het bijzondere gebruik van vrouwenstemmen meer dan eens denken aan de latere platen van Leonard Cohen.

Adam Cohen is bovendien net als zijn vader een woordkunstenaar, die niet alleen prachtige teksten schrijft maar deze ook op intense en indringende wijze weet te vertolken, waarbij Adam niet alleen raakt aan zijn vader, maar ook aan Randy Newman.

Toch zijn er ook verschillen tussen de twee generaties Cohen. Heel af en toe klinkt Adam als de jonge versie van zijn vader, maar over het algemeen genomen laat We Go Home in vocaal opzicht een duidelijk eigen geluid horen. Het siert Adam Cohen dat hij zich niet langer lijkt te schamen voor het rijke oeuvre van zijn vader, maar het siert hem ook dat hij zich niet alleen laat inspireren door zijn vader, maar ook op zoek is gegaan naar een duidelijk eigen geluid; een geluid dat hij heeft gevonden op We Go Home.

We Go Home is vergeleken met zijn voorganger een behoorlijk ingetogen plaat, al is er ook ruimte voor wat meer uitbundige songs. Ook bij beluistering van We Go Home ontsnap je natuurlijk niet aan de vergelijking met het werk van Leonard Cohen, waardoor Adam Cohen met een 2-0 achterstand aan de wedstrijd begint. Op zijn nieuwe plaat slaagt Adam Cohen er echter in om de vergelijking met zijn vader langzaam maar zeker te laten vervagen, waarna een buitengewoon knappe, warmbloedige en intense singer-songwriter plaat over blijft.

Tegen zijn vader moet Adam Cohen het waarschijnlijk nog steeds afleggen (maar dat weten we over een paar dagen, wanneer de nieuwe plaat van de oude meester verschijnt), maar de concurrentie met de meeste van zijn soort- en tijdgenoten kan Adam Cohen met gemak aan. We Go Home is een bijzonder knappe en betoverende plaat en waarschijnlijk groeit hij nog wel even door ook. Ik durf het best een prestatie van formaat te noemen. Erwin Zijleman

Ik sluit me aan bij onderstaande kritieken en ja, ik was er ook bij. En zoals musician de gelegenheid gehad om met te praten over z'n vakantiehuisje in Hydra

was zeer onder de indruk van de voorganger "Like a Man" (2011) dus onlangs dit vierde album van Adam Cohen aangeschaft.

op "We Go Home" staan 11 zelf geschreven songs, waarvan 2 (tracks 6 en 9) co-written.
een singer/songwriter album met sterke liedjes, gezongen met zijn aangename, warme stem die veel gelijkenis vertoont met die van vader Leonard maar dan zuiverder, waarop de accenten worden gelegd door akoestische gitaar, piano en een strijkkwartet (violen en cello) ondersteund door een ingehouden ritme sectie.

op dit album staan rustige sfeervolle nummers als "Too Real", "Fall Apart" over het overlijden van zijn vader, het ingetogen "So Much to Learn" met prachtige harmoniezang, de piano ballad "What Kind of Man" en het akoestische miniatuurtje, de fraaie afsluiter "Boats".

deze worden afgewisseld met iets meer up-tempo nummers, waarvan "We Go Home" dat qua melodie en refrein met meerstemmige zang en "hand claps" sterk doet denken aan de hit "Ho Hey" van de folkrock groep The Lumineers, de heerlijke melodie van "Love Is" met een prachtig vrouwenkoor en "Swear I Was There" dat als een rustige piano ballad begint en langzaam naar een climax toewerkt zonder dat het bombastisch wordt.

jammer dat het bij dit vierde album is gebleven, want Adam Cohen bewees op dit album wederom een bovengemiddeld goede songwriter te zijn (ook tekstueel valt er veel te genieten), hoewel een song van het kaliber "Sweet Dominique" van zijn voorgaande album "Like a Man" ontbreekt.

Album werd geproduceerd door Don Miguel