David Ackles - American Gothic (1972)

Onvergetelijke nummers! Briljant meesterwerk.
Love's enough, One night stand, Another friday night horen standaard op elke I-Pod....

Ik blijf met een dubbel gevoel zitten na beluistering van dit plaatje en juist omdat veel liedjes met een dubbel gevoel gebracht worden. Dat cabaratesque (althans, daar vind ik het vaak naar neigen) en tegelijkertijd serieuze ondertoontje.
Misschien vaker luisteren, wat zeker nog gaat gebeuren. Misschien is het niet helemaal mijn stijl.
Maar goede muziek is het wel.

ben t met xel eens. Ken deze al een aantal jaren en hij blijft maar beter worden. Heel origineel. En als je dit goed vindt moet je ook is biff rose zijn debuut thorn in mr roses proberen. Blauwdruk van Bowie's Hunky dory maar dan 2 jaar eerder.

Toen dit album in 1972 uitkwam bereikte het slechts de 167e positie in de American Billboard Charts. Decennia later is dit album uitgegroeid tot een cultklassieker onder muziekliefhebbers.

Ackles schreef al vanaf de jaren '60 nummers voor Elektra. Later kreeg hij ook de mogelijkheid om zelf zijn nummers op te nemen. "American Gothic" is zijn derde album en is geproduceerd door Elton John's songwriter partner Bernie Taupin. Ackles en Taupin ontmoeten elkaar in 1970 waar Ackles opent voor Elton John in de Troubadour Club in Los Angeles. Om zijn stelling "in order to get a perspective of you country, you have to leave it" kracht bij te zetten woont hij van september 1971 tot mid 1972 in Engeland waar hij ook dit album omneemt.

De nummers op op "American Gothic" hebben wel iets weg van kleine toneelstukjes. Ze zijn rijkt georkestreerd en bevatten soms cabaresque melodieën, maar zijn toch gebaseerd op de verhalende folkstijl zoals die van Woody Guthrie. Bij tijd en wijle heeft zijn stem wel iets weg van die van Neil Diamond. En dat is in deze echt geen negatief punt. Vele grote hedendaagse artiesten zoals Elvis Costello, Tom Waits en Frank Zappa verklaren schatplichtig te zijn aan het werk van de in 1999 aan deze kanker overleden singer/songwriter.

Ik heb deze plaat nu twee keer beluisterd en kom vooralsnog niet verder dan 3 sterren. Er staat een aantal zeer fraaie nummers op zowel qua muziek als tekst. Ik heb echter wat moeite met de meer complexe liedjes. Daar krijg ik geen grip op. Een kwestie van nog een paar keer draaien, hoop ik.

Ik vind de sfeer van dit album somber, en kan het daarom niet op ieder willekeurig moment beluisteren.Wat vinden de andere users daarvan? Mooie orkestratie ook, maar de structuur en de sfeer van de songs houden me toch een beetje op afstand. Hoor ik daar trouwens ook de invloed van Kurt Weill?

Inmiddels verhoogd tot 4,5 *. Na het album de afgelopen 18 maanden een paar maal regelmatig beluisterd te hebben, groeide het langzamerhand uit tot een bevredigende luisterervaring. Ik moest aan de stem van Ackles wennen, en aan de vreemde sfeer van het album. Het is allemaal een beetje theatraal, en daar moet ik voor in de stemming zijn. Bovendien past het niet altijd zo goed bij mijn gemoedstoestand. Maar dat het (voor mij althans) een album is dat gewicht in de schaal legt, is nu wel duidelijk.

Jammer dat de achterkant van de hoes hier niet weergegeven kan worden – een fraaie parodie op Grant Woods beroemde schilderij American Gothic.

Waiting for the Moving Van ?