Royal Blood - Royal Blood (2014)

Goeie! Haha, moest wel lachen Maar okay, dan kan.

En vergeet niet het volume hoog te zetten, dit moet knallen!

Ik verwacht vandaag of morgen de cd op de mat, en dan kunnen mn buren ook meegenieten.

Kijk, jij snapt 'm!

Voorproevers & fijnproevers, geniet maar lekker van kleine subtiele hapjes, sausjes, amuses, strijkers, verse kruiden, blazers, Chateauneuf Du Pape, blazers, ballades, salades, ik ben er ook dol op. Vaak.

Maar er moet verdikkeme af en toe ook gewoon gesnackt worden en dat is deze Royal Blood! Geen laffe franse frietjes maar dikke vlaamse krokante Frieten met een moddervette klodder mayonnaise.

Ik zet hem nog een keer op.

Absoluut moet dat. Heerlijk, maar daarvoor hebben we dan niet persé Royal Blood nodig: het snack menu is oneindig groter dan dat. Niets meer of minder.
Genoeg in de kast om te snacken op dat vlak en daarvoor is een loopje naar de platenboer niet echt nodig

Doet me een beetje denken aan Black Rebel Motorcycle Club indertijd (2001): was ook lekker beuken, zeker live maar was ook niks nieuws en later was het al snel van 'o ja die band'.
Eens in de zoveel tijd staan ze weer eens op en dat gebeurt nu weer. Feit is dat ik dit soort wederopstandingen nu wel heel erg veel heb meegemaakt onderhand.

Figure it Out is trouwens veruit de beste song op dit album (met een hoog Jack White gehalte).

Maar voordat mensen denken dat ik een hater ben: niets van dat al hoor. Prima plaatje, niks mis mee. Mijn snack behoeftes zijn de laatste tijd gewoon een stuk minder.

Perzisch: laatst nog een album album van Jack White gekocht en dat bevestigt voor mij klip-en-klaar dat ik meer van de slow food ben. OBRM - oubollige rock-meuk is NMD; met dank aan de waarnemende snexpert, zal ik mijn sterren nog wel eens strooien, komt tijd

Voorlopig denk ik: doe mij binnen dit paradigma maar een kroketje Interpol of een Bloc Party smulrol - vind dit echt iets voor de 'bollen-boys'.

--edit--

Ben inmiddels over de helft en het beeld dat ik hiervan krijg laat zich metaforisch als volgt beschrijven: 1 * per 10/12 jaar komt er een Marspatrouille langs; die patrouille pikt tijdens hun trip langs de aarde regelmatig dit soort testo-rocksignalen op en concludeert aan de hand daarvan dat aardlingen een primitief en traag evoluerend volk is waarmee geen zinvol contact aan te gaan is. Puur voor 'surveillance' - control blijven ze gewoon eens in de 10-15 jaar komen. Als evoluerende soort zijn we echter afgeschreven

hahahaha, geweldige constatering en als bioloog en snack-liefhebber heb ik er ook nog eens volledig vrede mee!! Daar gaat-ie nog een keer: So Come on Over! Yeaheah!!!!!

Rock sensatie tja het zal wel,heel mijn kast staat vol met rock sensaties.Royal blood is gewoon een erg aardig rock album,niet meer maar ook niet minder.Ten tonne skeleton is een lekker nummer wat iets aan de White stripes doet denken en in You can be so cruel hoor ik weer de Queens of the stone age terug.Niks origineels dus maar ik moet zeggen de songs zijn over het algemeen van vrij hoog niveau zijn.In dit verband noem ik nog Blood Hands en Little monster.Soms vind ik de zang iets te dun maar verder heb ik eigenlijk weinig te klagen over Royal blood.

En zo is het maar net frolunda

Ik kan jullie hier wel in volgen. Dit is absoluut een lekker album en denk ook wel dat we nog wat van Royal Blood gaan horen. Maar om nu te zeggen dat dit écht zooo speciaal is, nee dat ook weer niet. Gewoon een heel erg degelijke rockplaat die ik nog vaak met plezier zal opleggen.
Het debuut van Arctic monkeys was bv veel specialer, dat is wel een mijlpaal in de rockgeschiedenis IMO, en ik ben niet de enige die dit vind. Zo goed als die is deze royal blood toch niet.

Hoe goed is dit Royal Blood? Nou, als je je plaat opent met het echt fantastische Out of the Black, dan ga je wel erg goed van start. Wat een lekker ruig nummer, met fantastische bas en drums. We donderen gelijk goed door met Come On Over: erop en erover, wat een riffs! Hé, luisteren we naar the White Stripes? Nee, het is het geweldige Figure It Out. Wel een goede vergelijking. Die je door kan trekken op het fraaie Blood Hands. Little Monster & Careless doen mij stiekem weer denken aan the Black Keys, maar dan net anders. Alweer steengoed. En zo gaat het maar door...

Als je met je debuut in de buurt komt van het debuut van the White Stripes, dan ben je toch wel erg goed bezig. Ik vind 'm ook beter als het soloalbum van Jack White Lazaretto. Het album Royal Blood is goed gemaakt, ruig en vuig gespeeld en vol met sterke tot geweldige songs. Wat wil je als rock liefhebber nog meer?

Mjah.....niet echt overdonderd door nieuwigheden of verrassingen. Zelfs The Black Keys en Jack White komen even voorbij in mijn gedachten en om even kort/lang in de bocht te blijven ; wat spierballenrock , niet subtiel en vaker zoiets dergelijk gehoord. Moet dat dan slecht zijn? Nee, maar ik lig iig er niet wakker van en het gaat geruisloos aan me voorbij..... Volgend nieuw album graag.

Inderdaad refereer ik direct boven jou ook (begrijpelijkerwijs) aan The Black Keys en Jack White. Je zou maar zulke referenties krijgen voor je muziek. En vaker zoiets gehoord? Tegenwoordig wordt er maar weinig rock van dit vuige niveau gemaakt. Ook op Slaugherhouse door Ty Segall en door de Black Rebel Motorcycle Club bijvoorbeeld, maar verder wordt dit in deze eeuw sporadisch echt goed gedaan.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Royal Blood - Royal Blood - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Royal Blood is een duo uit het Britse Brighton dat de afgelopen maanden niet over aandacht van de, met name Britse, muziekpers te klagen heeft gehad.

Dit nam zo af en toe de vorm aan van een stevige hype (de BBC riep de band op basis van een enkele single al uit tot één van de ontdekkingen van 2014), waardoor ik met de nodige scepsis begon aan de beluistering van het debuut van de band.

Het is scepsis die snel werd weggenomen, want het debuut van Royal Blood is een geweldige, recht voor zijn raap, rockplaat.

Wanneer je als duo bluesy garagerock maakt ontkom je niet aan de vergelijking met illustere voorgangers als The White Stripes en The Black Keys. Het is een deels terechte vergelijking want de rauwe rock ’n roll van Royal Blood raakt met enige regelmaat aan de muziek die Jack en Meg White beroemd heeft gemaakt.

Hier blijft het echter niet bij, want het debuut van Royal Blood maakt evenmin een geheim van een grote voorliefde voor het werk van Led Zeppelin en citeert hiernaast uit de archieven van de 70s hardrock, uit het oeuvre van de Pixies en met name uit de 90s stoner-rock (Kyuss, Queens Of The Stone Age).

Dat klinkt misschien niet heel origineel, maar op een of andere manier heeft Royal Blood toch een duidelijk eigen geluid. Dat heeft deels te maken met de line-up van Royal Blood. De band bestaat slechts uit een bassist/zanger en een drummer. Drummer Ben Thatcher slaat de songs van Royal Blood vakkundig aan elkaar en weet de in dit genre gangbare neiging tot houthakken buiten de deur te houden, net als Led Zep collega John Bonham dat vroeger deed. Bassist Mike Kerr is een getalenteerd zanger, die zich ergens tussen Jack White en Robert Plant posteert, maar maakt nog meer indruk als bassist.

Bassist is eigenlijk niet helemaal het juiste woord, want Kerr bespeelt zijn bas als een normale elektrische gitaar en weet, mede dankzij een flinke batterij effectpedalen, een geweldig en meedogenloos gitaargeluid uit zijn bas te toveren.

Wat het debuut van Royal Blood verder bijzonder maakt is de dynamiek in de songs van de band. Royal Blood neemt op haar debuut eigenlijk nooit gas terug, maar toch is het debuut van de band een plaat vol dynamiek.

Het debuut van Royal Blood heeft door de bijzondere line-up en de dynamiek wat meer te bieden dan de platen van soortgelijke bands, maar het titelloze debuut van de band uit Brighton blijft toch boven alles een fantastische rockplaat.

Royal Blood maakt rauwe rock ’n roll met diverse invloeden en het is rock ’n roll zonder pretenties of poespas. Het eindresultaat kan ik eigenlijk alleen maar onweerstaanbaar noemen. Zeer onweerstaanbaar zelfs. Erwin Zijleman

Mooi verhaal Erwin! Nu nog wel een halfje erbij (als ik dit zo lees...)

Ten Tonne Skeleton! Na één luisterbeurt ben ik al wel behoorlijk om, dit is gewoon een erg sterke rockplaat die ik ieder moment van de dag wel op zou kunnen zetten. Ik ga Royal Blood nog een paar keer beluisteren voordat ik een stem geef, maar ik ben alvast onder de indruk.

Jammer dat ik ze een tijdje terug heb gemist op Rock Werchter, ik was toen nog niet bekend met Royal Blood. Een bandje als deze kan ik altijd erg waarderen op festivals.

En dat is iets waar ik me wel in kan vinden want ondanks dat het verre van origineel is blijf ik dit ook makkelijk opzetten (iets wat ik b.v. niet doe met Queens of the Stone Age).
De lengte draagt daar ook positief aan bij: precies goed.

En als ik dit soort albums blijf opzetten is dat een goed teken want ik heb heel snel wel iets van 'zo dat was dat, next'. Dus ergens moet er iets in de nummers zitten die ervoor zorgt dat dat niet gebeurt

Ook ik luister niet meer zo vaak naar dit soort ongecompliceerde recht-toe-recht-aan rock, maar holy shite wat een heerlijk bass geluid op dit album. Moeilijk te geloven dat het maar een duo betreft. Death From Above 1979 ging ze voor, maar dit klinkt voller. Hoger tempo ook, dynamischer en iets minder sleaze. Favoriete nummer: Loose Change. Kans op een verhoging met een halve ster - draai dit erg veel deze week.

Zoals De-noir ook al aangeeft: de manier waarop de bas wordt gespeeld is wel erg fijn. Ook zijn zang is sterk. Verder vind ik de composities opvallend sterk.

Royal Blood werd pas in 2013 opgericht maar toch stonden ze afgelopen jaar al volop in de schijnwerpers. Het duo Mike en Ben bracht in november 2013 hun eerste single uit waarna ze onder andere in het voorprogramma van de Arctic Monkeys stonden. Die band zorgde er ook voor dat Royal Blood wat bekender werd waardoor ze zelfs voor het uitbrengen van hun eerste album al op festivals als T in the Park en Reading stonden. Het duo verwerkt de stevige rock door de combinatie van drums en een basgitaar, simpel maar effectief.

De openingsklanken van Out of the Black brengen ons gelijk herinneringen naar boven aan bands als Queens of the Stone Age en The Black Keys. De zang van Mike meet zich dan weer met die van Matthew Bellamy (Muse) en Jack White. De combinatie van de drums en de basgitaar vormen een effectief en stevig geheel dat goed in het gehoor ligt. Mike zijn vocalen knallen door de ritmes heen, een goede binnenkomer. Come on Over gaat vrolijk op dezelfde wijze verder met de nodige emoties in Mike’s stem. Er is niks aan te merken op de geweldige riffs die eruit worden gegooid waardoor het tempo hoog wordt gehouden. Op Figure it Out denken we even dat Jack White samenwerkt maar niets is minder waar want we horen gewoon leadzanger Mike. De invloeden van noemenswaardige bands zijn overduidelijk merkbaar. We horen de band flink losgaan en een foutje is er nauwelijks te ontdekken.

Getting hard to sleep
But it is in my dreams
But it’s killing me
To try and figure it out

Op You Can Be So Cruel worden te teksten er allerminst vrolijker op en bevinden we zich in zorgelijke omstandigheden. De wereld lijkt weg te glippen uit Mike zijn vingers en het herstel is beperkt. Vooral de bas gaat weer behoorlijk tekeer. Uiteraard zien we de gelijkenissen tussen een ander duo, namelijk The Black Keys. Het spel van Royal Blood is wel steviger maar we vinden wat ontspanning in Blood Hands. Het nummer bevat wat meer diepgang maar raakt de donkere gevoelens en emoties nog niet kwijt.

Every time I drink and try to stop my thinking
About the things I’ve said and done
Stop the world from turning faster
Then I’m learning not to choose how to run
You won’t understand with your head in the sand
No, you won’t

Dan is het weer tijd voor rammende drums en een scherp gitaargeluid op Little Monster. De overgang naar het refrein verloopt vlekkeloos en er wordt tussendoor zelfs nog tijd gevonden voor de nodige gitaar- en drumsolo’s. Mike heeft het schrijversvak goed onder de knie en weet je mee te slepen in donkere stelsels waarin de uitgangen zelden te vinden zijn. Met Loose Change gaan we verder op de ingeslagen weg en horen we zelfs een sound dat wel erg veel weg heeft van Tom Sawyer van Rush. Niet de meest overtuigende track van het album, maar prima zo even tussendoor. Careless opent met een heerlijke gitaarriff gevolgd door de emoties van een stukgeslagen relatie en het verlangen.

I’ve tried to right myself
But our love came crashing down
Like a tidal wave, a tidal wave
I’m fighting with my hands
And I hope you know we’re digging our own graves
For your mistakes

Met Ten Tonne Skeleton rammen we door opnieuw diepgaande grotten waar het licht maar moeilijk naar binnen kan sijpelen. Met afsluiter Better Strangers zien we geen hoop meer maar komen we in neergaande spiraal terecht. De gitaren krijsen het uit en laten ons verdooft achter.

Nee het album zal de originaliteitsprijs niet winnen, maar het samenspel tussen het duo is zeer effectief. De sterke gitaarriffs vormen een essentieel onderdeel van het album aangevuld door de met emoties overladen teksten. Een debuut wat zeker niet klinkt als een eerste album maar als een duo met ervaring dat goed op elkaar is ingespeeld. We kunnen wel een lijst opstellen met alle invloeden van andere artiesten die te horen zijn op het album maar beter is gewoon om dit sterke album over je heen te laten komen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Dit heeft toch niks met Lazaretto te maken, dat is veel meer een pianoplaat, met af en toe en wat ruiger nummer. Om dit nu met die plaat te gaan vergelijken omdat Jack vroeger in The White Stripes zat (en dan nog is dit Royal Blood een partij steviger dan het hardste White Stripes nummer) vind ik een beetje onzinnig.

Onzinnig? Goedemiddag Rvdz!

Hoe kom je erbij dat dit Royal Blood nog wel een partij steviger is dan het hardste White Stripes nummer? Dat vind ik dan weer onz..., oh nee, dat kan ik dan weer niet volgen. The White Stripes hebben een flink aantal stevige nummers gemaakt hoor.

Verder: je kan deze muziek vergelijken met die van Jack White. En als ik dat doe dan vind ik deze plaat beter dan Lazaretto. That's all.

Ik kan deze plaat moeilijk vergelijken met de laatste van Jack White. Een betere vergelijkbare plaat is denk de nieuwste van Death From Above 1979.

Het gemiddelde zakt al aardig naar waar ie meer thuis hoort, nml. 3,5 ster ; 4 sterren is te hoog voor dit album. Bij 100 stemmers misschien een wat beter beeld.

The White Stripes hebben zeker stevige nummers gemaakt, maar wat ik van dit album heb gehoord zou niet misstaan op een plaat van Triggerfinger of Songs For The Deaf van Qotsa, wat ik dan weer een ander soort 'stevig' vind dan alles van TWS, maar dat kan ik moeilijk onder woorden brengen verder. Reactie net was misschien was te geprikkeld, dus excuses daarvoor. Ik denk dat het lezen van saaie hoofdstukken uit het basisboek journalistiek dat met je doet.

Ah ja, maakt niet uit hoor!

Ik heb de afgelopen dagen ook wat Slayer gedraaid, dus dan vind je dit vanzelf niet zo heel hard.

Ik vind die twee nieuwe albums (Death From Above 1979 en Royal Blood) ook wel te vergelijken. Vind ze beide echter niet zo interessant en ga er dus ook geen aandacht meer aan besteden. Ik snap wel dat sommige mensen het wel kunnen waarderen, want het is puur rocken, maar mij weet het niet te pakken, helaas.

Lekkere rockplaat met vooral in de eerste helft veel lekker werk. De variatie in de songs is minimaal, wat niet heel erg is. Toch mis ik een gitaar, zodat de bas eens wat anders kan doen. Binnen het genre vond ik de plaat van Death From Above 1979, beter, gevarieerder. ....

Maar deze plaat luister ik een half jaar waarnaar hij in de CD-kast verdwijnt......

Een hele kunst om zonder album en met alleen maar een EP met vier nummers alle grote festivals plat te spelen.
Dit schept natuurlijk hoge verwachtingen voor het uiteindelijke album, maar worden deze verwachtingen uiteindelijk ook waargemaakt dat is de vraag.

Het album begint met Out Of The Black, een geweldig en overrompelend nummer dat je geheid bij de lurven zal pakken. Een mooie mix van QOTSA, Led Zeppelin en een vleugje White Stripes.
Dit niveau wordt tot aan het nummer Little Monster niet meer gehaald, daarvoor lijken de tussenliggende nummers te veel op elkaar. Er wordt te veel het zelfde trucje gebruikt, beginnen met een stevige riff, dan de zang en halverwege het eerste couplet laat je vervolgend de drums invallen.

Los van elkaar zijn het best goede nummers, sterke teksten en een meer voor mannen stevige sound. Maar als geheel vallen deze nummers op de a-Side van dit album een beetje tegen.

En dan Little Monster, een nummer van de buiten categorie. Met dit nummer komt er weer pit in het album, het duo blijft dit vasthouden met nummers als Careless en Ten Tonne Skeleton, waar net als bij Out Of The Black en Little Monster de bas/gitaar en drums er gelijktijdig in knallen.

Live zullen deze nummers ongetwijfeld het schuim van het bier doen blazen, maar Royal Blood heeft met dit album misschien niet voor honderd procent de hoge verwachting kunnen waarmaken, toch mag dit debuut album er zeker wezen, als ze op het volgende album iets minder vaak hetzelfde trucje gebruiken dan gaat het zeker weten goed komen met deze jonge rockers.

Gewoon een heerlijk album. Niet perse bijzonder behalve dan dat het alleen bass en drums zijn. Mijn favoriete instrumenten.

Maar speciaal is het in principe niet heel erg. Gewoon lekkere recht toe recht aan rock met leuke riffs die lekker in het gehoor liggen.

3.5*