Royal Blood - Royal Blood (2014)

Er is inderdaad misschien niet veel afwisseling te vinden op dit album, maar de nummers zijn allemaal zo sterk dat het eigenlijk niet zoveel uitmaakt.

Afgelopen vrijdag verscheen het debuut van één van de grootste rocksensaties van dit jaar. We hebben het hier over Royal Blood van de gelijknamige band. Door BBC werd dit Britse duo getipt op de Sound of 2014 lijst nadat eerder werd aangekondigd dat ze het voorprogramma van Arctic Monkeys zouden verzorgen. In Nederland maakte Royal Blood al indruk op Eurosonic en London Calling en afgelopen weekend speelden ze een bomvolle India op Lowlands plat. In maart van dit jaar verscheen er een EP (Out Of The Black EP) met vier nummers waarvan er drie ook op dit album staan.

Het album begint net als de EP met Out Of The Black. Een ideaal nummer om een album mee te starten, het begint knallend, heeft een catchy refrein en de laatste halve minuut gaat het tempo omhoog om het nummer met een nog grotere knal af te sluiten. Ook het volgende nummer kennen we van de eerdergenoemde EP. Het nummer valt vooral op door de riff die in de verte doet denken aan Thunderstruck van AC/DC.

Figure It Out is het eerste nieuwe nummer. Hier valt voor het eerst op dat de stem van Mike Kerr soms sterk op die van Jack White lijkt. Muzikaal zijn er ook parallellen te trekken tussen Royal Blood en Jack White, maar ook met Queens Of The Stone Age en Led Zeppelin. Ook dit nummer kent een heerlijk beukend einde waarbij je je afvraagt hoe het mogelijk is dat twee jongens zo’n geluid uit een drumstel en één bas krijgen. Juist, geen gitaren dus. Verder is de muziek weinig origineel maar dat geeft geen moment want het klinkt allemaal zo verdomde lekker. Het is tegelijk strak en groovend, hard en catchy.

Na het iets rustigere nummer Blood Hands wordt er met een keiharde Rage Against The Machine-achtige riff het nummer Little Monster gestart. Wederom een perfecte rocksong in dezelfde stijl en de laatste song die we al kennen van de Out Of The Black EP. Geweldig hoe bij het laatste refrein het laatste woordje van de zin wordt ingehouden om vervolgens de zin af te maken na de drum fill.

Ten Tonne Skeleton verdient ook nog speciale vermelding. Dit nummer klinkt precies zoals je mag verwachten met zo’n titel. Een groots stampend nummer met overigens uitstekende zang van Kerr.
Voor originaliteit zal dit duo geen prijzen in de wacht spelen maar wat geeft het als de nummers stuk voor stuk heerlijk knallen en niet lang genoeg duren om te vervelen. Royal Blood heeft gewoon één van de leukste platen van het jaar afgeleverd.

ZUBB

Honderd procent met Oceanvolta eens. Op Lowlands was het een dijk van een set. Het is redelijk pittig allemaal, maar het zou me verbazen als de single Figure It Out niet ook op 3fm grijsgedraaid gaat worden. Dit was overigens een van de eerste nummers die ze schreven (gesproken op Lowlands). Deze track, Careless en Ten Tonne Skeleton zijn mn favorieten

Rock sensatie tja het zal wel,heel mijn kast staat vol met rock sensaties.Royal blood is gewoon een erg aardig rock album,niet meer maar ook niet minder.Ten tonne skeleton is een lekker nummer wat iets aan de White stripes doet denken en in You can be so cruel hoor ik weer de Queens of the stone age terug.Niks origineels dus maar ik moet zeggen de songs zijn over het algemeen van vrij hoog niveau zijn.In dit verband noem ik nog Blood Hands en Little monster.Soms vind ik de zang iets te dun maar verder heb ik eigenlijk weinig te klagen over Royal blood.

Hoe goed is dit Royal Blood? Nou, als je je plaat opent met het echt fantastische Out of the Black, dan ga je wel erg goed van start. Wat een lekker ruig nummer, met fantastische bas en drums. We donderen gelijk goed door met Come On Over: erop en erover, wat een riffs! Hé, luisteren we naar the White Stripes? Nee, het is het geweldige Figure It Out. Wel een goede vergelijking. Die je door kan trekken op het fraaie Blood Hands. Little Monster & Careless doen mij stiekem weer denken aan the Black Keys, maar dan net anders. Alweer steengoed. En zo gaat het maar door...

Als je met je debuut in de buurt komt van het debuut van the White Stripes, dan ben je toch wel erg goed bezig. Ik vind 'm ook beter als het soloalbum van Jack White Lazaretto. Het album Royal Blood is goed gemaakt, ruig en vuig gespeeld en vol met sterke tot geweldige songs. Wat wil je als rock liefhebber nog meer?

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Royal Blood - Royal Blood - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Royal Blood is een duo uit het Britse Brighton dat de afgelopen maanden niet over aandacht van de, met name Britse, muziekpers te klagen heeft gehad.

Dit nam zo af en toe de vorm aan van een stevige hype (de BBC riep de band op basis van een enkele single al uit tot één van de ontdekkingen van 2014), waardoor ik met de nodige scepsis begon aan de beluistering van het debuut van de band.

Het is scepsis die snel werd weggenomen, want het debuut van Royal Blood is een geweldige, recht voor zijn raap, rockplaat.

Wanneer je als duo bluesy garagerock maakt ontkom je niet aan de vergelijking met illustere voorgangers als The White Stripes en The Black Keys. Het is een deels terechte vergelijking want de rauwe rock ’n roll van Royal Blood raakt met enige regelmaat aan de muziek die Jack en Meg White beroemd heeft gemaakt.

Hier blijft het echter niet bij, want het debuut van Royal Blood maakt evenmin een geheim van een grote voorliefde voor het werk van Led Zeppelin en citeert hiernaast uit de archieven van de 70s hardrock, uit het oeuvre van de Pixies en met name uit de 90s stoner-rock (Kyuss, Queens Of The Stone Age).

Dat klinkt misschien niet heel origineel, maar op een of andere manier heeft Royal Blood toch een duidelijk eigen geluid. Dat heeft deels te maken met de line-up van Royal Blood. De band bestaat slechts uit een bassist/zanger en een drummer. Drummer Ben Thatcher slaat de songs van Royal Blood vakkundig aan elkaar en weet de in dit genre gangbare neiging tot houthakken buiten de deur te houden, net als Led Zep collega John Bonham dat vroeger deed. Bassist Mike Kerr is een getalenteerd zanger, die zich ergens tussen Jack White en Robert Plant posteert, maar maakt nog meer indruk als bassist.

Bassist is eigenlijk niet helemaal het juiste woord, want Kerr bespeelt zijn bas als een normale elektrische gitaar en weet, mede dankzij een flinke batterij effectpedalen, een geweldig en meedogenloos gitaargeluid uit zijn bas te toveren.

Wat het debuut van Royal Blood verder bijzonder maakt is de dynamiek in de songs van de band. Royal Blood neemt op haar debuut eigenlijk nooit gas terug, maar toch is het debuut van de band een plaat vol dynamiek.

Het debuut van Royal Blood heeft door de bijzondere line-up en de dynamiek wat meer te bieden dan de platen van soortgelijke bands, maar het titelloze debuut van de band uit Brighton blijft toch boven alles een fantastische rockplaat.

Royal Blood maakt rauwe rock ’n roll met diverse invloeden en het is rock ’n roll zonder pretenties of poespas. Het eindresultaat kan ik eigenlijk alleen maar onweerstaanbaar noemen. Zeer onweerstaanbaar zelfs. Erwin Zijleman

Royal Blood werd pas in 2013 opgericht maar toch stonden ze afgelopen jaar al volop in de schijnwerpers. Het duo Mike en Ben bracht in november 2013 hun eerste single uit waarna ze onder andere in het voorprogramma van de Arctic Monkeys stonden. Die band zorgde er ook voor dat Royal Blood wat bekender werd waardoor ze zelfs voor het uitbrengen van hun eerste album al op festivals als T in the Park en Reading stonden. Het duo verwerkt de stevige rock door de combinatie van drums en een basgitaar, simpel maar effectief.

De openingsklanken van Out of the Black brengen ons gelijk herinneringen naar boven aan bands als Queens of the Stone Age en The Black Keys. De zang van Mike meet zich dan weer met die van Matthew Bellamy (Muse) en Jack White. De combinatie van de drums en de basgitaar vormen een effectief en stevig geheel dat goed in het gehoor ligt. Mike zijn vocalen knallen door de ritmes heen, een goede binnenkomer. Come on Over gaat vrolijk op dezelfde wijze verder met de nodige emoties in Mike’s stem. Er is niks aan te merken op de geweldige riffs die eruit worden gegooid waardoor het tempo hoog wordt gehouden. Op Figure it Out denken we even dat Jack White samenwerkt maar niets is minder waar want we horen gewoon leadzanger Mike. De invloeden van noemenswaardige bands zijn overduidelijk merkbaar. We horen de band flink losgaan en een foutje is er nauwelijks te ontdekken.

Getting hard to sleep
But it is in my dreams
But it’s killing me
To try and figure it out

Op You Can Be So Cruel worden te teksten er allerminst vrolijker op en bevinden we zich in zorgelijke omstandigheden. De wereld lijkt weg te glippen uit Mike zijn vingers en het herstel is beperkt. Vooral de bas gaat weer behoorlijk tekeer. Uiteraard zien we de gelijkenissen tussen een ander duo, namelijk The Black Keys. Het spel van Royal Blood is wel steviger maar we vinden wat ontspanning in Blood Hands. Het nummer bevat wat meer diepgang maar raakt de donkere gevoelens en emoties nog niet kwijt.

Every time I drink and try to stop my thinking
About the things I’ve said and done
Stop the world from turning faster
Then I’m learning not to choose how to run
You won’t understand with your head in the sand
No, you won’t

Dan is het weer tijd voor rammende drums en een scherp gitaargeluid op Little Monster. De overgang naar het refrein verloopt vlekkeloos en er wordt tussendoor zelfs nog tijd gevonden voor de nodige gitaar- en drumsolo’s. Mike heeft het schrijversvak goed onder de knie en weet je mee te slepen in donkere stelsels waarin de uitgangen zelden te vinden zijn. Met Loose Change gaan we verder op de ingeslagen weg en horen we zelfs een sound dat wel erg veel weg heeft van Tom Sawyer van Rush. Niet de meest overtuigende track van het album, maar prima zo even tussendoor. Careless opent met een heerlijke gitaarriff gevolgd door de emoties van een stukgeslagen relatie en het verlangen.

I’ve tried to right myself
But our love came crashing down
Like a tidal wave, a tidal wave
I’m fighting with my hands
And I hope you know we’re digging our own graves
For your mistakes

Met Ten Tonne Skeleton rammen we door opnieuw diepgaande grotten waar het licht maar moeilijk naar binnen kan sijpelen. Met afsluiter Better Strangers zien we geen hoop meer maar komen we in neergaande spiraal terecht. De gitaren krijsen het uit en laten ons verdooft achter.

Nee het album zal de originaliteitsprijs niet winnen, maar het samenspel tussen het duo is zeer effectief. De sterke gitaarriffs vormen een essentieel onderdeel van het album aangevuld door de met emoties overladen teksten. Een debuut wat zeker niet klinkt als een eerste album maar als een duo met ervaring dat goed op elkaar is ingespeeld. We kunnen wel een lijst opstellen met alle invloeden van andere artiesten die te horen zijn op het album maar beter is gewoon om dit sterke album over je heen te laten komen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Een hele kunst om zonder album en met alleen maar een EP met vier nummers alle grote festivals plat te spelen.
Dit schept natuurlijk hoge verwachtingen voor het uiteindelijke album, maar worden deze verwachtingen uiteindelijk ook waargemaakt dat is de vraag.

Het album begint met Out Of The Black, een geweldig en overrompelend nummer dat je geheid bij de lurven zal pakken. Een mooie mix van QOTSA, Led Zeppelin en een vleugje White Stripes.
Dit niveau wordt tot aan het nummer Little Monster niet meer gehaald, daarvoor lijken de tussenliggende nummers te veel op elkaar. Er wordt te veel het zelfde trucje gebruikt, beginnen met een stevige riff, dan de zang en halverwege het eerste couplet laat je vervolgend de drums invallen.

Los van elkaar zijn het best goede nummers, sterke teksten en een meer voor mannen stevige sound. Maar als geheel vallen deze nummers op de a-Side van dit album een beetje tegen.

En dan Little Monster, een nummer van de buiten categorie. Met dit nummer komt er weer pit in het album, het duo blijft dit vasthouden met nummers als Careless en Ten Tonne Skeleton, waar net als bij Out Of The Black en Little Monster de bas/gitaar en drums er gelijktijdig in knallen.

Live zullen deze nummers ongetwijfeld het schuim van het bier doen blazen, maar Royal Blood heeft met dit album misschien niet voor honderd procent de hoge verwachting kunnen waarmaken, toch mag dit debuut album er zeker wezen, als ze op het volgende album iets minder vaak hetzelfde trucje gebruiken dan gaat het zeker weten goed komen met deze jonge rockers.

Een prima plaat van dit jonge, enthousiaste duo. Stevige riffs zijn de basis van deze plaat die in de gehele lijn interessant blijft. Misschien op de langere termijn een tikje te eentonig naar mijn smaak, maar dat weten we pas echt als de twee plaat gaat uitkomen. Tot die tijd: pak eens een concert mee als je de kans hebt - erg goed.

3,5*