Jackson Browne - Standing in the Breach (2014)

Ik weet niet of ik het hier mee eens ben. Volgens mij is deze nieuwe Jackson Browne gedeeltelijk ook een groeiplaatje.

Kijkende naar jouw top 10 ben ik ineens wel benieuwd naar Larry Norman. Nog nooit van gehoord.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Jackson Browne - Standing In The Breach - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Jackson Browne heeft inmiddels een stuk of twintig platen op zijn naam staan, maar meer dan twee of drie heb ik er volgens mij niet in de kast staan.

Dat heeft deels te maken met het feit dat de Amerikaanse singer-songwriter na de jaren 70 vooral erg wisselvallige platen heeft uitgebracht, maar ook met de platen uit de jaren 70 wil het lang niet altijd klikken tussen Jackson Browne en mij.

Ik ging er daarom van uit dat ik het eerder dit jaar verschenen Standing In The Breach met een gerust hard links zou kunnen laten liggen, maar omdat de plaat kon rekenen op bijzonder positieve recensies en uiteindelijk zelfs een aantal jaarlijstjes wist te halen werd ik toch nieuwsgierig naar de recente muzikale verrichtingen van Jackson Browne.

Standing In The Breach klonk, toch wel enigszins tot mijn verbazing, direct vertrouwd. Op zijn nieuwe plaat, zijn eerste studioplaat in een jaar of zes, borduurt Jackson Browne nadrukkelijk voort op zijn werk uit de jaren 70 en dat is muziek die er nog altijd toe doet.

Jackson Browne doet dit samen met een stel gelouterde muzikanten, onder wie topkrachten als Greg Leisz, Jay Bellerose, Jim Keltner, Val McCallum en Benmont Tench. Met de instrumentatie op Standing In The Breach zit het dus wel goed. Meer dan goed zelfs, want wat klinkt de plaat prachtig, wat zijn er veel muzikale hoogstandjes te horen en wat zorgen al die topmuzikanten voor een mooi en ook nog eens lekker veelzijdig geluid.

Jackson Browne grijpt op zijn nieuwe plaat nadrukkelijk terug op zijn eigen werk, maar ook de hoogtijdagen van The Byrds, een fraai vleugje psychedelica en een randje volstrekt tijdloze singer-songwriter muziek uit de jaren 70 spelen een belangrijke rol op Standing In The Breach.

Jackson Browne is de 65 inmiddels gepasseerd, maar de Amerikaan is op zijn nieuwe plaat nog verrassend goed bij stem. De tand des tijd lijkt totaal geen invloed te hebben gehad op zijn zo herkenbare stemgeluid en ook zijn songs klinken nog net zo urgent als op klassiekers als Jackson Browne (1972), For Everyman (1973), Late For The Sky (1974), The Pretender (1976) of Running on Empty (1977), waarvan ik er inmiddels toch vier in mijn platenkast heb geteld.

Ook in tekstueel opzicht is de nieuwe plaat van Jackson Browne weer sterk. Jackson Browne was nooit te beroerd om de Amerikaanse politiek of misstanden elders in de wereld aan de kaak te stellen dan dat doet hij ook weer op Standing In The Breach, zoals alleen een echte protestzanger dat kan.

Tijdloze songs, uitstekende vocalen, een prachtige instrumentatie en teksten met een boodschap; het zijn ingrediënten die de basis vormen voor een bovengemiddeld goede plaat die kwaliteit ademt, al moet je het nog wel op de juiste manier weten te vermengen en moet het gevoel nog worden toegevoegd. Ook hier is Jackson Browne in geslaagd, want Standing In The Breach is een plaat die de aandacht met speels gemak vast weet te houden en die bovendien weet te ontroeren.

Ik was misschien nooit een groot fan van Jackson Browne, maar Standing In The Breach vind ik echt een hele goede plaat. Er waren in 2014 flink wat gelouterde muzikanten die een prima plaat afleverden. Ik heb er al heel wat bewierookt, maar de laatste van Jackson Browne moet hier absoluut nog aan worden toegevoegd. Bij deze. Erwin Zijleman

1 van de betere albums uit de nadagen van 's mans carrière, de opvolger van het 6 jaar eerder verschenen ietwat teleurstellende "Time the Conqueror" (2008).

er valt veel te genieten op dit vertrouwd klinkende album van Jackson Browne, maar verwacht geen tweede "Late For the Sky" of "For Everyman", het soort albums dat hij maar een keer zou maken.

merendeels sterke songs, waaronder een opname van "The Birds of St. Marks", dat hij reeds in 1967 op 18-jarige leeftijd schreef en hier een soort van "Byrds" uitvoering krijgt. piano ballads als "The Long Way Around" en "Standing in the Breach" die extra worden ingekleurd door de pedal steel van Greg Leisz of door fraai elektrisch gitaarspel van Val McCallum. met het mid-tempo "Leaving Winslow" voegt hij weer een klassieker toe aan zijn oeuvre, met wederom een op pedal steel excellerende Greg Leisz. samen met "You Know the Night" met tekst van Woody Guthrie en muziek van JB en Rob Wasserman 1 van de hoogtepunten.

"If I Could Be Anywhere" zou je een mindere track kunnen noemen en ook "Walls and Doors" en "Here" overtuigen minder, maar over de hele linie een album waarop zijn kwaliteiten ruimschoots aan bod komen.

Jackson Browne wordt a.s. woensdag 9 oktober 76 jaar. zag op zijn website dat zijn tourschema 2024 zo goed als leeg is, uitgezonderd een select aantal optredens op Amerikaanse festivals. blijft de vraag of de man ooit nog Europa zal aandoen voor optredens.

Album werd geproduceerd door Jackson Browne & Paul Dieter
Recorded at Groove Masters, Santa Monica, California

deelcitaat uit "Walls and Doors" met woorden en muziek van de Cubaanse singer/songwriter Carlos Varela, dat de maatschappelijk en politiek geëngageerde JB vertaalde in het Engels:

"Ever since the world's existed
There is one thing that is certain
There are those who build walls
And those who open doors

For some it's always winter
While others have the spring
Some people find good fortune
While others never find a thing

That's how it's always been
And I know you know it
There can be freedom only when nobody owns it
I'm going to say that again"