Hozier - Hozier (2014)

Mooi album van deze jonge Ierse artiest, die ik via zijn top 40-hit Take me to Church op het spoor kwam. Geen typerende top 40 song, maar een heerlijk verfrissend en mooi nummer. En wat blijkt, op zijn debuutplaat staan nog meer mooie songs, doorsprenkeld met een geweldige sound van Hozier. De liedjes zijn gevoelig, mooi in opbouw, divers en simplistisch wanneer dat de cd ten goede komt.
Work Song, Like Real People Do en het mooie duet zijn voor mij de hoogtepunten; de diverse bonustracks en de live-versie van Cherry Wine mogen er ook wezen.
Deze gaat nog wel eens in de herhaling schat ik!
4*

Met Take Me to the Church weet Hozier de wereld al aardig te veroveren. Ik volg deze zanger al wat langer en was ook bijzonder te spreken over zijn EP’s. Er komen ook nummers van die EP’s terug op deze officiële eerste LP. Dat stemde mij natuurlijk positief en wat een hele goede reden om eens naar de muziek van deze Ierse zanger te gaan luisteren.

Het album opent met die bekende hit en hoe vaak ik het al gehoord heb, het blijft een bijzonder goed nummer. Vooral door die wisseling in genres. Na deze soul, blues, gospel opening verschuift de genreaanduiding wellicht een beetje. Op Angel of Small Death horen we namelijk een Hozier die meer richting de singer-songwriter kant gaat, om daarna met Jackie and Wilson veel meer pop aan zijn songs toe te voegen. Het hokjesdenken mag bij de muziek van Hozier duidelijk overboord gegooid worden. Hij mengt vele stijlen tot een goede blend en goede songs.

Met Someone New komt er een persoonlijke favoriet voorbij en ook To Be Alone is een goede song. De voor mij absolute topsong van dit album is toch echt wel From Eden. Dit nummer kende ik al van een eerder EP, maar blijft na al die tijd nog steeds staan als een huis. Alles wat Hozier in zijn kunde heeft etaleert hij in het prachtige From Eden.

Het album gaat daarna lekker door met In a Week, Sedated¸ het sfeervolle Work Song en het mooie en kleine Like Real People Do. Weer een andere muziekstroming horen we duidelijk terug in It Will Come Back. Ik heb het over de blues. Ook Foreigners God is een leuke track.

Er is eigenlijk maar één misser terug te vinden op deze plaat. Met Cherry Wine wordt het helaas wat saaitjes, maar gelukkig pakt Hozier daarna meteen weer door met het duistere In the Woods Somewhere en wederom het favoriete Run. Je weet dan onderhand wel dat je met deze plaat een goede plaat in handen heeft. Die consistentie bewijst hij ook nogmaals in de twee afsluitende songs. Hozier, een artiest om rekening mee te houden. Een artiest om in de gaten te houden want er zit heel veel in en dat komt er ook nog eens erg goed uit.

(bron: Opus de Soul)

Het heeft bij mij een hele tijd gehoord voordat ik Hozier op pakte.
Ik had een beeld van een kalende, wat gezette donkere Soul zanger.
Toen ik pas deze jongeman op televisie zag bij de Graham Norton Show , viel mij zijn indrukwekkende persoonlijkheid op.
Met zijn gitaar en lange krullend haar leek hij eerder op het jongere broertje van Peter Steele van Type O Negative.
En dan ga je je meer in de tekst van Take Me To Church verdiepen, en blijkt dat deze ook behoorlijk wat inhoud heeft.
Een van de mooiere songteksten die ik de afgelopen jaren heb gelezen.
Vergeef me Hozier, dat het een tijdje duurde voordat ik overtuigd was.
Amen.

Vervolgens ben je dan ook nieuwsgierig naar de rest van het album.
Na Take Me To Church blijven we met Angel of Small Death and the Codeine Scene in de kerk hangen.
Alsof Hozier gedoopt wordt en er een heel gospelkoor op de achtergrond hem muzikaal ondersteund.
Raymond van het Groenewoud zou zeggen; Liefde Voor Muziek.
Ik moet denken aan George Michael in zijn meer Soul gerichte solo periode.
Jackie and Wilson heeft dat gevoel ook nog, maar bied wel een ander geluid.
Natuurlijk zal dit wel een ode zijn aan Jackie Wilson, kan haast niet anders.
Nu de wat meer bekendere singer songwriters zoals Ed Sheeran voor andere genres; lees dance, de deur openen, is het prettig dat hier iemand opstaat die dat met Soul durft te doen.
Someone New is eigenlijk de perfecte single, een mooi pakkend nummer, maar zou als eerste succes waarschijnlijk weinig doen.
Na Take Me To Church zou dit een prima zoethoudertje zijn om het 3FM Top 50 publiek aan zich te blijven binden..
Een stuk toegankelijker, maar daardoor ook wat minder zeggingskracht.
In To Be Alone durft Hozier wat meer blues invloeden te mengen, en ik moet toegeven, ook dit gaat hem prima af.
Het lijkt wel wat op onze eigen De Staat, en dat bedoel ik zeker als compliment.
Bij From Eden komt bij mij de naam John Mayer opzetten.
Toevallig ook een artiest waarbij het bij mij een tijd duurde voordat ik die pas echt kon waarderen.
Natuurlijk hoort op dit album ook een ballad thuis, is eigenlijk wel een soort van verplichting.
Die staat er dan ook op in de vorm van In A Week.
Die gastzangeres Karen Cowley zegt mij verder niks, maar de stemmen passen mooi bij elkaar, en dat is toch het belangrijkste.
Wat dromeriger dan de rest.
Over Sedated kan ik ook niks verkeerds zeggen, die mooie gospelinvloeden zijn ook nu weer aanwezig, en maken het helemaal af.
Bij Work Song moet ik aan Condemnation van Depeche Mode denken, hun Soul nummer.
Deze ligt misschien nog wel het meeste in het verlengde van Take Me To Church.
Like Real People Do is wat meer ingetogen, een klein breekbaar liedje.
Beetje José González achtig.
It Will Come Again heeft de blues van een Eric Clapton.
Als het wat smeriger zou klinken, dan zou het een The Black Keys of White Stripes nummer kunnen zijn.
Foreigner’s God lijkt in eerste instantie een minder nummer, maar heeft wel een mooie opbouw.
En weer John Mayer als referentie.
Chery Wine is een sfeervolle afsluiter, meer een slaapliedje.

Het enige nadeel van het album is dat het allemaal zo pakkend klinkt, waardoor je minder snel de tijd neemt om je goed in de teksten te verdiepen.
Maar waarschijnlijk ligt daar ook zijn kracht.
Al staat er verder geen nummer op met de status van een Take Me To Church.
Als je eenmaal zo’n klassieker op je naam hebt staan, dan mag je hoe dan ook niet klagen, al ben ik bang dat Hozier altijd gekoppeld zal blijven aan dat nummer, het Gotye Syndroom.
Tevens een ideale artiest om rond kerst samen met Adele te schitteren op Night Of The Proms.
Krijgt dat suffe programma eindelijk ook weer een push in de goede richting.

Een aparte plaat: tekstueel bijna een welsprekende en zeer woordrijke viering van wat het betekent om mens te zijn, soms warm en optimistisch, soms duister en mysterieus; muzikaal een bruisende heksenketel van gospel en blues met af en toe nog een paar andere genres voor de smaak in de mix gegooid. De associatie met de vrije geest van Van Morrison ten tijde van Into the music en Common one dringt zich op, maar ligt misschien ook teveel voor de hand vanwege hun gedeelde nationaliteit, dus voor een nadere vergelijking ben ik huiverig.
        In theorie is dit een plaat die bij mij vier of misschien wel meer sterren zou moeten scoren, maar in de praktijk ontbreekt net die niet nader te omschrijven of te rechtvaardigen klik. Is het allemaal teveel van hetzelfde? Is elk nummer juist zó afwijkend van wat je verwacht dat zelfs het aparte gewoon wordt en ik uiteindelijk mijn aandacht verlies? Gaan dat koor en dat gospelgevoel me teveel tegenstaan? Zakt de kwaliteit in de loop van het album teveel in? Wat ik wel vind is dat de instrumentatie wat meer licht en helderheid zou mogen bevatten als contrast met Hoziers wat donkere en melancholische stem, maar dat is natuurlijk persoonlijk. Hoe dan ook, een vrij uniek album waar ik met geen mogelijkheid serieuze kritiek op kan leveren maar dat me tegelijkertijd niet zo ontroert als ik zou verwachten.
        Overigens is "Screaming the name of a foreigner's god / The purest expression of grief" in deze gruwelijke tijden van voor IS, Boko Haram of burgeroorlog vluchtende volksmassa's wel een zeldzaam fraai tekstfragment, zeker wanneer gezongen op zo'n hartverscheurende melodie.