Talking Heads - Speaking in Tongues (1983)

Deze maar 's opgegraven en een 2* was toch wel erg laag. Het is inderdaad nogal een stap terug na de drie briljante platen van hiervoor, maar er staat toch nog genoeg moois op om van te genieten. Ik kan me ook wel voorstellen dat David Byrne en de zijnen na Remain in Light even moesten bekomen van 4 jaar hectiek en zich wilden bezinnen op het nieuwe album. Na vier jaar waarin vier albums verschenen, was er dus deze - voor hun doen nogal fris klinkende - dance/popplaat.

Burning Down The House vond ik altijd maar een slap 80s hitje, maar het zit toch wel erg goed in elkaar en is net even wat anders dan het gros van de muziek uit die tijd.

Ook Making Flippy Floppy is erg leuk, maar de versie die op Stop Making Sense maakt is net even wat swingender. Zo gaat dat voor wel meer nummers op deze plaat op: prima nummers allemaal, maar ze missen net de urgentie en de swing die ze op SMS wel hebben. De ritmesectie komt daar ook wel erg goed naar voren.

Vind verder Swamp, Moon Rocks en Pull Up the Roots zijn iets te doorsnee voor TH's doen...

SPEAKING IN TONGUES 1983

Zonder twijfel één van mijn favoriete Talking Heads platen.
Het album waarop de groep de percussieve Tom Tom Club sound
importeert. Remain in Light ligt drie jaar achter ons en was vooral
een David Byrne plaat. Nu staat er weer een geöliede band
op het podium ... getuige Stop Making Sense uit 1984.

Burning down the House is een ommiskenbare klassieker.
Het enige nummer hier waarin de klemtoon op rock ligt.

Swamp springt ook uit de band (in sommige landen een single).
Zompige soul met heerlijk snerende David Byrne vocalen.

This Must Be the Place is een verslavende single.
Een niemandalletje bijna dat van Tom Tom Club had kunnen zijn.

Op kant 2 vormen Moon Rocks en Pull up the Boots
een heerlijk swingend duo ... heel aanstekelijk ingespeeld.

Op kant 1 vinden we de oerversie van Slippery People.
Merkwaardig hoe veel meer drive de live versie op Stop Making Sense heeft.

Brengt on bij Girlfriend is Better, waarin de quote Stop making sense valt.
Had ook probleemloos op single gekunnen ... feestpop.

Resten nog I Get Wild / Wild Gravity, misschien
een van de mindere songs hier. Vis noch vlees in de pan.

En het prettig gestoorde Making Flippy Floppy waarin
David Byrne een op hol geslagen ritmesessie nahuppelt.

Dit album heeft iets van Kool & the Gang.
Natuurlijk gaat het hier niet om glittergladde discofunk.
Maar qua speelplezier en opwarmer voor een nachtje stappen
kan dit Talking Heads album zo naast een Greatest Hits van Kool.

In het jaar 1980 ging het erom wie het grootste meesterwerk had afgeleverd. Bruce Springsteen met zijn 'the river' en the Talking Heads met "Remain in light". De Talking heads wonnen nipt (althans in OOR). Maar na verloop van tijd kan alles in een ander 'licht' komen te staan. Iets wat ook al geld voor Sgt. Peppers. Natuurlijk is 'the river' een veel betere plaat dan "Remain in light". Toen ik de laatste jaren later nog eens opzette viel mij ineens op hoe geforceerd de 'swing' op dat album eigenlijk was. Op de hele kant A valt eigenlijk niet te dansen, terwijl men dat zo extreem voorstond. Natuurlijk heb ik het dan niet over "Once in a lifetime"; één van de allerbeste singles aller tijden -maar dat is eigenlijk voor het hele album te weinig. En daarmee kom ik op "Speaking in tongues" die destijds als regelrechte teleurstelling werd ontvangen. Alhier heeft David Byrne echt leren swingen, een beetje houterig nog -naar de aard van het persoon- maar het is echt lol op de dansvloer (of je huiskamervloer mag ook). En ook als je liever blijft zitten is het album prima te beluisteren. Veel minder geforceerd en eventwichtiger dan hun vermeende meesterwerk.

"Logisch vervolg" - zelden werd die typering "logisch" zo onterecht gebruikt. Dit album was helemaal niet zo logisch - 3/4 van de band was het muzikaal vreemdgaan van de psychokiller,de band stond echt op springen - he is not at all a likeable person (Tina Weymouth) - zat en trok hem er weer bij - de Byrxit werd niet gepikt. Onder omstandigheden (interne spanningen) is dit een goede plaat en Stop Making Sense is niets meer of minder dan een goede weergave van de band op dat moment in time. Als document van The Heads - ik zet even de koninklijke loden hoed op - prefereer ik Name of This Band dan zie/hoor je de band echt groeien