Talking Heads - Speaking in Tongues (1983)

de plaat na hun meeesterwerk, en dit was een desillusie voor mij, na remain waren de verwachtingen zéér hoog gespannen, en dit was van : is het dit maar ?? , nee dit is minder en ook slecht geproducet, vooral op cd hoorbaar

Iets minder: ok. Maar slecht vind ik het zeker niet. Ik blijf de live versies op Stop Making Sense favoriet vinden, maar dit album is zeer zeker goed te pruimen wat mij betreft.

Zeker geen favoriet TH-album van mij, maar neemt niet weg dat er prima nummers op staan. Als je de live-uitvoeringen van b.v. 'Girlfriend is Better' en 'Slippery People' kent zullen de gewone versies wat vlakjes klinken. Dat moet inderdaad even wennen. Overigens staat hier wel een van de betere TH-songs op: 'This Must Be The Place (Naive Melody)'.

Paar aardige nummertjes, maar al met al een uitermate teleurstellende plaat. Na 3 platen van hoog niveau viel dit me behoorlijk zwaar op mijn dak.

Inderdaad een teleurstelling na 4 wereldplaten op rij. 'Burning Down The House' en 'Slippery People' zijn erg goed, maar wie bekend is met de live versies zal ook niet optimaal kunnen genieten van deze studio uitvoering.

3*

Ok, misschien minder overweldigend dan zijn voorgangers, maar hier staan toch best goede dingen op zoals :

This Must be the Place, Swamp, Girlfriend is Better, Slippery People, Burning Down the House... toch geen reden om zo te mopperen ?

Best goede Headsplaat, echt.

****

Ik kan alleen maar tegen de voorgangers zeggen

LUISTER NOG NS GOED NAAR DEZE PLAAT

want hij swingt gvdmme de pan uit, ogen dicht, op de bank, en luisteren.

groetjes

Erg goed album dat altijd onterecht vergeleken wordt met voorgangers en livealbums.

Probeer hem eens op zichzelf te beoordelen.

Het is natuurlijk altijd moelijk opvolger van klassieken alben te zijn, het is een heel goede opvolger om het maar zo te zeggen. Mijn favourite tracks zijn het drivende Burning Down the House" als ook "Slippery People".

dat is het ...het is de net iets mindere opvolger

Maar op zichzelf is het een klasse album Ook de nr's buiten de bekende singles zijn van hoog niveau...Slippery People vind ik mooier/beter in deze (trage)versie

Ik vind dit toch wel een erg swingende plaat hoor. Ik heb hem hoger staan dan Remain in Light (ook al zijn de ritmes in die plaat onovertroffen) omdat This must be the place toch wel één van mijn favoriete Talking Heads tracks is.

ok , de nummers zijn zeker niet slecht , verre van maar als je ze dan live hoort 100 x beter , by the way dit was plaat nummer 5 en niet nummer 4 zoals jij aangeeft !
1. 77
2. more songs
3. fear
4. remain
5. speaking

und so weiter

cheers mate

Deze maar 's opgegraven en een 2* was toch wel erg laag. Het is inderdaad nogal een stap terug na de drie briljante platen van hiervoor, maar er staat toch nog genoeg moois op om van te genieten. Ik kan me ook wel voorstellen dat David Byrne en de zijnen na Remain in Light even moesten bekomen van 4 jaar hectiek en zich wilden bezinnen op het nieuwe album. Na vier jaar waarin vier albums verschenen, was er dus deze - voor hun doen nogal fris klinkende - dance/popplaat.

Burning Down The House vond ik altijd maar een slap 80s hitje, maar het zit toch wel erg goed in elkaar en is net even wat anders dan het gros van de muziek uit die tijd.

Ook Making Flippy Floppy is erg leuk, maar de versie die op Stop Making Sense maakt is net even wat swingender. Zo gaat dat voor wel meer nummers op deze plaat op: prima nummers allemaal, maar ze missen net de urgentie en de swing die ze op SMS wel hebben. De ritmesectie komt daar ook wel erg goed naar voren.

Vind verder Swamp, Moon Rocks en Pull Up the Roots zijn iets te doorsnee voor TH's doen...

Ik vind het best een aardige plaat al is het alleen maar vanwege "This must be the place"...dat is toch een heerlijk nummer? 4*

Ik leer de talking heads niet in chronologische volgorde kennen. Dat dit voor mensen een teleurstelling kan ik dan ook niet helemaal begrijpen. Op deze CD staan naar mijn mening een aantal echt goede nummers, het swingt. Heb alleen niet zoveel met nr 5, 7 en 8.

goede Talking Heads plaat die aan de vooravond stond van de grote doorbraak.

SPEAKING IN TONGUES 1983

Zonder twijfel één van mijn favoriete Talking Heads platen.
Het album waarop de groep de percussieve Tom Tom Club sound
importeert. Remain in Light ligt drie jaar achter ons en was vooral
een David Byrne plaat. Nu staat er weer een geöliede band
op het podium ... getuige Stop Making Sense uit 1984.

Burning down the House is een ommiskenbare klassieker.
Het enige nummer hier waarin de klemtoon op rock ligt.

Swamp springt ook uit de band (in sommige landen een single).
Zompige soul met heerlijk snerende David Byrne vocalen.

This Must Be the Place is een verslavende single.
Een niemandalletje bijna dat van Tom Tom Club had kunnen zijn.

Op kant 2 vormen Moon Rocks en Pull up the Boots
een heerlijk swingend duo ... heel aanstekelijk ingespeeld.

Op kant 1 vinden we de oerversie van Slippery People.
Merkwaardig hoe veel meer drive de live versie op Stop Making Sense heeft.

Brengt on bij Girlfriend is Better, waarin de quote Stop making sense valt.
Had ook probleemloos op single gekunnen ... feestpop.

Resten nog I Get Wild / Wild Gravity, misschien
een van de mindere songs hier. Vis noch vlees in de pan.

En het prettig gestoorde Making Flippy Floppy waarin
David Byrne een op hol geslagen ritmesessie nahuppelt.

Dit album heeft iets van Kool & the Gang.
Natuurlijk gaat het hier niet om glittergladde discofunk.
Maar qua speelplezier en opwarmer voor een nachtje stappen
kan dit Talking Heads album zo naast een Greatest Hits van Kool.

Krijg zin om 'em weer te draaien. Weet wel dat er toen erg naar uitgekeken werd en dat het mij even tijd kostte om 'em echt op te pakken; Burning down the House - yes!

En als ik me niet vergis vond ik This Must Be the Place (Naive Melody) mooi vanwege de melancholieke zang.

Ik ga 'em nu draaien.

This Must Be the Place (Naive Melody) is misschien wel hun beste nummer. Prachtig melancholisch.

Ik kan hem nog niet vergelijken met hun vorige albums want die heb ik nog nooit geluisterd dus moet ik hiermee beginnen. En ik vind het een bijzonder lekkere plaat, wat andere messchien wel voorbij gaat omdet het de opvolger is van hun klassieker '' Remain The Light'', en dat is jammer. Zeker This Must Be The Place en Burning Down The House zijn geweldige sterke nummers die je niet snel vergeet.

Voorloping 4*

Er staan wat mij betreft een paar sterke nummers op (Burning down the house, Slippery people, Girlfriend is better, This must be the place).

Maar de rest is minder dan alles wat daarvóór is verschenen van de Talking heads en bovendien, het betere werk wordt nog niet zo gek veel later ook nog eens sterk verbeterd op het live album Stop making sense.

Dat maakt dat Speaking in tongues niet behoort tot mijn meest gedraaide Talking heads cd's. Ik moest hem zelfs twee keer draaien om weer een 'o ja' gevoel te krijgen en ook het aantal sterren te kunnen bepalen.

Talking heads maakt met deze plaat een knieval naar een groter publiek. Het geluid is wel TH gebleven maar in een meer toegankelijk jasje.

Ik heb deze plaat altijd meer Tom Tom Club dan Talking Heads gevonden.
Maar dat ik hem overheerlijk vind swingen staat buiten kijf.

Iets wat bij mij dus wel duidelijk aanslaat, want ik vind dit album duidelijk beter dan hun vorige albums 'Remain in Delight' en 'Fear of Music' die bij mij na talrijke herbeluisteringen niet verder willen komen dan een waardering van 3,5*.
De lekker in het gehoor klinkende muziek van 'Speaking in Tongues' haalt bij mij met gemak een 4,0*.

Basically bollocks - voor de échte Talkings Heads-fan was dit de zgn 'kiss-'n-make-up' plaat; Byrne werd na zijn ecapade met Eno door de rest van de band weer bij de groep getrokken, hij wilde verder gaan met de band en besefte dat ie moest inbinden.

Eerlijk gezegd is dit geen slechte plaat, maar destijds was het - ondanks de 3 - 4 sterke songs op dit album - niet de plaat waarop de échte Talking Heads fans zaten te wachten. En een op "knieval naar grote publiek" zat echt helemaal niemand te wachten; en als het al een knieval was, was het er een van frontman Byrne naar bassiste en drummer (ook werkend onder de vlag van de Tom-Tom Club).

Deze plaat ontbeert het consequent doortrekken van de door Afro-rtrimes en ambient ingezette lijn en is in zekere zin een terugkeer naar de spijkerbroeken/ruitjeshemden-gitaarmuziek van o.m. 77.

Vandaag nog eens dit album beluisterd, vooral om te weten hoe dat nummer "This Must Be the Place" klinkt, dit in vergelijking met de live performance door David Byrne in de gelijknamige film; This Must Be the Place. De live versie wint het met straatlengte.

Man o man, This Must Be The Place weet toch telkens weer voor een brede glimlach en bewegende ledematen te zorgen Eigenlijk valt voor mij elk nummer op deze plaat in het niet bij dit nummer.

De live-versies op SMS zijn veelal wel sterker, maar toch vind ik dit een erg sterke plaat, moet aangetekend dat ik onbekend ben met het voorafgaande werk.
Vooral de spaarzame Afrikaanse invloeden vind ik een absoluut pluspunt.

Een plaat waar je goede zin van krijgt!

Na het parcours dat TH had afgelegd moest er wel een trapje omlaag gestapt worden.
Bij dit album kreeg ik nooit het gevoel hier met een meesterwerk te doen te hebben.
Een beetje ontgoocheling was onvermijdelijk.
Als je de losse nummers bekijkt valt het nog redelijk mee.
Ik kom op 5 goede songs en nog 3 die behoorlijk zijn.
Dan kom je nog uit bij een heel goed album dat van mij 4,5 sterren krijgt.
(in vergelijking daarmee krijgen de vorige albums respectievelijk 4, 6, 6 en 7 sterren)

Datis voor mij dus het geval! Slippery people was destijds voor mij de eerste TH track die ik leerde kennen, en ben nu met terugwerkende kracht hun werk aan t ontdekken.

Ja, de kracht van de live versie mist inderdaad, maar ik vind het nog steeds een leuk nummer op deze plaat.
Overigens vind ik de hele plaat gewoon heel erg ok! Ook Girlfriend is better bevalt me hier ondanks de spetterende versie op Stop making sense.
Swamp... heerlijk! En misschien vind ik de nummers wel zo lekker omdat S.M.S. zo enorm goed is! Kan ook een positief effect hebben natuulijk!

Leuke plaat, niks mis mee!