Allah-Las - Worship the Sun (2014)

Zomerse rammelrock waarvan je bijna zou denken dat het uit de jaren '60 zou komen, bloemetjes in het haar en dansen maar. Toch hoor je wel dat het niet zo is en dat Allah-Las gewoon anno nu zijn.
Zo retro als de pest dus en daarom niet anders dan ze op het debuut al lieten horen.

Er zijn mij iets te veel van dit soort bandjes om ervoor te zorgen dat Allah-Las er met gemak bovenuit weten te komen want dat doen ze dus niet voor mij.
Wil ik echt iets uit die jaren doe Love dan maar of iets dergelijks.

Is Worship the Sun dus een matig album onder de noemer 'retro-meuk is niet leuk?'. Nee hoor, Worship the Sun is juist best leuke retro-meuk maar 12 liedjes en dan nog eens 2 extra is voor mij net iets te veel van het goede allemaal.

Het is weinig spannend allemaal en als ik echt de zon wil aanbidden zoek ik toch een andere soundtrack. Neemt niet weg dat het goed in elkaar steekt, dat moet zeker gezegd worden.

Dat is een vreemde zin. Maar ik snap wat je bedoelt.
Heb je m al ergens op de kop getikt? Gelekt?

Wat ik er mee bedoelde te zeggen is dat er zo ongelooflijk veel van dit soort retro bandjes zijn dat het dan wel heel erg moeilijk is om dan er dan toch bovenuit te steken plus het feit dat je als retro bandje sowieso al wel heel erg sterk moet zijn om echt als indrukwekkend over te komen.
Dat vind ik dus niet van dit gezelschap wat op zich geen probleem hoeft te zijn want het is best lekker maar het begint op den duur allemaal te veel van hetzelfde te worden.
Gaan we dit terug zien in mijn top 10 over 2014. Nee dus

En ja dit album is te vinden.

Vandaag gehoord bij Plato toen ik aan het rondneuzen was. Als ik iets niet herken, vraag ik meestal wat het is, kan ik het tenminste mentaal afvinken. Zo ook vandaag - verkoopster zei "Allah-Las" en keek erbij alsof ik dat had moeten weten. Toen zei ik maar: "oh, het klonk een beetje als de out-takes voor Nuggets 1, die alsnog zijn uitgebracht".

Overigens is dat Nuggets 1 (album 13275 alhier) wel een aanrader voor een non-OL

b-side ''No Werewolf'' vind ik eigenlijk beter dan zijn a-side ''501-415''

Allah-Las - ''No Werewolf''

Typisch dat hij al in de Plato te horen is. Volgens mij ligt hij namelijk pas in september in de schappen. Weten jullie zeker dat het de nieuwe is en niet het debuut uit 2012?

Dat zegt niks. Platenzaken krijgen vaak promo's die ze kunnen draaien in de winkel en op het net zijn albums soms al maanden van te voren te vinden

Dus absoluut zeker dat we hier praten over het nieuwe album.

Mja het album mist toch voor mij tot nu toe nog echte hoogtepunten, kabbelt allemaal een beetje voor. Geen slechte plaat maar geen top tien idd.

Op Spotify staan twee nummers: 'Had it all' en 'Every Girl' .
En op het internet staan dan nog de twee andere nummers: '501-415' en 'No Werewolf'
Nu heb ik al deze nummers geluisterd en hoop ik toch iets meer te verwachten van het album...
Als ik eerlijk mag zijn is de spanning voor mij er al een beetje af. De cover vindt ik trouwens ook niet echt spannend. Maar laat het resultaat er zijn bij de volledige luisterbuurt!!

Lijkt verder te borduren op het vorige album. Dat betekent opnieuw erg sfeervol behang, maar niet meteen overgetelijk, of materiaal voor de eindejaarslijstjes.

Net als de vorige doet dit weer denken aan broeierige dagen op stranden in Los Angeles. Niks nieuws onder de zon dus, maar wel weer een mooi plaatje. De opname is wat cleaner dan die van het debuut en de nummers dragen nog meer jaren '60 nostalgie met zich mee. Gaat mee in de auto.

Aardig vervolg op het fantastische debuut uit 2012. In zijn geheel weliswaar minder consistent (met kleinere goden als 'Had It All', 'Recurring' en met name 'Worship The Sun'), maar ook met forse uitschieters ('Nothing to Hide', 'Yemeni Jade', 'Follow You Down' en 'Ferus Gallery'. Het album zou een beeld moeten geven van diverse plekken in en rond LA.
Als leek zijnde is niet duidelijk welke locaties beschreven worden. Een begeleidende dvd/kaart zou in dit verband wel handig zijn.
Op een recente release van de Wildest Dreams (Wildest Dreams (2014)), laat DJ Harvey ook de klanken horen passend bij het landschap van LA. De muziek spreekt voor zich, echter is ook een DVD uitgebracht met bijbehorende videos.

Los van dit alles: een mooie plaat en een must voor Buffalo Springfield liefhebbers. De eerste plaat was vooral een Byrds-plaat, nu hoor ik meer Love en BS. Maar, het is vooral en in de eerste plaats de nagalm van de Sunset Strip....

Ik hoor juist meer Byrdsinvloeden op deze plaat.

De twaalf liedjes op het gelijknamige debuut van Allah-Las groeide twee jaar geleden binnen no-time uit tot de zonnigste popmuziek die je in lange tijd had gehoord. Muziek die je onmiddellijk deed denken aan mooie nazomerse stranddagen. Het mag dan ook geen verassing genoemd worden dat de tweede studioplaat van Allah-Las Worship The Sun is genoemd. Deze kleine veertig minuten laten al snel horen dat er in twee jaar weinig is verandert voor deze vier neo-hippies uit Californië. Op Worship The Sun worden geen nieuwe wegen ingeslagen en het experiment wordt volledig genegeerd. Nee, de lijn van het debuut wordt schaamteloos doorgetrokken en de dromerige, nostalgische jaren '60 deuntjes zijn weer volop aanwezig. De gezamenlijke liefde voor surfen, vinyl en sixties-acts als The Byrds, The Kinks en Love zijn gebleven, maar toch is niet alles hetzelfde. Voorzag retro-held Nick Waterhouse het debuut in 2012 nog van een moddervette productie, voor Worship The Sun zocht Allah-Las een echte studio op. Dat levert een verassend matte en kale productie op wat de liedjes niet altijd ten goede komt. Nummers als 'Jemeni Jade', 'Ferus Gallery' en 'Buffalo Nickel' zijn onopvallende niemandsdalletjes die eindeloos lijken voort te kabbelen. Daarbij geven de zweverige vocalen van Miles Michaud weinig karakter aan de geenszins originele liederen. Goed nieuws is er ook; het nonchalante, melancholische 'Nothing To Hide' blijkt een nieuw hoogtepuntje in het repertoire en 'Follow You Down' staat weer bol met aanstekelijke gitaarloopjes. Toch klinkt het geheel vrijwel overal even ongeïnspireerd als de uitstraling van de platenhoes. Het ontbreken van enige visie of experimenteerdrift maakt dit een overbodige release die de carriere van Allah-Las wel eens in een minder zonnig daglicht kan stellen.

Van: Daans Muziek Blog

Ik moet zeggen dat deze plaat bij de eerste twee luisterbeurten beetje langs me heen schoot. Nu na de derde luisterbeurt ben ik toch een stuk positiever. Kan toch erg genieten van de gepingel op de gitaartjes van deze heren en mij stoort de lak aan vernieuwing ook helemaal niet. Ook al was de eerste plaat wat frisser en verrassender geniet ik toch van deze tweede plaat van Allah-Las met als hoogtepunten 'Had It All' en 'Every Girl'

Ineens ging het hard met de Allah-Las. Het debuut-album uit 2012 werd goed (erg goed) ontvangen, natuurlijk ook geholpen door het mooie verhaal. Vier jongens die werken bij een platenzaak in LA, verbonden door hun liefde voor de jaren '60 muziek, en een album hadden gemaakt. Maar de muziek zelf zat natuurlijk ook gewoon goed in elkaar, waardoor de Allah-Las in menig eindejaars-lijstje te vinden waren (ook die van mij). En nu is daar dus de opvolger.

En hier keek ik toch een stuk minder naar uit. Ondanks dat het debuut nog ijzersterk is, kun je dat namelijk niet zeggen van de live-performance. De twee keer die ik ze heb gezien was het namelijk bijzonder saai en gezapig. Dat vlakt je grote enthousiasme toch behoorlijk af. En dat heeft ook zijn weerslag op dit album. Het is namelijk allemaal weinig vernieuwend wat de heren brengen. Denk aan meer jaren '60 retro-geluid, waarbij invloeden van de Byrds en Love eigenlijk nooit ver weg zijn. Maar waar het debuut nog af en toe verrassend was, gebeurt dat hier te weinig. De Vida Voz is wel een aardig nummer, maar ook niet heel spectaculair. Gelukkig is Had It All weer een stukje beter, vooral die die lekkere riff. Maar had zo van het vorige album kunnen komen. Hetzelfde geldt ook voor het instrumentale Ferus Gallery, met een deuntje waarvan je je af blijft vragen waar je het eerder gehoord hebt. En zo kabbelt het eigenlijk een beetje voort. Nee, het is nooit heel slecht en het is vrij aangenaam om te luisteren, maar het lijkt urgentie te missen. Positieve 'uitschieters' dan maar? Follow You Down is eigenlijk een ontzettend leuk nummer, dat zelfs bij de betere nummers op het debuut had gehoord. Better Than Mine is grappig met die pedal-gitaar, maar verder eigenlijk weinig bijzonder.

Al met al nogal een deceptie dus. De Allah-Las laten een album horen dat weinig verschilt van het debuut. Het is nergens heel slecht, maar het is eigenlijk meer van hetzelfde en kabbelt een beetje voort. In plaats van te vernieuwen, blijven de Allah-Las stil hangen met daardoor het risico dat je toch eerder het echte jaren '60 werk pakt in plaats van deze retro-verpakking.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Allah-Las - Worship The Sun - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Met temperaturen boven de 25 graden hebben we de afgelopen dagen een geweldige nazomer of, mooier gezegd, Indian Summer. Dit schreeuwt om een zomerse soundtrack en hier hoef je momenteel niet lang naar te zoeken.

Worship The Sun is een titel die deze dagen onmiddellijk de aandacht trekt en als de titel van de plaat het niet zou doen zou de naam van de band achter de plaat het wel doen.

Worship The Sun is immers de tweede plaat van Allah-Las, de band uit Los Angeles die twee jaar geleden wist te verrassen met een onweerstaanbare plaat die je zo de jaren 60 in sleepte.

Op haar titelloze debuut deed Allah-Las de hoogtijdagen van bands als The Animals, The Byrds en vooral Love herleven, maar de band schuwde ook uitstapjes richting garagerock, American Underground en de beste dagen van R.E.M. niet.

Het debuut van Allah-Las was door alle nostalgische klanken met geen mogelijkheid te weerstaan, maar omdat de band ook wat toevoegde aan de Californische psychedelische muziek met vleugjes Westcoast pop en surfpop van weleer, groeide de plaat uiteindelijk vrij makkelijk uit tot een jaarlijstjesplaat.

Ook op Worship The Sun overheersen invloeden uit het verleden en ook Worship The Sun is hierdoor een plaat die met geen mogelijkheid is te weerstaan. Laat Worship The Sun uit de speakers komen en de tijd spoelt een aantal decennia terug. Laat Worship The Sun uit de speakers komen en de wolken maken plaats voor de zon.

Allah-Las heeft niet of nauwelijks gesleuteld aan de succesformule van haar debuut. Ook op Worship The Sun domineren invloeden van bands als Love & The Byrds, maar hiernaast komt ook een flinke selectie uit de stapel legendarische Nuggets boxen voorbij.

Ook voor Worship The Sun deed Allah-Las weer een beroep op producer/muzikant Nick Waterhouse. Waterhouse vertilde zich, na een werkelijk geweldig debuut, compleet aan zijn tweede plaat, maar met zijn productionele vaardigheden zit het nog altijd snor, wat overigens niet betekent dat hij zijn kunstje heeft herhaald, want Worship The Sun klinkt wat leger en soberder dan zijn voorganger.

Worship The Sun volgt zoals gezegd in grote lijnen het recept van zijn voorganger, waarbij de nadruk nog wat meer op de Californische muziek uit de 60s ligt. Toch is het meer dan een herhalingsoefening. Allah-Las is in muzikaal opzicht gegroeid, waardoor de songs op de plaat net wat mooier zijn ingekleurd. Dat hoor je in de fraaie koortjes, maar vooral in het prachtige gitaarwerk op de plaat. Ook de songs van de band uit Los Angeles zijn vergeleken met het debuut gegroeid en overtuigen over de hele linie, waardoor de 40 minuten van Worship The Sun voorbij vliegen.

Natuurlijk is Worship The Sun voor een belangrijk deel inwisselbaar tegen een flinke stapel platen van een aantal decennia geleden, maar is dat erg? Nee, wat mij betreft niet. Met Worship The Sun sluit Allah-Las immers aan op de betere platen uit vervlogen tijden en hiernaast zorgen alle moderne opnametechnieken voor een geluid dat in de jaren 60 nog niet tot de mogelijkheden behoorde.

Worship van Allah-Las is hierdoor naast een trip down Memory Lane ook een plaat die het in het hier en nu uitstekend doet; zeker wanneer de zon zo heerlijk schijnt als op het moment. Ik ben nog altijd fan. Erwin Zijleman

Erg fijn plaatje. Niet zo catchy als de vorige, maar dat maakt me niks uit.

Zie de psychedelische tips van de leden van onderhavige band in de Volkskrant van vandaag.
Ooit van Lazy Smoke gehoord?

Dat is het inderdaad, weinig nieuws onder de zon. Maar dat was de vorige ook niet. Wel fijn voor tussendoor.

Wel eens van gehoord, maar hun album nooit tegengekomen. Ontdekte evenwel zojuist dat het grootste deel van hun album op Grooveshark staat. Straks dus even luisteren.

Ere wie ere toekomt, user allmusic voegde dit, volgens Mathtew Corrreia totaal vergeten sixties-juweel van een vergeten band, al zeven jaar geleden toe. MuMe sucks!
Staat ook op YouTube.

Opnieuw een sprankelend, fris geluid. Maar opnieuw ook niet echt heel erg spannend. Het leukst vind ik ze nog als ze tegen de country aankruipen in 'Better Than Mine'. Leuk bandje, eigen geluid, but that's it.

Bij Allah-Las heb ik steeds het idee dat ik zit te luisteren naar een band die verplicht tussen de coulisse moet spelen van hun ouders terwijl opa en oma en de ooms en tantes geamuseerd toekijken. Alsof er geen enkele vreugde zit in het spelen van de songs van de band. Worship the sun is al een hele verbetering ten opzichte van het debuut album, maar het gejuich van velen in de wereld over deze band, hoor ik nog steeds niet. De stap voorwaarts is wel een belofte voor de toekomst, dus wie weet.

Het hele verhaal staat op WoNo Magazine.

Wo.

Succesformule van het geweldige debuut is nauwelijks gewijzigd. Hierdoor is dit toch wel erg een herhalingsoefening en maakt het minder indruk.
Een verbreding van hun sound voor het volgende album zou daarom gewenst zijn willen ze voorkomen een one trick pony te worden.

Dit neemt allemaal niet weg dat dit wederom een heerlijke plaat is!

Het album klinkt wel lekker, maar goede liedjes kan ik eigenlijk niet ontdekken, en de heren zijn ook niet zulke goede instrumentalisten. Sorry, maar ik vind dit een tamelijk overgewaardeerd album.

Het beste nummer op deze plaat is wat mij betreft nota bene een bonustrack : No Werewolf