Amplifier - Mystoria (2014)

Amplifier gaat alweer eventjes mee, waarbij ik vooral hun eerste twee albums (Amplifier uit 2005 en Insider uit 2006) erg vaak geluisterd heb in die periode. Een leuke variant op bands als Tool en Oceansize, die ik in diezelfde periode ook (erg) veel luisterde. Maar eigenlijk ben ik ze sinds het uitkomen van concept-album The Octopus (2011) uit het oog verloren. Het luisteren van dit album komt dan ook meer voort uit een gevoel van nostalgie dan uit een puur verlangen naar dit nieuwe album. Maar goed, het zal niet de eerste keer zijn dat ik hierdoor toch weer een bijzonder leuk album ontdek.

En dat begint in ieder geval al lekker. Raggende gitaren en beukende drums die meteen weer voelen als 'vroegah'. Een geheel instrumentaal nummer, wat soepeltjes overgaat in Black Rainbow, nog zo'n heerlijk nummer. Iets wat opvalt is de lengte van de liedjes. Deze zijn hier een stuk korter dan op het debuut. Waarbij alle nummers op het debuut de 5-minuten grens passeren, is dat hier nog maar 2x het geval (en twee nummers die precies de 5 minuten grens halen). Dit zorgt voor een meer gefocust geheel met minder ellenlange prog-rock stukken die nergens naar toe lijken te gaan. Dat komt misschien nog wel het best naar voren op Cat's Cradle, wat bijna poppy aan doet met die heerlijke riff. Dansbaar, bewegelijk en och, die koortjes op de achtergrond. Een nummer wat lekker in je hoofd kan blijven hangen, en dat de afgelopen dagen dan ook geregeld heeft gedaan. Helaas is het einde van het nummer wat te uitgesponnen, waardoor het toch wat in kracht inboet. Het nummer was misschien nog wel sterker geweest door het na 3.5 minuut af te ronden. OMG heeft hier echter zeker geen last van, en blijft tot het einde interessant. Ook afsluitend twee-luik Crystal Mountain en Crystal Anthem zijn zeker de moeite waard. Een mooi rustig begin op Crystal Mountain wat overgaat in het ruigere Anthem.

Dit album is dus eigenlijk gewoon ontzettend leuk. Het laat oude tijden weer herleven, en zorgt er voor dat ik de eerste albums van Amplifier ook weer uit de kast trek. Wat dat betreft missie geslaagd dus! Nee, het is niet zo sterk als de eerste 2 albums, maar laat duidelijk horen dat de heren het zeker nog niet verleerd zijn. Geen idee hoe dit vergelijkt met de vorige twee albums, maar daar ga ik zeker snel achter komen.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Hier valt gelukkig weer wat meer te beleven dan bij het vorige album, Echo Street, dat uitblonk in langdradigheid. De songs zijn over het algemeen flink ingekort en de boel rockt tenminste weer. Bij de lekkere instrumentale opener Magic Carpet voel je direct dat het ditmaal goed zit. De plaat haalt het niet helemaal bij eerder werk, maar de band is in ieder geval weer op de goede weg. Fijne retro rock, doorspekt met leuke electronische details, en zoals altijd sfeervol uitgevoerd.

Bij het intieme licht van de straatlantaarn - dat is gewoon een tijdstip vroeg of laat - geniet ik weer helemaal van deze plaat. Met uiteraard weer die goeie koptelefoon op!

Maar sterren kunnen soms rap verbleken in dat blauwe schijnsel en dat gebeurde helaas vannacht in een van die weinige donkere uurtjes. Geweldig mooie liedjes werden plotseling afgewisseld met mindere broeders en als klap op de vuurpijl ontstonden er zelfs enkele draakjes behangen met simpele, vervelende melodielijntjes. Echt jammer. Bijna de plaat onwaardig.

Voor het overige vind ik het stevige, melodieuze progressieve rockgeluid zonder al teveel tierlantijntjes heerlijk. Ook de zang is prima! Ik blijf Amplifier dus toch nog even volgen. Gewoon omdat ze het meestal heel goed kunnen!